ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 175 การตื่นรู้แห่งสายเลือด – จอมเวทเพลิง 💸

ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 175 การตื่นรู้แห่งสายเลือด – จอมเวทเพลิง

ดาบของเรการ์ผ่าเปิดหน้าท้องศัตรูจนไส้ทะลักออกมาพร้อมเสียงเฉอะแฉะน่าสะอิดสะเอียน เลือดกระเซ็นเปื้อนทั่วใบหน้าแต้มสีชาดให้ดวงตาสีม่วงของเขา พลางหอบหายใจแรงร้อนระอุ ราวกับอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวด้วยไอควัน

ฟิ้ว!

ลูกธนูสีดำดอกหนึ่งพุ่งลงจากท้องฟ้า ปักเข้าที่หัวไหล่ซ้ายของเขาด้วยแรงมหาศาล ทำให้เรการ์เซถอยเล็กน้อย และหันมองขึ้นไปเห็นผู้นำคนเถื่อนยืนอยู่บนสันผากำคันธนูโค้งไว้ในมือ

ฉึก!

หอกทองแดงแทงทะลุเข้าจากด้านหลัง ปลายโผล่ออกทางหน้าท้อง สร้างความเจ็บแสบแผดเผาทั้งร่าง ขณะเลือดพวยพุ่งออกจากบาดแผล เรการ์ก็หันกลับไปแล้วฟันคอผู้ลอบโจมตีขาดสะพานในพริบตา

“มาได้แค่นี้เองหรือ . . .”

เลือดไหลจากมุมปากเรการ์ ร่างกายเริ่มสั่นเล็กน้อย แต่ไร้ความรู้สึกเจ็บปวด แถมสติกลับชัดเจนยิ่งกว่าเคย พร้อมกับพลังใหม่หลั่งไหลขึ้นทั่วร่าง ก่อนที่เขาจะฟันตัดด้ามหอกที่ปักอยู่ตรงหน้าท้องอย่างไม่ลังเล

“หลบไป ข้าจะเป็นคนฆ่ามันเอง!” เสียงคำรามดังมาจากฝูงชน แต่ภาพตรงหน้ากลับเลือนรางเพราะผู้คนมากมาย แต่ไม่นานพวกมันก็แหวกทางให้ บ้างถูกเหวี่ยงกระเด็นเหมือนตุ๊กตาผ้าเกิดพื้นที่ว่างขึ้นเบื้องหน้า

ผ่านม่านผมที่เปื้อนเลือด เรการ์เห็นร่างยักษ์พุ่งเข้ามาอย่างน่าสะพรึง ชายคนเถื่อนร่างมหึมาสูงกว่า 3 เมตร กล้ามเนื้อปูดโปน สวมหมวกมีเขาคล้ายวัว

“ลูกหลานของยักษ์งั้นหรือ?” เรการ์พึมพำในใจ ยักษ์แท้ ๆ สูงราว 6 เมตร หมอนี่คงมีสายเลือดยักษ์ปะปนอยู่แน่

“ไอ้ตัวกระจ้อย ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้น ๆ!” ยักษ์คำราม กวาดฝ่ามือใหญ่ขนาดโล่เข้าใส่

เรการ์เบี่ยงตัวหลบ และฟันที่ข้อมือของมัน

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะดังสนั่น ประกายไฟปลิวว่อน ทำให้เรการ์หรี่ตาอย่างระแวดระวัง เมื่อเห็นว่าข้อมือของยักษ์มีสนับเหล็กดิบซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อขนสัตว์ ก่อนที่เขาจะฉวยจังหวะชั่วขณะนั้น ย่อตัวแล้วพุ่งแทงไปที่ท้องของมัน

เคร้ง!

แต่มันก็เป็นอีกครั้งที่ดาบพบกับบางสิ่งที่แข็งแกร่งกันมันเอาไว้

“ฮ่า ๆ เข็มขัดข้าทำจากเหล็ก!” ยักษ์หัวเราะลั่น ตบหน้าท้องตัวเองเสียงดังราวกลองรบ มันมีเครื่องป้องกันร่างแอบซ่อนอยู่แทบทุกจุด

เรการ์กลิ้งตัวไปอีกทาง ฟันเฉียงใส่อกของมัน ดาบผ่าผ่านหนังสัตว์ พร้อมกับเลือดเหม็นคาวกระฉูดออกมา

“อ๊าก! แทรนจะบดขยี้เจ้าเอง!” ยักษ์กู่ร้อง กวาดฝ่ามือเข้าหาเขาราวกับประตูเมืองถล่ม

คนเถื่อนรอบนอกเริ่มชะงัก และเลือกล้อมเป็นวงกว้างให้ทั้งสองประมือกันตัวต่อตัว

เรการ์หลบการโจมตี แต่มือของคนเถื่อนคนหนึ่งกลับแทงหอกขวางทางไว้

ผัวะ!

เรการ์พลาดจังหวะ ถูกฝ่ามือยักษ์ตบเต็มแรง แม้จะยกดาบขึ้นป้องกัน แต่ก็ยังปลิวกระเด็น

“เรการ์!!!”

เสียงกรีดร้องของเรนีร่าทะลุความโกลาหล ดวงตานางคลอด้วยน้ำตา มองเห็นเพียงเงาร่างเปื้อนเลือดของเรการ์ลอยละลิ่วกลางอากาศ

เรการ์กระแทกพื้นอย่างแรง หัวสมองอื้ออึง แต่ยังกลิ้งตัวบรรเทาแรงกระแทก ผิวหนังเริ่มแดงจัด ไอน้ำผุดขึ้นจากบาดแผลที่หัวไหล่และท้อง เลือดที่ไหลหยดสู่หญ้าสดเริ่มเดือดปุด ๆ

ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนบางอย่างก็ดังขึ้นในหัว

[ยินดีด้วย พรจากจ้าวแห่งแสงได้เปิดใช้งาน ท่านได้รับ . . .]

ม่านเลือดบนขนตาค่อย ๆ จางลง

[จอมเวทเพลิง]

[ระดับ : มหากาพย์ (สีม่วง)]

[ผลลัพธ์ : กระตุ้นพลังสายเลือดที่หลับใหล]

[การประเมิน : “เมื่อไม่มีสายเลือด บัดนี้เจ้าจงได้รับพรอันคู่ควร]

สัญลักษณ์รูปดวงอาทิตย์สีแดงเพลิงสลักอยู่บนเหรียญตราปรากฏขึ้น ก่อนลุกไหม้เป็นเปลวเพลิงประกายกระจายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายเขา

ซี่!

ไฟลุกจากหางตา เรการ์เบิกตากว้าง

พรึ่บ!

เปลวไฟระเบิดจากเรือนกายลามทั่วร่าง ผมยาวสีเงินทองปลิวสะบัดสะเก็ดไฟกระจายวับวาว เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน โดยที่ดาบกรงเล็บมังกรอยู่ในมือ พร้อมกับพลังงานร้อนระอุหลั่งไหลจากภายใน

เรการ์ก้มมองบาดแผลที่ท้อง และเห็นเลือดแข็งตัวทันทีภายใต้เปลวเพลิง ก่อนที่เขาจะคว้าหัวหอกแล้วกระชากออกส่งเลือดพุ่งเป็นสาย ก่อนถูกเปลวไฟเผาปิดบาดแผลในชั่วพริบตา หลังจากนั้นเขาก็ดึงลูกธนูออกจากไหล่อีกข้าง แล้วเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา

---

[เรการ์ ทาร์แกเรียน]

[พรสวรรค์ : ผู้หยั่งรู้ความฝัน (ระดับทอง), จอมเวทเพลิง (ระดับม่วง), อายุยืน (ระดับเขียว)]

[สายเลือด : ราชันมังกรแห่งวาลีเรียโบราณ (42%)]

[ทักษะ : เชี่ยวชาญดาบ, เชี่ยวชาญหอก, เชี่ยวชาญภาษาวาเลเรียนโบราณ . . . ]

[วัตถุโบราณ : โลหิตและเปลวเพลิง (ต้านทานไฟ +50%), โลหิตมังกรแท้ (ความสัมพันธ์ไฟ +50%), คำสัตย์ของอัศวิน, มหรสพในห้วงฝัน . . .]

[การประเมิน : สายเลือดโบราณได้ตื่นขึ้น พร้อมพรสวรรค์ที่ทรงพลัง สายเลือดแห่งมังกรบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น]

---

“ข้ากลายเป็นจอมเวทเพลิงแล้วหรือ . . .” เรการ์พึมพำอย่างแผ่วเบา สายเลือดที่หยุดนิ่งมายาวนานทะลุขีด 40% ในทันใด บางทีการเป็นจอมเวทเพลิงก็คือผลลัพธ์ หรือไม่ก็สาเหตุของการวิวัฒนาการสายเลือด

เขาขบคิดชั่วครู่ ก่อนกำดาบแน่นแล้วปาดผ่านฝ่ามือตัวเอง

ซวบ!

เลือดหยดลงบนใบดาบ ก่อนที่มันจะลุกเป็นไฟ ลวดลายน้ำวนบนดาบวาเลเรียนเหมือนมีชีวิตสั่นไหวระริก

“ไฟ! ตัวเขาไหม้ไฟอยู่!”

ฝูงคนเถื่อนแตกตื่น ร้องโวยวาย

“กลัวอะไร พวกเรามีคบไฟเต็มเผ่า!”

แทรนฝ่าฝูงชนออกมา พุ่งเข้าหาเขาด้วยกำปั้นเปล่า

เรการ์มีสีหน้าไร้อารมณ์ เขากำดาบด้วยสองมือจิตใจจดจ่อกับพลังเพลิงที่โอบล้อม

ปัง!

เขาไม่ถอยแม้แต่น้อย แต่กลับพุ่งเข้าใส่ ฟันข้อมือยักษ์อย่างแม่นยำ

ฉัวะ!

นิ้วหนาสามนิ้วกระเด็นหลุด

“อ๊าก! ไอ้เวรเอ๊ย!” แทรนกรีดร้องลั่น แผดเสียงคำราม

แต่เรการ์ไม่สนใจและฟันซ้ำใส่แขนเปลือยจนดาบฝังลึกถึงกระดูก ทำให้แทรนดิ้นรนคว้าดาบออกจากแขน แต่เรการ์ทิ้งดาบกลิ้งหลบ

“ตายซะ ไอ้แมลง!” แทรนหัวเราะหึ ๆ คิดว่าเขาไร้อาวุธแล้ว และพุ่งเข้ากอดทันที

“เจ้าต่างหากที่ต้องตาย!” เรการ์กลิ้งตัวลอดใต้แขน และหันกลับมาตั้งหลัก ก่อนที่จะชูแขนขวา พร้อมกับกำไลข้อมิติบนข้อมือที่ส่องแสง และหอกยาวสองเมตรพุ่งออกมา

ฉึก!

ปลายหอกยาวหนึ่งฟุตแทงทะลุหัวใจแทรนอย่างกะทันหัน

“แฮ่ก แฮ่ก . . .”

แทรนตาเบิกโพลง เลือดทะลักจากปาก และพยายามรวบแขนกอดเรการ์ แต่เรการ์ก็ดึงหอกออก และพลิกมือซ้ายแทงเข้าคออีกครั้ง ปลายหอกวาเลเรียนกระแทกกระดูกคอจนแหลก และศีรษะยักษ์หลุดจากบ่าในชั่วพริบตา