ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 170 ไร้ผู้เทียมทานแห่งเดอะเวล 💸

ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 170 ไร้ผู้เทียมทานแห่งเดอะเวล

“ฮ่า ๆ ๆ เพียร์ซคงไม่ได้ให้นมลูกอีกแล้ว!” เสียงหัวเราะครืนใหญ่ดังขึ้นจากฝูงชนที่ยืนชมการประลอง

เพียร์ซกัดฟันแน่นด้วยความเจ็บปวด แต่ยังคงฮึดสู้หมายจะพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง

ราชอาณาจักรอยู่ในภาวะสงบมาหลายปี ขุนนางและอัศวินส่วนใหญ่ไม่เคยสัมผัสสงคราม เพียร์ซซึ่งเป็นขุนนางย่อยที่มีทรัพยากรจำกัดใช้ชีวิตส่วนใหญ่ไปกับการดูแลดินแดน แน่นอนว่าทักษะการต่อสู้ย่อมไม่เทียบเท่าก็อดริกซึ่งเติบโตมาในถิ่นอาชญากรรม

ผัวะ!!

ก็อดริกฟันดาบของเพียร์ซกระเด็นก่อนเตะเข้าท้องเต็มแรง ทำให้เพียร์ซกระเด็นล้มกลิ้ง ก่อนจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาอีกครั้ง

“เห้ย ๆ อ่อนจริงเว้ย!” ก็อดริกหัวเราะอย่างบ้าคลั่งแล้วสาวเท้าเข้าไปพร้อมดาบในมือ

“ไอ้เวรเอ๊ย!” เพียร์ซสบถออกมาอย่างกราดเกรี้ยว แล้วคว้าดินกำหนึ่งขึ้นมาขว้างใส่

ก็อดริกตั้งตัวไม่ทัน ทำให้รีบหรี่ตาหลบฝุ่นผง เมื่อเห็นเช่นนั้นเพียร์ซก็ฉวยโอกาสนั้นพุ่งเข้าใส่ และแทงดาบใส่ต้นขาของก็อดริกเต็มแรง

“อ๊ากกกก!!!” ก็อดริกร้องลั่นล้มกลิ้งลงไปดิ้นด้วยความเจ็บปวด

เพียร์ซรีบถอยกลับมา กวาดตามองไปรอบสนามก่อนตะโกนขึ้นว่า “ข้าชนะแล้ว! มันลุกไม่ขึ้น!”

น่าเสียดายไม่มีใครโห่ร้องยินดีกับชัยชนะนั้นเลย วิธีที่เขาเอาชนะคู่ต่อสู้นั้นขี้ขลาดเกินรับได้ จนได้รับฉายา ‘เพียร์ซขี้ขลาด’

เมื่อรู้ว่าตนชนะอย่างไม่สง่างาม เพียร์ซก็เก็บดาบแล้วรีบหลบฉากออกไปจากฝูงชน ไม่นานเหล่าคนรับใช้ก็เข้ามาช่วยกันพาก็อดริกที่ร้องโอดโอยกลับเข้าไปในปราสาทเพื่อเรียกเมสเตอร์มารักษา

รีอาเดินมายืนหน้าฝูงชนแล้วตะโกนขึ้นว่า “การประลองคู่แรกจบลงแล้ว! ยังมีใครอยากประลองอีกไหม?”

ในเมื่อการแข่งขันเริ่มต้นแล้ว มันก็ไม่อาจหยุดเพียงเท่านี้ ทำให้แขกเหรื่อต่างตะโกนตอบรับ

“ข้าสู้! ใครอยากสู้กับข้า!”

ทันใดนั้นก็มีชายคนหนึ่งก้าวออกมาเรียกร้องหาคู่ประลอง เพราะมันไม่ใช่โอกาสง่าย ๆ ที่จะได้เข้าร่วมการแข่งขันเช่นนี้ และการประลองขนาดย่อมเช่นนี้ก็ถือเป็นโอกาสทอง

ทันใดนั้นชายร่างสูงคนหนึ่งออกจากฝูงชนมารับคำท้า ก่อนที่ไม่กี่อึดใจชายร่างสูงจะใช้ขวานเหวี่ยงดาบยาวของคู่ต่อสู้ออกไป และชัยชนะในทันที

ฝูงชนส่วนใหญ่ส่งเสียงเชียร์ด้วยความตื่นเต้น และตั้งตารอดูการต่อสู้นัดถัดไป

รีอาสั่งให้หญิงรับใช้หัดรินไวน์ให้ผู้ชนะ ซึ่งชายร่างสูงก็กระดกไวน์อย่างกระหายแล้วตะโกนท้ารอบต่อไป

ไม่นานคู่ต่อสู้อีกคนก้าวออกมา และทั้งสองก็เปิดฉากสู้กันทันที แต่ครั้งนี้การต่อสู้กลับรุนแรงกว่าที่คาด ขวานของชายร่างสูงฟาดใส่อย่างดุดันจนหอกของอีกฝ่ายแตกกระจาย เกือบจะฟันร่างของเขาขาดเป็นสองท่อน ทำให้ถึงตอนนี้ทุกคนก็เริ่มเห็นความโหดเหี้ยมของการประลองชัดเจนขึ้น

เจอรอลด์ขมวดคิ้วแล้วกระซิบว่า “เจ้าชาย การประลองมีความเสี่ยง ควรหยุดได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

วันนี้เป็นวันแต่งงาน แม้ความวุ่นวายตอนต้นจะสงบลงแล้ว แต่หากเกิดเหตุเลือดตกยางออกก็จะกลายเป็นปัญหา

“ไม่ต้องห่วง ข้าจัดการเอง” เรการ์ยิ้มแล้วตบบ่าเจอรอลด์ ก่อนเดินออกไปกลางสนามหญ้าด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“เจ้าชายจะประลองด้วยหรือ?” ชายร่างสูงถามขึ้นด้วยท่าทีลังเล

เรการ์ชักดาบกรงเล็บมังกรออกจากเอว แล้วประกาศก้อง “หากเจ้าชนะ ดาบเล่มนี้จะเป็นของเจ้า!”

หลังจากเพิ่งจากลาเรนีร่ามาใจเขาก็ฮึกเหิมจนทนไม่ไหว และนี่คือช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดจะได้ขยับร่างกาย

เมื่อผู้คนเห็นดาบเหล็กวาเลเรียน ต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เพราะในเดอะเวลนั้นมีอาวุธวิเศษแบบนี้อยู่เพียงไม่กี่เล่ม

ชายร่างสูงหายใจแรงแทบไม่เชื่อหูตนเอง “ถ้าข้าชนะ ข้าจะได้ดาบจริง ๆ หรือ?”

“ทาร์แกเรียนไม่คืนคำ!” เรการ์ตอบพลางตั้งท่าพร้อมสู้

เขาเรียนดาบมาจากซีริโอ และมั่นใจในฝีมือของตนอย่างยิ่ง

“ดี! เช่นนั้นข้าขอรับคำท้า!” ชายร่างสูงหัวเราะแล้วเหวี่ยงขวานพุ่งเข้าใส่

ดาบเหล็กวาเลเรียนสามารถเป็นมรดกตกทอดได้เป็นรุ่น ๆ ขอแค่ไม่ทำร้ายเจ้าชายจริง ๆ เขาก็อาจได้ครอบครองอาวุธศักดิ์สิทธิ์นี้

“กล้าได้กล้าเสีย ข้าชอบ!” เรการ์ไม่หวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับรู้สึกตื่นเต้นราวกับเลือดในกายกำลังลุกโชน

เมื่อชายร่างใหญ่พุ่งเข้ามา ขวานในมือก็ฟาดลงมาสุดแรง อาวุธหนักเช่นนี้ไม่ต้องอาศัยท่วงท่าซับซ้อน แค่ความแรงและแม่นยำก็เพียงพอ

เคร้ง!

เสียงโลหะกระทบกันดังก้อง เรการ์ก้าวเฉียงหลบแล้วฟันดาบใส่ด้านหลังของขวานในพริบตาเดียว ทำให้ขวานก็หลุดจากมือของชายร่างใหญ่ และก่อนที่อีกฝ่ายจะทันตั้งตัว เรการ์ก็เหยียดแขนออก กดปลายดาบไว้ที่ลำคอของเขา

“เจ้าแพ้แล้ว!”

ร่างของชายร่างใหญ่ชะงักค้าง ดวงตาเบิกโพลง กลืนน้ำลายอย่างฝืดเคืองโดยไม่รู้ตัว เพราะเขาแทบไม่เห็นด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนที่ปลายดาบจะมาจ่อคอ

“ท่านชนะแล้ว เจ้าชาย” ชายร่างใหญ่ยอมรับทั้งสถานะและฝีมือที่ต่ำกว่าอย่างซื่อสัตย์ ก่อนจะถอยกลับไปยังฝูงชนด้วยใบหน้าแดงก่ำ

เรการ์หัวเราะลั่น ชูดาบขึ้นชี้ไปยังผู้ชมพร้อมกล่าวอย่างอวดดี “ยังมีใครอยากประลองกับข้าอีกไหม? หากชนะก็เอาดาบเล่มนี้ไปได้เลย!”

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนเอง แค่รู้สึกว่าอยากระบายความรู้สึกตื่นเต้นในใจให้เต็มที่ แถมการประลองในวัยเยาว์ยังตราตรึงอยู่ในใจ และเขาอยากสัมผัสความเร้าใจนั้นอีกครั้งในสนามเล็กแห่งนี้

“ข้าเอง!” ชายหนุ่มร่างใหญ่ก้าวออกมา ดวงตาเปล่งประกาย “เลสเตอร์ เวย์นวูด ขอประลองกับท่าน!”

เขาคือรัชทายาทแห่งไอรอนโอ๊คส์ และได้รับการฝึกเป็นอัศวินมาตั้งแต่เด็ก

“เข้ามาเลย เลสเตอร์!” เรการ์ยิ้มกว้างขณะก้าวเข้าไป

เลสเตอร์ก็เป็นนักดาบ เขาคว้าดาบใหญ่สองมือแล้วเปิดฉากโจมตีอย่างดุเดือด ทว่าเรการ์หลบหลีกอย่างคล่องแคล่วรอจังหวะโต้กลับ

เสียงดาบกระทบกันดังสนั่น ดาบกรงเล็บมังกรไล่ตามแนวดาบใหญ่ และเมื่อเรการ์เข้าใกล้จนประชิด ดาบของเขาก็เฉียดคอของคู่ต่อสู้อย่างแผ่วเบา

ซึ่งเลสเตอร์ยังไม่หยุดฟันในตอนแรก แต่เมื่อเลือดบาง ๆ ไหลซึมออกจากรอยบาดที่ลำคอเขาก็ค่อย ๆ วางดาบลง

“ดาบของท่านไวเหลือเกิน เจ้าชาย” เลสเตอร์ยืนนิ่งอย่างสับสนก่อนยอมรับความพ่ายแพ้

เรการ์แค่เฉือนผิวหนัง แต่ทุกคนรู้ดีว่าหากบาดผิวได้ก็สามารถฟันเส้นเลือดใหญ่ได้เช่นกัน

“ยังมีใครอีกไหม? มาสู้กันต่อ!” เรการ์ตะโกนท้าต่อไป

คนส่วนใหญ่เริ่มถอยออกเพราะตระหนักถึงฝีมืออันเหนือชั้นของเจ้าชาย แต่ก็ยังมีบางคนที่โลภอยากได้ดาบเหล็กวาเลเรียน ทำให้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเรการ์ก็เอาชนะคู่ต่อสู้ได้ถึงเจ็ดคนติดต่อกัน ทุกครั้งต่างจบอย่างเฉียบคมและไร้รอยขีดข่วนจากฝ่ายตรงข้าม โดยที่ดาบของเขาเน้นความเร็วและแม่นยำเป็นหลัก

ซึ่งซีริโอเคยกล่าวไว้ว่า ดาบของเรการ์รวดเร็วจนอีกฝ่ายไม่รู้ตัวว่าถูกฟันจนเลือดไหลแล้ว และดาบไวเช่นนี้เองที่ทำให้เขาสู้กับซีริโอได้อย่างสูสี วิชาดาบของซีริโอนั้นเน้นความเร็วและความยืดหยุ่น ภายนอกดูเหมือนเคลื่อนไหวช้า แต่แฝงไว้ด้วยโอกาสสังหารทุกเมื่อ ดังนั้นเรการ์ต้องไวกว่าและยืดหยุ่นกว่าจึงจะต่อกรได้

“ท่านทั้งหลาย การประลองยังไม่จบ ยังมีใครอยากท้าทายข้าอีกหรือไม่?” เรการ์กล่าวเสียงดัง พร้อมกางแขนมองไปยังผู้ชมรอบสนาม

ผู้ชมมองหน้ากันอย่างลังเลโดยไม่มีใครตอบ ฝีมือดาบของเจ้าชายเป็นที่ประจักษ์แล้ว ไม่เพียงเอาชนะคู่ต่อสู้ได้ แต่ยังสามารถควบคุมให้ไม่บาดเจ็บหนักได้อีกด้วย ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าเสี่ยงขึ้นเวทีเพื่อรับความอับอาย

“เราจะปล่อยให้เจ้าชายประลองอีกหรือ?” เจอรอลด์เอ่ยถามรีอาด้วยเสียงแผ่วเบา เรการ์ได้ดับไฟแห่งความกระตือรือร้นของทุกคนลงแล้ว และนั่นก็เป็นเหตุผลดีพอจะปิดการแข่งขัน

แต่รีอาไม่ได้ตอบ นัยน์ตาสีน้ำตาลของนางยังคงจับจ้องเรการ์ในสนามอย่างไม่ละสายตา พร้อมกับภายในใจพลันหวนคิดถึงใครบางคน เดม่อน ทาร์แกเรียน!

ครั้งหนึ่งเดม่อนเคยถือดาบดาร์กซิสเตอร์และแสดงฝีมือในงานประลองที่รูนสโตน เอาชนะอัศวินแห่งเดอะเวลไปหลายคน และด้วยฝีมือและความสง่างามเช่นนั้นเองที่ทำให้รีอายอมแต่งงานกับเดม่อนหนุ่มภายใต้การจัดการของราชินีอลิแซนน์ ความดิบเถื่อนในตัวลุงและหลานคู่นี้ไม่ต่างกันเลย