ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 125 ซันไฟร์ = ของว่าง 💸
ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 125 ซันไฟร์ = ของว่าง 💸
ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 125 ซันไฟร์ = ของว่าง
ซันไฟร์พุ่งทะยานด้วยความว่องไว ปัดป้องพวกมังกรตัวเล็กที่ขวางหน้า ก่อนจะพุ่งหัวกระแทกใส่ดรีมไฟร์อย่างรุนแรง
“โฮกกกก!”
ดรีมไฟร์ที่ไม่ทันตั้งตัวถูกกระแทกล้มลง ซันไฟร์แม้จะตัวเล็กกว่า แต่กลับไม่ลดละความดุร้าย รีบกระโจนเข้าหาคอของดรีมไฟร์หมายจะฉีกเนื้อสดเป็นชิ้น
“โฮกกกก!”
ดรีมไฟร์รีบดึงคอกลับ พร้อมส่งเสียงคำรามอย่างเดือดดาล มันกางปีกฟาดใส่ซันไฟร์เพื่อขัดขวางการจู่โจม แม้ซันไฟร์จะพยายามเต็มที่ แต่กลับกัดไม่เข้าเป้าเลยสักครั้ง
แม้ว่าซันไฟร์จะดุร้าย แต่ด้วยขนาดที่เล็กกว่าและประสบการณ์ที่น้อยจึงเป็นรองดรีมไฟร์อยู่มาก ดรีมไฟร์แม้จะไม่ใช่มังกรรุ่นที่ใหญ่ที่สุดในรุ่นที่สอง แต่ก็ยังแข็งแกร่งกว่าเจ้าซันไฟร์ที่เพิ่งอยู่ในรุ่นที่สี่ อีกทั้งดรีมไฟร์ยังมีประสบการณ์ในสนามรบที่เหนือชั้น แม้จะห่างหายจากการต่อสู้มานาน แต่สัญชาตญาณยังไม่เลือนหาย
เสียงคำรามดังสนั่นก่อนดรีมไฟร์จะพ่นเพลิงสีส้มผสมฟ้าใส่ซันไฟร์กระแทกให้มันล้มกลิ้งไปกับพื้น ก่อนที่ซันไฟร์จะพยายามลุกขึ้น แต่ร่างที่เล็กกว่าทำให้ยากจะทัดทานพลังอันมหาศาลของดรีมไฟร์ได้
ขณะสองมังกรกำลังฟาดฟันกันอย่างดุเดือด เอกอนก็เริ่มตระหนักถึงความผิดพลาดอันใหญ่หลวงของตน และรีบหาทางหลบหนี
วูบ!
ลูกธนูเสียดผ่านแก้มเฉียดเส้นผมไปอย่างหวุดหวิด ทำให้เอกอนตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว เมื่อรู้ว่าเจ้าของลูกธนูนั้นคือพี่ชาย เรการ์!
“วิ่งสิ แล้วเจ้าจะเสียใจ” น้ำเสียงเย็นเยียบของเรการ์ทำให้เลือดในกายของเอกอนเย็นเฉียบ
ชายหนุ่มทิ้งธนูยาวในมือ แล้วค่อย ๆ เดินตรงเข้าหาน้องชายด้วยสีหน้าราบเรียบแต่แฝงความน่ากลัว ในขณะที่เอกอนยืนนิ่งไม่กล้าขยับ ความกลัวเกาะกินหัวใจจนแทบลืมหายใจ
เมื่อเรการ์เดินมาถึง เขาก็กระชากผมเอกอนแล้วเหวี่ยงลงไปกองกับพื้นดังพลั่ก
“เจ้าน้องชายไม่รักดี! ชักจะเหลิงเกินไปแล้วนะ!”
เรการ์ไม่สนเสียงร้องของเอกอนกดศีรษะน้องชายลงกับพื้น พร้อมกับมืออีกข้างยกขึ้นแล้วฟาดลงอย่างแรง
เพี๊ยะ!
เสียงตบสะท้านดังลั่น แก้มของเอกอนแดงช้ำบวมทันที
“โฮกกกก!”
ในขณะเดียวกันซันไฟร์ที่ถูกดรีมไฟร์กระแทกจนล้มลงก็กระโจนกลับมาอีกครั้งด้วยความดุดัน ทำให้ดรีมไฟร์แผ่ปีกแนบพื้น คอยจังหวะพ่นไฟอีกระลอก
ทว่าในวินาทีนั้นเสียงคำรามอันน่าสะพรึงก็ดังสะท้อนก้องทั่วหลุมมังกร เงาดำขนาดมหึมาโผล่จากหลุมใต้ดิน พุ่งเข้าใส่มังกรทั้งสองอย่างสายฟ้าฟาด พร้อมกับกรงเล็บสีดำคมกริบของแคนนิบาลตะปบลงที่คอของซันไฟร์ในพริบตา ทำให้การต่อสู้หยุดลงทันที
“โฮกกกก!”
มังกรดำร่างยักษ์จ้องมังกรทองใต้ฝ่าเท้าด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม เสียงคำรามต่ำดังก้องราวกับคำพิพากษา แคนนิบาลถูกปลุกจากนิทราโดยเสียงอึกทึกที่เกิดขึ้น และรู้สึกถึงการเรียกของเจ้านาย จึงรีบพุ่งขึ้นมาระงับความวุ่นวาย และบัดนี้มันก็กำลังเดือดดาลสุด ๆ จริงที่ถูกรบกวนเวลานอน!
“กร๊าซซ!”
ดรีมไฟร์ที่กำลังเดือดดาลเพราะคู่ต่อสู้ถูกแย่งไปส่งเสียงคำรามใส่แคนนิบาล พลางกางปีกแสดงความไม่พอใจ แคนนิบาลเพียงเงยหน้ามอง ริมฝีปากแย้มรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ดวงตาสีเขียวหรี่ลงราวกับผู้ใหญ่ที่มองเด็กดื้อ
เพียงแค่การจ้องมอง ดรีมไฟร์ก็รู้ตัวทันทีว่ากำลังเผชิญกับสิ่งที่เกินกำลัง มันลดหัวลง ถอยหลังอย่างเงียบ ๆ
ดรีมไฟร์ซึ่งถูกกักขังในหลุมมังกรมาหลายสิบปี ไม่ได้เติบโตเต็มที่ มันอยู่ในระดับรุ่นสาม ส่วนแคนนิบาลคือมังกรรุ่นสองที่เติบโตในป่าอย่างอิสระ แถมยังเคยกลืนกินหยาดน้ำค้างแห่งชีวิตเพื่อเพิ่มศักยภาพตัวเองจึงแข็งแกร่งเหนือใคร
เวอร์มิธอร์ที่เคยมีขนาดใกล้เคียงกัน ตอนนี้ยังดูเล็กกว่าแคนนิบาลถึงหนึ่งในห้า ดังนั้นเมื่อเทียบกันแล้ว ดรีมไฟร์ดูราวกับแมลง ส่วนซันไฟร์ภายใต้กรงเล็บของแคนนิบาลก็แค่หนูตัวน้อยในเงาแมวยักษ์
“พาดรีมไฟร์กับเทสซาริออนกลับคอก!” เรการ์ออกคำสั่งต่อเหล่าผู้ดูแลมังกรที่ยังตกตะลึงไม่หาย
“พ่ะย่ะค่ะ เจ้าชาย!” เหล่าผู้ดูแลรีบเข้าควบคุมสถานการณ์พามังกรทั้งสองกลับสู่กรงใต้ดิน
เมื่อเหตุการณ์สงบลง เรการ์ก็หันกลับมาหาเอกอน สีหน้าอ่อนโยนแต่แฝงด้วยความเย็นเยียบ
“เอกอน เจ้ารู้ตัวแล้วหรือยังว่าทำผิด?”
“ข้ารู้ ข้าผิดไปแล้ว . . .” เอกอนเอามือกุมแก้มแดงก่ำ
“จริงหรือ? ผิดเรื่องอะไรล่ะ?”
“ข้า . . . ไม่ควรสั่งให้ซันไฟร์ก่อเรื่อง . . .”
เพี๊ยะ!
เรการ์ฟาดอีกที “ไม่ใช่! พูดใหม่!”
“ข้าไม่ควรวิ่งหนี ไม่ควรล้อเลียนเอมอนด์ ข้าขอโทษ . . .”
เพี๊ยะ!
เรการ์ฟาดอีกฉาดหนึ่งจนปากเอกอนแตกเลือดซึมออกมา ก่อนที่เขาจะยกตัวเอกอนขึ้นด้วยการกระชากผม แล้วกระซิบข้างหูเสียงเย็นยะเยือกดั่งปีศาจ “ยังไม่พอ พูดต่อไปสิ”
“ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้จริงๆ . . . ถ้าท่านบอกว่าข้าผิด ข้าก็ผิด . . .”
เรการ์ชี้ไปที่แคนนิบาลแล้วถามเสียงนิ่ง “เจ้าคิดว่าแค่ขี่มังกรได้ก็ภูมิใจนักหรือ?”
“ท่านจะ . . . จะทำอะไร?”
“ไม่ต้องกลัวหรอก มังกรของข้าจะตอบเจ้าเอง”
“โฮกกกก!”
แคนนิบาลรู้ใจเจ้านาย มันกดกรงเล็บลงที่ซันไฟร์อีกครั้ง ทำให้ซันไฟร์ส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
“อย่า! ซันไฟร์มันไม่รู้เรื่อง!” เอกอนพยายามดิ้นหนีสุดชีวิต
ผัวะ!
เรการ์กระแทกเข่ากลางหลังน้องชาย บังคับให้ดูภาพตรงหน้า
“จงจดจำไว้ นี่คือผลลัพธ์ของคนที่ไม่รู้จักยอมรับผิด”
แคนนิบาลคำรามเบา ๆ ดวงตาจับจ้องซันไฟร์ ริมฝีปากแสยะราวกับกำลังยิ้มอย่างโหดเหี้ยม มันมองซันไฟร์เป็นเหยื่อ เป็นของว่างอันโอชะ!
ครู่ต่อมาแคนนิบาลก็ยกกรงเล็บขึ้นแล้วก้มศีรษะลง กัดเข้าที่คอของซันไฟร์ด้วยเขี้ยวอันแหลมคม
“ไม่นะ! มันจะกินซันไฟร์!” เอมอนด์ที่ยืนดูอยู่ไม่ไกลถึงกับทรุดลงด้วยความหวาดหวั่น