เวนส์เดย์ : ขอโทษที พอดีพลังจิตของฉันแกร่งที่สุด ตอนที่ 59 พักร้อน III 💸

เวนส์เดย์ : ขอโทษที พอดีพลังจิตของฉันแกร่งที่สุด ตอนที่ 59 พักร้อน III

“ทานที่นี่หรือกลับบ้านคะ” เด็กสาวผมดำถามขณะมองมาที่ลุค

“กินที่นี่สิ ออกมาจากบ้านที่ปิดม่านนั่นบ้าง แล้วมาสูดอากาศบริสุทธิ์หน่อย” เอ็ดการ์รีบพูด

[เราอยู่ในร้าน ไม่ได้สูดอากาศบริสุทธิ์สักหน่อย] ลุคพูดในใจ

“นั่งใกล้ ๆ หน้าต่างแล้วชมวิวทิวทัศน์สิ” เอ็ดการ์พูดโดยไม่เสียความอดทน

[บ้านแพง ๆ ที่ผมเช่าอยู่ วิวดีกว่านี้อีก] ลุคกล่าว

“อาหารของเจ้าจะเย็นซะก่อน” เอ็ดการ์กล่าว

[อืม ท่านพูดก็มีเหตุผล] ลุคกล่าว การกินอาหารเย็นชืดไม่ใช่เรื่องน่าอภิรมย์

“คุณคะ?” เด็กสาวเอ่ยขึ้น

“ทานที่นี่ครับ” ลุคตอบ

“เยี่ยมเลยค่ะ! อีกสักครู่จะนำอาหารมาให้นะคะ” เด็กสาวพูดพร้อมรอยยิ้มที่เปลี่ยนไปซึ่งลุคไม่ได้สังเกต แต่เอ็ดการ์สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงทัศนคติของเด็กสาวและยิ้มเล็กน้อย

‘ขั้นตอนที่สองเสร็จสิ้น ตอนนี้ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเด็กสาวคนนี้แล้ว’ เอ็ดการ์คิดอย่างจนปัญญา หลานชายทวดของเขาช่างไร้เดียงสาในเรื่องพวกนี้เหลือเกิน อีกทั้งความหยิ่งในศักดิ์ศรีของเขาก็สูงเกินไป เขาคงไม่เริ่มบทสนทนาก่อนแน่

ลุคนั่งลงที่โต๊ะสำหรับสองคนใกล้หน้าต่างและสำรวจไปรอบ ๆ สถานที่ การออกไปทานอาหารนอกบ้านบ้างก็ไม่เลว ชื่อเสียงของเขาไม่ได้ดังขนาดดาราที่แม้แต่ออกไปข้างนอกก็ยังไม่ได้

เขามีผู้ติดตามไม่ถึงล้านคน และนาน ๆ ครั้งก็มีคนจำได้บนถนน อีกอย่างการเป็นนักเขียนกับการเป็นนักแสดงชื่อดังมันต่างกันมาก หลายคนอาจจะเคยอ่าน แคร์รี่ โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนเขียนหรือหน้าตาของผู้เขียนเป็นอย่างไร

ที่เนเวอร์มอร์ พวกเขารู้จักเขาเพราะ แคร์รี่ ดูเหมือนหนังสือของพวกผู้แปลกแยกในสังคมนอกคอก และมันก็ออกวางแผงครั้งแรกที่เจริโค ซึ่งเป็นที่ตั้งของสถาบัน

“ขอโทษที่ให้รอนะคะ นี่อาหารของคุณค่ะ” เด็กสาวที่เสิร์ฟลุคเมื่อครู่พูดขึ้น

เด็กสาวถือถาดและเริ่มวางทุกอย่างลงบนโต๊ะ ออมเล็ตชีส เบคอน บิสกิต และคาปูชิโน่

“ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติม เรียกได้เลยนะคะ ฉันพร้อมให้บริการ” เด็กสาวพูดพร้อมรอยยิ้ม พลางจ้องมองลุค

“โอ้ ครับ ขอบคุณ” ลุคพูดโดยไม่ได้ใส่ใจ เขาก้มลงมองอาหารเช้าแสนอร่อยของเขา

‘เจ้านี่มัน . . .’ เอ็ดการ์คิดพลางส่ายหน้า

ลุคสนทนากับเอ็ดการ์ในใจขณะทานอาหารเช้า พวกเขาคุยกันเรื่องการฝึกซ้อมและเรื่องของพวกผู้แปลกแยก หลังจากทานเสร็จ เขาก็เรียกเก็บเงิน

ขณะที่เขากำลังลุกขึ้นและกำลังจะจากไป เด็กสาวที่คอยบริการเขาก็หยุดเขาไว้

“มีอะไรเหรอครับ” ลุคถามพลางเลิกคิ้ว

‘เขาไม่รู้ตัวหรือไม่สนใจกันแน่ . . .’ เด็กสาวคิด และความมั่นใจในตัวเองของเธอก็ลดลง ตลอดเวลาที่เธอคอยบริการลุค เธอพูดจาเป็นนัย ๆ แต่ก็แสดงความสนใจออกมา เธอคิดว่าตัวเองสวย และที่โรงเรียนมัธยมเธอก็เป็นที่นิยม

“ฉันสงสัยว่าคุณอยากจะไปหาอะไรดื่มกันไหม” เด็กสาวถาม

“ผมดื่มคาปูชิโน่ไปแล้ว” ลุคพูดด้วยสีหน้าแปลก ๆ

“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น . . . ฉันหมายถึง ไปดื่มกับฉัน” เด็กสาวพูดพลางมองลุคอย่างแปลก ๆ

[นางกำลังชวนเจ้าออกเดท . . .] เอ็ดการ์พูดด้วยแววตาว่างเปล่า

‘โอ้ งั้นเหรอ . . . การขลุกตัวอยู่ในบ้านหลังนั้น คุยกับตาผีบ้า ๆ มานาน มันคงส่งผลเสียต่อฉันสินะ’ ลุคคิด รู้สึกเหมือนคนโง่

ลุคมองเด็กสาวใกล้ ๆ อีกครั้ง เธอมีดวงตาสีฟ้าเหมือนเขา แต่ผมของเธอเป็นสีดำและผิวขาวซีด ซึ่งทำให้ดวงตาสีอ่อนของเธอโดดเด่นขึ้นมา เธอดูอายุราว ๆ เขา หรืออาจจะแก่กว่าเล็กน้อย

ผมของเธอยาวประบ่า และเธอก็มีหน้าตาสวยงาม การถูกผู้หญิงแบบนั้นชวนออกเดทยิ่งทำให้อัตตาของเขาพองโตขึ้นไปอีก

อย่างไรก็ตามความคิดที่จะต้องใช้เวลาอยู่กลางแดดในวันฤดูร้อนที่ร้อนระอุนั้นดูไม่ค่อยน่าดึงดูดใจสำหรับลุคเท่าไหร่ เขาชอบที่จะอยู่ในบ้านหรูที่มีเครื่องปรับอากาศและสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆ อีกมากมายมากกว่า

“ถ้าคุณอยากมาก็มาที่บ้านผมได้นะ” ลุคเสนอโดยไม่ทันได้ตระหนักว่ามันมีความหมายแฝง

“บ้านคุณเหรอ ฉันไม่รู้นะ” เด็กสาวพูดอย่างลังเล นั่นมันเร็วเกินไป เธอไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

“บ้านผมอยู่ที่ลิโดคีย์ เราทำทุกอย่างที่นั่นได้เลย . . . ผมมีหาดส่วนตัว โรงหนัง . . .” ลุคพูดพลางเริ่มสาธยายความหรูหราทั้งหมดที่บ้านเช่าของเขามี

เด็กสาวอ้าปากค้าง ประหลาดใจเล็กน้อยที่ลุคอาศัยอยู่ที่ลิโดคีย์ ซึ่งเป็นย่านที่หรูหราและพิเศษสุด

‘ทำไมเขาถึงมาทานอาหารเช้าที่นี่ล่ะ’ เด็กสาวคิดอย่างสงสัย ลิโดคีย์มีแหล่งช็อปปิ้งที่มีร้านอาหารหรู ๆ แต่ลุคกลับมากินที่ร้านชีสเค้ก ร้านอาหารธรรมดาทั่วไปในตัวเมืองซาราโซตา

“ก็ได้ ฉันจะไป ชื่อของฉันคือเอมิลี่ ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

“ลุค ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน”

“ฉันขอไปกับเพื่อน ๆ ได้ไหมคะ ช่วงนี้มันอันตรายที่จะไปบ้านคนแปลกหน้าเป็นครั้งแรก” เอมิลี่กล่าว

‘อืม เธอก็ไม่ได้โง่อย่างที่ฉันคิดนี่’ ลุคคิด มีความคิดเห็นที่ดีขึ้นเกี่ยวกับเอมิลี่

“กี่คนล่ะ” เขาถาม

“สี่คน รวมฉันด้วยก็ห้าคน” เอมิลี่ตอบ

“ก็ได้ . . .” ลุคตอบหลังจากนั้นไม่กี่วินาที เขาทำไปก็เพราะเขาคิดว่าเอมิลี่มีเสน่ห์ บางทีเขาอาจต้องการเวลาเข้าสังคมมากขึ้นในวันหยุดนี้ และไม่ขลุกตัวอยู่กับการฝึกซ้อมเหมือนคนบ้า

ลุคให้เบอร์โทรศัพท์ของเขากับเอมิลี่ และพวกเขาก็ตกลงที่จะนัดแนะกันอีกทีเพราะเด็กสาวยังทำงานอยู่ เขากลับบ้านและทำกิจวัตรประจำวันของเขาต่อ

วันเสาร์มาถึง นั่นหมายถึงเดทของเขากับเอมิลี่ หรือควรจะเรียกว่า การพบปะกับเด็กสาวและกลุ่มเพื่อนของเธอ เพราะลุคไม่อยากจะออกเดทกลางแดด

“มาแล้วครับ” ลุคพูดพลางเดินลงบันไดและมุ่งหน้าไปที่ประตู เขาเปิดประตูและเห็นกลุ่มคนห้าคน

ตรงกลางคือเอมิลี่ ซึ่งสวมเสื้อกล้ามสีดำรัดรูปที่ขับเน้นรูปร่างของเธอ โดยเฉพาะสองสิ่งที่ลุคแทบจะละสายตาไปโดยไม่รู้ตัว

จากนั้นเธอก็สวมกางเกงขาสั้นเอวสูงรัดรูปที่โชว์เอวและทำให้ขาของเธอดูยาวขึ้น สุดท้ายคือรองเท้าแตะและเครื่องประดับบางอย่าง เช่น ต่างหูและสร้อยข้อมือ

เมื่อเห็นนอกคอกสุดเซ็กซี่อยู่ตรงหน้า ลุคก็รู้สึกว่าเป็นความคิดที่ดีที่เชิญเธอมาที่บ้าน นอกจากเอมิลี่แล้ว ยังมีผู้หญิงสองคนและผู้ชายสองคน

เป็นกลุ่มที่ดูแปลก ๆ เอมิลี่ดูเหมือนสาวป๊อปทั่วไปในโรงเรียน ส่วนคนอื่น ๆ กลับดูธรรมดาและเป็นแนวเด็กเนิร์ดเล็กน้อย

“ฉันบอกแล้วว่าเป็นเขา” เด็กชายตัวเตี้ยกระซิบพลางสะกิดเอมิลี่

“ใช่ ๆ ไม่ต้องสงสัยเลย” เด็กสาวผมสั้นสีน้ำตาลพูดเสียงเบา

“หุบปากน่า” เอมิลี่พึมพำ แล้วเธอก็มองลุคด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดี ลุค นี่เพื่อน ๆ ของฉันเอง เบธานี แจ็ค เพนนี และเลนเนิร์ด” เอมิลี่แนะนำทุกคนอย่างรวดเร็ว

“สวัสดี เชิญเข้ามาสิ” ลุคพูด และทุกคนก็เดินเข้ามา

“ว้าว . . . บ้านหลังนี้ใหญ่จัง” เลนเนิร์ดพูดอย่างตะลึงงันขณะมองดูบ้านหรู

“คุณไม่ได้โกหกนี่นาเรื่องที่อาศัยอยู่ที่ลิโดคีย์” เอมิลี่ให้ความเห็น

“คุณไม่เชื่อผมเหรอ” ลุคถามพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

“อย่าว่าฉันเลยนะ มันยากที่จะเชื่อว่าผู้ชายที่กินอาหารเช้าที่ร้านชีสเค้กจะอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ที่มีหาดส่วนตัวที่ลิโดคีย์” เอมิลี่พูดพลางชนไหล่ของเธอกับไหล่ของลุคอย่างขี้เล่น

“ถ้าเธอจำได้ว่าเป็นลุค โพ เธอก็คงจะเชื่อเขาไปแล้ว” เลนเนิร์ดพูด และลุคก็เลิกคิ้ว

“โอ้ คุณอ่าน แคร์รี่ ด้วยเหรอ” ลุคถาม

“ใช่ เราเอามาให้คุณเซ็นด้วย!” ทุกคนพูดยกเว้นเอมิลี่ พลางหยิบ แคร์รี่ ออกมาจากกระเป๋าเป้

“แน่นอน ด้วยความยินดี . . .” ลุคพูดพลางรับหนังสือและหยิบปากกา เป็นเรื่องแปลกที่เจอแฟนคลับสี่คนพร้อมกัน ดูเหมือนว่าเพื่อน ๆ ของเอมิลี่จะดีกว่าที่เขาคิดไว้ในตอนแรก

“ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าคนที่ฉันคุยด้วยจะเป็นนักเขียนชื่อดัง” เอมิลี่พูดด้วยสีหน้าแปลก ๆ เธอชวนลุคก็เพราะคิดว่าเขาน่ารัก เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นนักเขียน

“เธอคงจะรู้จักเขาไปแล้วถ้าเธอยังคงอ่านหนังสือที่คนอื่นมองว่าเป็นแนวเด็กเนิร์ด” แจ็คให้ความเห็น และคนอื่น ๆ ก็พยักหน้า

“เอาอีกแล้วนะ” เอมิลี่พึมพำพลางเปลี่ยนเรื่อง

เวลาผ่านไปลุคและ ‘เพื่อน’ ใหม่ของเขาใช้เวลาอยู่ในบ้านหรู น่าประหลาดใจที่เพื่อน ๆ ของเอมิลี่มีอะไรหลายอย่างที่เหมือนกับเขา ไม่ว่าจะเป็นวิดีโอเกม อะนิเมะ มังงะ นิยายแฟนตาซี วัฒนธรรมป๊อป ฯลฯ

พวกเขาทุกคนเป็นเด็กเนิร์ด ยกเว้นเอมิลี่ ลุคตระหนักว่าเธอเป็นเพื่อนกับเบธานี เลนเนิร์ด และคนอื่น ๆ เพราะพวกเขาเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก มีเพียงเอมิลี่เท่านั้นที่เพราะความสวยของเธอจึงเดินไปในทางของคนป๊อป แต่เธอก็ยังติดต่อกับเพื่อนเก่า ๆ ของเธออยู่

ด้วยเหตุนี้มันจึงเป็นบ่ายที่สนุกสนานมาก พวกเขาเล่นวิดีโอเกมบนทีวีจอใหญ่ 65 นิ้ว ดู สตาร์ วอร์ส : เอพพิโซด 1 ในโรงหนังส่วนตัว แล้วก็ไปที่หาดส่วนตัว

“ฉันไม่คิดว่าคุณจะชอบสตาร์ วอร์ส และเล่นวิดีโอเกมนะ” เอมิลี่พูดพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ เธอนั่งอยู่บนผืนทราย มองออกไปที่ทะเลสวยงามที่มีน้ำใสราวคริสตัล ข้าง ๆ เธอคือลุค ส่วนคนอื่น ๆ กำลังเล่นน้ำทะเลอยู่

“ผิดหวังเหรอ” ลุคถามพลางมองเอมิลี่ที่สวมบิกินี่อยู่ เนื่องจากลุคบอกเธอว่ามีชายหาด เธอก็เลยเตรียมตัวมาพร้อมเหมือนคนอื่น ๆ

“ไม่หรอก ฉันแค่แปลกใจนิดหน่อย ฉันชินแล้วล่ะเพราะเพื่อน ๆ ของฉัน” เอมิลี่ตอบพลางมองลุคและลดสายตาลงเล็กน้อยไปยังท่อนบนที่เปลือยเปล่าของลุค

ลุคมีลำตัวที่ได้สัดส่วน มีกล้ามท้องที่มองเห็นได้ชัดเจน และแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและได้รูป นี่เป็นผลมาจากการฝึกซ้อมทั้งหมดที่เขาทำมาตั้งแต่เจอหน้านาตาชาเมื่อหนึ่งปีก่อน

ระบบเผาผลาญของผู้แปลกแยกของเขาทำให้การสร้างกล้ามเนื้อทำได้ง่ายกว่านอกคอกมาก พูดอีกอย่างคือ พันธุกรรมของเขาดีกว่ามาก และแม้ว่าเขาจะอายุสิบห้า แต่เขาก็เข้าข่ายต้นแบบวัยรุ่นในซีรีส์เน็ตฟลิกซ์

‘อีกอย่าง มีหุ่นแบบนั้นกับหน้าตาแบบนั้น ฉันไม่สนหรอกว่าคุณจะเป็นเนิร์ด’ เอมิลี่คิดพลางมองร่างกายของลุค

‘นั่นเป็นการพูดเป็นนัย ๆ รึเปล่า’ ลุคคิด แม้ว่าเอมิลี่จะไม่รู้ แต่ความคิดนั้นก็ถูกเขาอ่านได้

ลุคเชี่ยวชาญความสามารถในการอ่านความคิดปัจจุบันของคนอื่นแล้ว แม้ว่าจะมีระยะห่างว่าเขาควรจะอยู่ห่างจากคนคนนั้นแค่ไหน แต่ก็เป็นการดีที่สุดที่จะมองเป้าหมายของเขา แม้ว่าอย่างหลังจะไม่จำเป็นถ้าเขามีเป้าหมายอยู่ใกล้ตัวมาก

เอมิลี่เงยหน้าขึ้นและสังเกตเห็นว่าลุคกำลังจ้องมองเธอ เธอเขินเล็กน้อย เพราะเธอจ้องเขาโดยไม่ปิดบัง และประหลาดใจมากขึ้นเมื่อลุคค่อย ๆ เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้เธอเรื่อย ๆ

‘เขาจะจูบฉันเหรอ!? ใจเย็น ๆ เอมิลี่ . . . ค่อย ๆ เข้าไปใกล้แล้วหลับตา’ เอมิลี่คิดอย่างประหม่า ลุคอ่านความคิดของเธอและต้องกลั้นหัวเราะไว้ เป็นเรื่องแปลกที่ใครสักคนจะเรียกชื่อตัวเองเป็นบุคคลที่สาม

ริมฝีปากของพวกเขาประกบกัน และพวกเขาก็เริ่มจูบกันขณะที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า

‘ริมฝีปากของเขารสชาติดี . . . อยากจะสัมผัสลิ้นของเขาจัง’ เอมิลี่คิดขณะจูบลุคอย่างดูดดื่มยิ่งขึ้น

‘ก็ได้ ถ้าเธอต้องการอย่างนั้น . . .’ ลุคคิดพลางเริ่มจูบแบบแลกลิ้น การอ่านใจมีข้อดีในเรื่องพวกนี้ นอกเหนือจากการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิต

หลังจากนั้นไม่กี่นาทีพวกเขาทั้งสองก็ผละออกจากกัน สำหรับจูบแรก มันค่อนข้างยาวและเร่าร้อนเพราะพวกเขาใช้ลิ้น ไม่โรแมนติกเมื่อเทียบกับจูบแรกใต้แสงจันทร์ของลุคกับอีนิด แต่ก็นะ เขารู้ว่าความสัมพันธ์ของเขากับเอมิลี่เป็นเพียงเรื่องชั่วคราว

หลังจากจูบอันดูดดื่ม พวกเขาก็กลับเข้าบ้าน เนื่องจากเริ่มมืดแล้ว พวกเขาจึงต้องกลับบ้านของตัวเอง

“เฮ้ ลุค คืนนี้เราค้างที่นี่ได้ไหม” แจ็คถามอย่างสบาย ๆ ปกติเขาจะไม่ค่อยสนิทกับเด็กผู้ชายวัยเดียวกัน เพราะเขาเป็นเด็กเนิร์ดและเป็นเป้าหมายของการกลั่นแกล้ง แต่กับลุค เขาได้มีช่วงเวลาที่ดีมาก นอกจากนี้บ้านหลังนี้ยังมีห้องมากมาย การค้างคืนที่นี่น่าจะยอดเยี่ยม

เอมิลี่และคนอื่น ๆ มองไปที่ลุค ซึ่งกำลังรินน้ำส้มใส่แก้วที่มีน้ำแข็งอยู่

‘ทำได้ดีมาก แจ็ค หวังว่าเขาจะตอบตกลงนะ’ เอมิลี่คิด ครั้งนี้ความคิดของเธอไม่ได้ถูกลุคอ่าน เพราะเขากำลังตั้งใจไม่ให้แก้วของเขาหก

“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” ลุคตอบพลางมองไปทางเอมิลี่

“เยี่ยมเลย! เราจะได้ดูสตาร์ วอร์ส เอพพิโซด 2 กองทัพโคลนส์จู่โจม!” เลนเนิร์ดร้องอุทานอย่างตื่นเต้น

“เราจะได้ดูหนังทุกภาคจนจบเลย” แจ็คเสนอพร้อมรอยยิ้ม

“พวกนายดูหนังพวกนั้นเป็นสิบ ๆ รอบแล้วนะ . . .” เอมิลี่พูดพลางส่ายหน้า

“พวกเธอจะค้างด้วยไหม” แจ็คถามพลางมองไปที่พวกผู้หญิง ซึ่งพยักหน้าทันที

‘ฉันจะส่งข้อความไปบอกเวโรนิก้าว่าวันนี้ไม่กลับ’ ลุคคิด