บทที่ 1: คำทำนายศักดิ์สิทธิ์

"อู๋เสี่ยวเฉิน เธอไปรับเงินเดือนที่แผนกการเงิน พรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานแล้ว" ชายวัยกลางคนผมบางพุงพลุ้ยนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังกว้างใหญ่ในสำนักงาน พูดกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา

"ไล่ผมออกด้วยเหตุผลอะไร?" อู๋เสี่ยวเฉินถามด้วยความโกรธ

จริงๆ แล้วเขาก็พอรู้สาเหตุอยู่ในใจ ก็เมื่อวานตอนเลิกงานกลับบ้านได้ครึ่งทาง เพิ่งนึกได้ว่าลืมกุญแจ แล้วต้องกลับมาที่บริษัทเพื่อหยิบกุญแจ บังเอิญไปเจอเรื่องชู้สาวระหว่างเจ้านายกับเลขาฯ เท่านั้นเอง แค่นี้ถึงกับทำขนาดนี้เลยหรือ?

"เพราะฉันเป็นเจ้านาย ฉันอยากไล่ใครก็ได้" ชายวัยกลางคนตอบอย่างภาคภูมิใจ

"คงกลัวว่าฉันจะฟ้องภรรยาเขาละมั้ง" อู๋เสี่ยวเฉินคิดในใจ เพราะภรรยาของเขามักจะมาตรวจบริษัทเป็นครั้งคราว อยู่ในบริษัทย่อมมีโอกาสเจอกับภรรยาของเขาได้ง่าย แต่ถ้าไล่ตัวเองออกไป ก็ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว

แม้ว่าอยากจะบอกเขาว่าตัวเองไม่ใช่คนปากโป้ง แต่คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าไม่จำเป็น เจ้านายแบบนี้ ถึงให้อยู่ต่อก็คงหาเรื่องกลั่นแกล้งไม่เลิก

"จะไล่ผมออกก็ได้ แต่ตามกฎหมาย บริษัทที่เลิกจ้างพนักงานฝ่ายเดียวต้องจ่ายชดเชยสามเดือน" อู๋เสี่ยวเฉินกล่าว เมื่อต้องไปแล้ว ก็ต้องทำให้ได้ประโยชน์สูงสุด

"แกคิดจะ..." ชายวัยกลางคนกำลังจะระเบิดอารมณ์ แต่นึกได้ว่าถ้าเรื่องนี้ลุกลามใหญ่โต ก็จะเสียประโยชน์อย่างมาก สุดท้ายจึงกลั้นความโกรธไว้แล้วพูดว่า "ฉันขาดเงินแค่นั้นรึไง? รีบไปรับเงินที่แผนกการเงินแล้วไสหัวไปซะ"

อย่างรวดเร็ว อู๋เสี่ยวเฉินไปรับเงินเดือนที่แผนกการเงินเสร็จ เก็บของเรียบร้อยแล้วก็ออกจากบริษัท มองดูผู้คนมากมายบนท้องถนน แต่กลับไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี เรียนจบมาสองปี ไม่มีผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ตอนนี้แม้แต่งานก็หลุดไปแล้ว ต้องรู้ไว้ว่าในเมืองอย่าง SZ นี้ ลืมตาตื่นมาก็ต้องใช้เงิน ไม่มีรายได้แม้แต่จะกินบะหมี่ถ้วยก็ไม่กล้าเติมไส้กรอก

"ช่างเถอะ ไปหางานใหม่กัน" อู๋เสี่ยวเฉินคิดในใจ

ทันใดนั้น โปสเตอร์แผ่นหนึ่งปลิวมาติดที่หน้าเขา อู๋เสี่ยวเฉินหยิบลงมาดู เป็นภาพโฆษณาเกม "คำทำนายศักดิ์สิทธิ์" ที่กำลังฮิตไปทั่วโลก

เดือนที่ผ่านมา โฆษณาของ "คำทำนายศักดิ์สิทธิ์" มีอยู่ทั่วทุกแห่งหน แม้ว่าจะไม่ได้มีการเปิดเผยว่าระบบหลักของเกมเป็นผลิตภัณฑ์ข้ามยุคสมัยที่ไม่ได้มาจากอารยธรรมปัจจุบัน แต่เกมนี้พัฒนาโดยบริษัทเกมออนไลน์ยักษ์ใหญ่ห้าแห่งของโลกร่วมกัน และสามารถจำลองความจริงได้ 100% นั่นคือประสาทสัมผัสทั้งห้าในเกมเหมือนกับในโลกจริงทุกประการ

"เป็นเกมข้ามยุคจริงๆ" อู๋เสี่ยวเฉินคิดในใจ น่าเสียดายที่เกมนี้ไม่ได้เล่นผ่านคอมพิวเตอร์ แต่ต้องซื้อหมวกเล่นเกม

"หมวกเล่นเกมนี่ตัวละหมื่น ทำงานมาสองปีเงินเก็บฉันยังไม่ถึงห้าหลักเลย"

"เดี๋ยวนะ ไม่ใช่นี่หว่า ฉันเพิ่งได้เงินชดเชยสามเดือนมาหนึ่งหมื่นห้าร้อยพอดี จะลอง..." อู๋เสี่ยวเฉินเริ่มสนใจ เกมนี้ต่างจากเกมทั่วไปโดยสิ้นเชิง สามารถกล่าวได้ว่ามีความเป็นไปได้ไม่มีที่สิ้นสุด อย่างน้อยในฐานะคนที่เล่นเกมบ่อย อู๋เสี่ยวเฉินก็มองออก

แต่แม้จะมั่นใจในเกม แต่ไม่มั่นใจในตัวเอง เกมนี้เป็นเกมที่เล่นทั่วโลก ตอนเปิดให้บริการ เหล่าเซียนเกมและคนรวยที่มีเงินเหลือไม่รู้จะเอาไปทำอะไรก็จะมาเลือกเกมนี้เป็นอันดับแรก ถึงแม้ว่าตัวเองจะเคยเล่นเกมมาไม่น้อย แต่ฝีมือ... ยังไงก็คงเทียบกับพวกนั้นไม่ได้

"นี่มันการเดิมพันครั้งใหญ่" อู๋เสี่ยวเฉินพึมพำ สำหรับเขาแล้ว หนึ่งหมื่นบาทแทบจะทุ่มเงินทั้งหมดที่มี เหลืออีกไม่กี่ร้อยในเมืองอย่าง SZ คงอยู่ได้ไม่กี่วัน นอกจากเงินที่ได้มาวันนี้ ในบัญชีของเขาเหลือแค่สองร้อยบาทเท่านั้น นั่นหมายความว่าถ้าหาเงินในเกมไม่ได้ พอถึงสิ้นเดือนเขาอาจจะไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าห้อง

"ช่างมัน ลุยเลย อย่างมากก็ไปนอนใต้สะพาน ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็หางานทำใหม่ แล้วฉันก็ชอบเล่นเกมอยู่แล้ว เมื่อมีโอกาสแบบนี้ ต้องไม่ปล่อยให้หลุดมือ"

พูดแล้วก็ทำเลย อู๋เสี่ยวเฉินฟุ่มเฟือยด้วยการเรียกแท็กซี่ไปยังจุดขายหมวกเกมที่ใกล้ที่สุด ทำไมคนจนอย่างเขาถึงต้องนั่งแท็กซี่? เพราะ "คำทำนายศักดิ์สิทธิ์" จะเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการตอนเที่ยงวันนี้ ตอนนี้เกือบสิบโมงแล้ว เขาจะไม่รีบได้อย่างไร เมื่อตัดสินใจจะเล่นแล้ว ก็ต้องไม่ยอมตกขบวนเด็ดขาด

มาถึงจุดขาย เห็นคนต่อแถวยาวเหยียด อู๋เสี่ยวเฉินอดที่จะทึ่งความนิยมของเกมนี้ไม่ได้ หมวกเกมเริ่มวางจำหน่ายมาเดือนกว่าแล้ว ได้ยินว่าทุกวันมีคนมาต่อแถวซื้อมากมาย แม้แต่ตอนนี้ที่ใกล้เปิดเซิร์ฟเวอร์แล้ว ก็ยังมีคนมากขนาดนี้

อู๋เสี่ยวเฉินต่อแถวเป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วโมงกว่าจะซื้อหมวกเกมได้ ดูเวลา 11:25 น. รีบเรียกแท็กซี่อีกคันกลับบ้าน ระหว่างทางก็เร่งให้คนขับรีบไปเร็วๆ จนกระทั่งถึงบ้านเป็นเวลา 11:50 น.

จู่ๆ ก็รู้สึกหิว นึกได้ว่าตัวเองยังไม่ได้กินอาหารเช้า และถ้าเข้าไปในเกมคงไม่ได้ออกมาในเร็วๆ นี้ ร่างกายคงทนไม่ไหวแน่

ตอนนี้ไม่มีเวลาทำอาหารหรือออกไปกินข้างนอกแล้ว จึงหาของกินในบ้าน ในที่สุดก็พบขนมปังที่ตกลงไปใต้เตียงไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เห็นว่าบรรจุภัณฑ์ยังไม่ได้เปิด อู๋เสี่ยวเฉินก็ไม่คิดมาก ฉีกเปิดแล้วจัดการมันอย่างรวดเร็ว

เรอออกมาเบาๆ อู๋เสี่ยวเฉินค่อยๆ สวมหมวกเกม เวลา 11:55 น.

"เอ๊ะ ทำไมรู้สึกปวดท้องล่ะ"

อู๋เสี่ยวเฉินจิตสำนึกรีบเข้าสู่เกม ปรากฏต่อหน้าคือฉากอันยิ่งใหญ่ เป็นสนามรบ สัตว์ประหลาดมากมายปกคลุมทั้งฟ้าดินกำลังโจมตีมนุษย์ที่เล็กจ้อยอยู่ด้านล่าง บนพื้นดินก็มีสัตว์ประหลาดไล่ล่ามนุษย์ที่กำลังหนี คนที่ถูกไล่ทันแทบจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ทั้งหมด

ในขณะที่ฝั่งมนุษย์ก็มีผู้เล่นเก่งกาจมากมายต่อต้านการโจมตีของสัตว์ประหลาด มีนักเวทย์สวมเสื้อคลุมสูงส่งยืนอยู่กลางอากาศ ร่ายมนต์โจมตีสัตว์ประหลาดเป็นวงกว้าง มีนักธนูถือคันธนูยิงสัตว์ประหลาดบนท้องฟ้า มีผู้พิทักษ์โล่ยืนอยู่แนวหน้า ยึดพื้นที่ไว้อย่างแน่นหนา มีนักรบถือขวานต่อสู้ท่ามกลางฝูงสัตว์ประหลาด มีนักฆ่าที่ปรากฏตัวและหายตัวไปมาเก็บสัตว์ประหลาดที่เหลือเลือดน้อย และด้านหลังกองทัพมนุษย์ มีนักบวชสวมชุดขาวดั่งเทวดาผู้บริสุทธิ์คอยรักษาเพื่อนร่วมทีม

นี่คือหกอาชีพใน "คำทำนายศักดิ์สิทธิ์" — นักเวทย์ นักธนู ผู้พิทักษ์โล่ นักรบ นักฆ่า และนักบวช

แม้จะมีผู้เล่นเก่งกาจมากมาย แต่ก็ไม่อาจต้านทานกองทัพสัตว์ประหลาดที่มืดฟ้ามัวดินได้ ในที่สุด ทั้งสนามรบฝ่ายมนุษย์ก็พ่ายแพ้ทั้งหมด สัตว์ประหลาดนับไม่ถ้วนคำรามในสนามรบ ราวกับกำลังโอ้อวดชัยชนะของพวกมัน

อู๋เสี่ยวเฉินมองฉากตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกเหมือนอยู่ในสถานการณ์จริงทำให้ขนลุกซู่ น่ากลัวมาก ไม่เหมือนเกม แต่เหมือนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง

ในขณะที่อู๋เสี่ยวเฉินยังตกตะลึงอยู่นั้น ฉากก็เปลี่ยนไป อู๋เสี่ยวเฉินพบว่าตัวเองอยู่ในห้องโถงใหญ่ ในตอนนั้นเอง เสียงระบบก็ดังขึ้น:

"กำลังสแกนคลื่นสมอง..."

"สแกนเสร็จสิ้น..."

"กำลังเก็บตัวอย่างเลือด..."

อู๋เสี่ยวเฉินรู้สึกเจ็บที่หนังศีรษะ

"อะไรวะ หมวกเกมยังมีของมีคมด้วยเหรอ?"

รออยู่สักพัก จึงได้ยินเสียงระบบ...

"เก็บตัวอย่างเลือดเสร็จสิ้น กำลังผูกพัน DNA..."

"ผูกพันเสร็จสิ้น"

"กำลังยืนยันตัวตน..."

ชื่อ: อู๋เสี่ยวเฉิน

บัตรประชาชน: 32**********8517

อายุ: 24 ปี

สัญชาติ: ประเทศหัวเซีย

ได้ผูกบัญชีบัตรเงินสดให้ท่านแล้ว สามารถทำธุรกรรมเงินสดในเกมได้

...

"นี่มันเกมบ้าอะไร?..."

อู๋เสี่ยวเฉินจ้องมองพื้นที่ตรงหน้าราวกับเห็นผี แค่สแกนสักครั้งก็ตรวจสอบข้อมูลทะเบียนราษฎร์ได้ละเอียดขนาดนี้ น่ากลัวขนาดนี้เลยหรือ?