ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 155 จดหมายจากเดอะเวล 💸

ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 155 จดหมายจากเดอะเวล

เขาไม่ได้เอ่ยถึงแดนเหนือ แผ่นดินหนาวเหน็บอันห่างไกลนี้ดูเหมือนจะหลุดพ้นจากการเชื่อมโยงกับอาณาจักรส่วนอื่นมาโดยตลอด กว่าที่สตาร์คจะนำทัพลงใต้ สงครามก็คงจบสิ้นไปแล้ว

“ความไม่สงบในเดอะเวลน่าเป็นห่วงก็จริง แต่กัลล์ทาวน์มีท่าเรือที่สามารถรองรับเรือรบและทหารจำนวนมากได้” ไทแลนด์กล่าวต่อ “ขณะที่ตระกูลไทเรลล์ในเดอะรีชต้องคอยรับมือการรุกรานจากดอร์น แต่ตระกูลเรดไวน์แห่งเกาะอาร์เบอร์ก็มีทัพเรือที่แข็งแกร่งและสามารถสนับสนุนสนามรบได้ นอกจากนี้โอลด์ทาวน์ในเดอะรีชและไวท์ฮาร์เบอร์ในแดนเหนือก็เป็นหนึ่งในท่าเรือใหญ่ที่สุดของอาณาจักร”

ทุกคนฟังอย่างเงียบงัน เห็นพ้องกับการวิเคราะห์ของเขา

“ลอร์ดไทแลนด์ โอลด์ทาวน์กับอาร์เบอร์นั้นไม่น่าห่วง แต่ไวท์ฮาร์เบอร์อยู่ไกลเกินไป ส่วนกัลล์ทาวน์ก็ต้องคอยสนับสนุนเอียรี” เรการ์เอ่ยถาม

“เจ้าชาย แม้สงครามยังไม่เริ่มต้น แต่เราควรเร่งเตรียมความพร้อมให้มากที่สุด” ไทแลนด์กล่าว

เรการ์โบกมือเป็นเชิงให้เขาพูดต่อ

ไทแลนด์กล่าวว่า “ราชวงศ์มีมังกร ซึ่งบินได้เร็วอีกาส่งข่าว อีกทั้งญาติจากราชวงศ์ก็โน้มน้าวใจผู้คนได้ดีกว่าจดหมาย”

“ความคิดที่ดี” วิเซริสเลิกคิ้ว “แต่สถานที่มีมากเกินไป บุตรของเราคงไปไม่ทั่วถึง”

“ฝ่าบาท ตระกูลมารดาของเจ้าชายเอกอนคือตระกูลไฮทาวเวอร์แห่งโอลด์ทาวน์ หากเขาไปที่นั่น ลอร์ดโฮเบิร์ตย่อมยินดีช่วยติดต่อกับตระกูลไทเรลล์และเรดไวน์” ไทแลนด์อธิบาย

“เจ้าหญิงเรนีร่าจะเดินทางไปยังไวท์ฮาร์เบอร์และโน้มน้าวให้ตระกูลแมนเดอร์ลีส่งกองทัพ ส่วนเจ้าชายเรการ์ กับเลดี้เจนซึ่งเป็นญาติกันก็สามารถใช้มังกรข่มขู่เผ่าคนเถื่อนและขอแรงสนับสนุนจากกัลล์ทาวน์ได้”

คำอธิบายฟังดูสมเหตุสมผล และนิสัยลังเลของวิเซริสก็เริ่มแสดงออก เขาหันไปมองลอร์ดไลโอเนลอย่างมีความหวัง

ไลโอเนลซึ่งมักระมัดระวังคำพูดเมื่อพูดกับราชวงศ์ เอ่ยด้วยเสียงต่ำว่า “การเดินทางไปเดอะเวลอาจมีอันตราย เผ่าคนเถื่อนในบริเวณนั้นอันตรายเกินคาด หลายลอร์ดแห่งเอียรีก็เคยเสียชีวิตเพราะพวกมันพ่ะย่ะค่ะ”

คอร์ลิสกล่าวขึ้นว่า “ฝ่าบาท เผ่าคนเถื่อนในเดอะเวลก็แค่พวกคนเถื่อน มังกรสามารถข่มพวกมันได้หมด”

เรนีร่าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “ให้เลเนอร์ไปเถิด เขาทำให้ซิสโมคเชื่องได้แล้ว และสามารถนำข่าวสถานการณ์จริงจากเดอะเวลกลับมาได้”

วิเซริสลังเล และเกือบจะเห็นด้วยกับคำขอของเรนีร่า แต่เรการ์ในฐานะรัชทายาทย่อมเป็นตัวแทนของราชบัลลังก์ได้ดีกว่า

แกรนเมสเตอร์เมลลอสล้วงหาอะไรบางอย่างในกระเป๋า และดูเหมือนจะนึกอะไรได้ ทำให้เขากล่าวคลุมเครือว่า “ฝ่าบาท ข้ามีจดหมายจากเดอะเวล อาจช่วยให้สถานการณ์กระจ่างขึ้น”

ทันใดนั้นจดหมายประทับตราแดงก็ถูกหยิบขึ้นมา ส่งผ่านโคลไปถึงมือของกษัตริย์

“รูนสโตน . . . เลดี้รีอาจะ . . . จัดพิธีแต่งงาน . . .” วิเซริสเปิดอ่านอย่างละเอียด และพึมพำริมฝีปากอ่านเบา ๆ ก่อนจะเริ่มขมวดคิ้ว

ครู่หนึ่งต่อมาเขาก็ยื่นจดหมายให้ไลโอเนลด้วยสีหน้าหงุดหงิด “เลดี้รีอาแห่งรูนสโตนหมั้นหมายกับญาติของนาง เจอรอลด์ รอยซ์ และตั้งใจจะจัดงานแต่งงาน”

หลังเดม่อนหนีไปยังนครเสรี เลดี้รีอาเคยมาเข้าเฝ้าวิเซริสหลายครั้งเพื่อขอหย่า จนเขารำคาญและยอมอนุญาต ตอนนี้เลดี้รีอาก็หาคู่ใหม่ได้แล้ว

แจสเปอร์ทำหน้าขรึมและเอ่ยว่า “รูนสโตนอยู่กลางเดอะเวล ถ้าเลดี้รีอายังจัดงานแต่งได้ แสดงว่าสถานการณ์ที่นั่นคงไม่เลวร้ายนัก”

ไลโอเนลอ่านจดหมายอย่างรวดเร็วพร้อมกับสีหน้าประหลาดใจ ก่อนเอ่ยอย่างลังเลว่า “จดหมายบอกว่าเลดี้เจนจะเดินทางไปร่วมงานแต่ง และหวังว่าสมาชิกราชวงศ์จะเข้าร่วมด้วย”

“พรืด . . .” ไทแลนด์กลั้นหัวเราะไม่ไหวรีบยกมือปิดปาก

เลดี้รีอาแต่งงานใหม่แล้วยังเชิญราชวงศ์อีก นี่นางจะเชิญอดีตสามีอย่างเดม่อนหรือไม่?

“หญิงโง่นั่น ไม่น่าแปลกใจว่าทำไมน้องข้าถึงทนร่วมเตียงกับนางไม่ไหว” วิเซริสบ่น หน้าบึ้งเมื่อนึกถึงอดีตน้องสะใภ้

“ฝ่าบาท นั่นถือเป็นข่าวดี” ลีแมนกล่าวอย่างช้า ๆ “เดอะเวลยังมั่นคงดี หากส่งนักขี่มังกรไปก็จะช่วยสร้างอำนาจกดดันได้มาก”

วิเซริสเข้าใจและหันไปหาบุตรชายคนโต “เรการ์ เจ้าว่าอย่างไร?”

การเปิดท่าเรือกัลล์ทาวน์จะช่วยให้รับกำลังสนับสนุนจากเดอะเวลทั้งหมด เป็นข้อได้เปรียบมหาศาล

“ไม่มีปัญหาพ่ะย่ะค่ะ ท่านพ่อ เผ่าคนเถื่อนเดี๋ยวนี้ไม่แข็งแกร่งนัก ไม่ต่างจากพวกคนเถื่อนแถบแครกคลอว์พอยต์ เดี๋ยวข้าให้แคนนิบาลจัดการให้เอง” เรการ์เอ่ยด้วยยิ้ม

“ท่านพ่อ ข้าจะไปกับเรการ์” เรนีร่ากล่าวพลางวางศีรษะบนไหล่ของวิเซริส

วิเซริสขมวดคิ้ว “แต่เจ้าต้องไปไวท์ฮาร์เบอร์”

“ข้าไม่ได้พบญาติอย่างเจนมานาน อีกทั้งข้าจะได้คอยดูแลเรการ์ด้วย”

เรนีร่าอ้างเจนเป็นข้ออ้าง เพราะเป็นห่วงน้องชายที่ต้องเดินทางไปเดอะเวลเพียงลำพัง

“ยิ่งฟังยิ่งปวดหัว” วิเซริสถอนหายใจ พลางลูบหน้าผาก

“เลเนอร์ก็สามารถไปได้ ลอร์ดคอร์ลิสเองก็สนิทกับลอร์ดแมนเดอร์ลี น่าจะได้ข่าวดีกลับมา” เรนีร่าเสนอขึ้น พลางหันไปยิ้มขอบท่านป้าของตน ซึ่งกลับส่ายหน้าและหลบสายตา

หลานสาวทั้งสองของเรนีร่ายังรอคอยไข่มังกรอยู่ การสร้างความสัมพันธ์ครั้งนี้ถือว่าคุ้มค่า

เมื่อเห็นครอบครัวพร้อมหน้ากันวิเซริสจึงรู้สึกอบอุ่นและกล่าวเร่งเร้า “ไปแล้วก็รีบกลับ เจ้าต้องดูแลลูกอีกสองคนด้วย”

“เพคะ” เรนีร่าตอบอย่างร่าเริง ดีใจที่ได้ออกเดินทางกับเรการ์ และมังกรอีกครั้ง

ด้วยเหตุนี้การประชุมจึงสิ้นสุดลง ที่ปรึกษาแต่ละคนแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตน

. . .

ค่ำคืนมาเยือนเรดคีปอย่างรวดเร็ว ในห้องหลอมโลหะที่สลัว เสียงค้อนกระทบเหล็กดังก้องเป็นจังหวะ

หน้าหลุมไฟขนาดใหญ่ ช่างตีเหล็กต่างแดนกำลังฟาดค้อนใส่ดาบเหล็กกล้าลายคลื่นที่เพิ่งตีเสร็จ เด็กรับใช้อีกคนดูแลเตาไฟ ส่วนอีกคนก้มขัดดาบบนพื้น

เอี๊ยด!

ประตูไม้ห้องหลอมเปิดออก พร้อมกับเรนีร่าซึ่งแต่งกายเรียบง่ายก้าวย่างเบา ๆ เข้ามากวาดตามองไปรอบห้อง และเห็นแสงไฟจากเตาอบสะท้อนเป็นแสงสีแดงครึ่งห้อง โดยมีความร้อนแผ่กระจายทั่ว

“เรการ์” เรนีร่าเห็นน้องชายนั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้จึงถอนหายใจเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปหา

เรการ์ยืนกรานจะตรวจความคืบหน้าของการตีอาวุธจนไม่ได้แตะอาหารเย็น ซึ่งเบื้องหน้าเตาไฟเขากำลังหลับสนิท พร้อมกับแก้มซีด ๆ แดงระเรื่อเพราะไอร้อน

เรนีร่าทำท่าจะปลุก แต่ก็เปลี่ยนใจ เพราะรู้ว่าน้องชายมักนอนหลับไม่สนิท นางจึงไม่อยากรบกวนช่วงเวลาหลับอันหายาก

“หลับให้เต็มอิ่มเถิด เจ้ามีครัวเล็กของตัวเองแล้ว คงไม่อดตายหรอก” เรนีร่าพึมพำเบา ๆ พลางนั่งลงบนขอบเก้าอี้แล้วลูบแก้มเรการ์อย่างแผ่วเบา

ช่างตีเหล็กทั้งสามยังคงทำงานต่อไปโดยไม่ใส่ใจต่อการปรากฏตัวของนาง

ในความฝันเรการ์เห็นตนเองยืนอยู่ริมทะเลสาบกว้างใหญ่ กลางทะเลสาบมีเกาะเล็ก ๆ ดวงอาทิตย์ยามเที่ยงสาดแสงระยิบระยับบนผืนน้ำสีมรกต หงส์ดำตัวหนึ่งว่ายเล่นอยู่ใกล้ ๆ

“โฮกกก” เสียงมังกรคำรามดังขึ้น และมังกรสีเงินตัวหนึ่งโบยบินเหนือทะเลสาบ เงาปีกทอดผ่านเหนือน้ำอย่างสง่างาม