บทที่ 591 หนังมือถือออนไลน์แล้ว (ฟรี)
บทที่ 591 หนังมือถือออนไลน์แล้ว (ฟรี)
หลังจากที่มีเพลงฮิตติดหูออกมาหลายเพลง ทำให้วงการบันเทิงต่างหันมาจับตาดูวงการเพลงกันอย่างคึกคัก
ในช่วงเวลาเดียวกันนี้เอง ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำด้วยมือถือที่กำกับโดยโจวฮ่าวก็ได้เปิดตัวอย่างเงียบๆ ท่ามกลางความคาดหวังของผู้คน
แม้จะเป็นเพียงหนังที่ถ่ายด้วยมือถือ แต่บริษัทยูอิงก็ทุ่มเทให้สุดๆ ทั้งการโปรโมทและช่องทางการเข้าถึง ให้การปฏิบัติเทียบเท่ากับหนังเน็ตระดับท็อป
ทางด้านหงเมิงก็ให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ ถึงขนาดในวันเปิดตัวมีป๊อปอัพโผล่ขึ้นบนมือถือทุกรุ่นของพวกเขา...
จนกระทั่งตอนนี้ ทุกคนถึงได้รู้ชื่อจริงของหนังเรื่องนี้ - "สะพานคุณยาย"
ชื่อนี้ทำให้แฟนเพลงของซวี่หลิงเยว่หลายคนต้องชะงักไปครู่หนึ่ง
ถ้าจำไม่ผิด อัลบั้มแรกของซวี่หลิงเยว่ก็เคยใช้เรื่องราวเกี่ยวกับยายเป็นธีมเช่นกัน
และโจวฮ่าวเองก็เคยแต่งเพลงดิสส์ชื่อ "สะพานคุณยาย"... คู่นี้ดูจะหลงใหลในการใช้คุณยายเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ผลงานจริงๆ
เพื่อให้เข้ากับธีมของหนัง ยูอิงตั้งใจเลือกเวลาปล่อยหนังที่แปลกประหลาด - สองทุ่มครึ่ง
การดูหนังผีตอนกลางวัน จะมีบรรยากาศอะไรกัน?
ต้องเป็นช่วงดึกที่มืดจนมองไม่เห็นนิ้วมือตัวเองถึงจะได้อารมณ์!
ราคาตั๋วก็ยังเหมือนเดิม - ตั๋วชมภาพยนตร์ใบละหกหยวน ผู้ที่จองล่วงหน้ายังได้ส่วนลด ถูกจนไม่มีอะไรจะพูด
พอผ่านสามทุ่มไป แฟนเพลงและแฟนคลับหลายคนก็นั่งรออยู่หน้าคอมพิวเตอร์และมือถือ เตรียมรอดูหนังทันทีที่ปล่อย
หลี่ถงในฐานะแฟนคลับตัวยงของซวี่หลิงเยว่ ย่อมไม่มีทางพลาดหนังเรื่องนี้
นี่เป็นผลงานการแสดงเรื่องแรกของซวี่หลิงเยว่ มีความหมายที่พิเศษมาก!
แม้ว่าปกติเธอจะไม่ค่อยชอบดูหนังผี... พูดตรงๆ คือขี้ขลาด ไม่กล้าดู
แต่ตอนนี้มีเพื่อนสามคนดูด้วย เธอถึงได้รวบรวมความกล้าดูหนังดึกๆ
พอถึงสองทุ่มครึ่งพอดี เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งก็ร้องตะโกนอย่างใจร้อน "ถงถง เร็วๆ เริ่มแล้วๆ!"
หลี่ถงจิบน้ำอุ่นเพื่อให้ใจเย็นลง รีเฟรชหน้าเว็บอีกครั้ง... และแน่นอน หนังปลดล็อกแล้ว!
ใช้ตั๋วชมภาพยนตร์แล้วกดเล่น!
หลังจากไตเติ้ลดำยาวๆ ผ่านไป เสียงย่ำเท้าบนถนนกรวดดังแซะๆ ดังออกมาจากลำโพง เป็นเสียงที่เกิดจากการเดินบนถนนหินเท่านั้น
การได้ยินเสียงฝีเท้าที่ชัดเจนในฉากที่เงียบสนิท ทำให้รู้สึกขนลุกโดยไม่รู้ตัว
หลี่ถงอดไม่ได้ที่จะจิบน้ำอีกครั้ง ตัวเธอเอนไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว พยายามเข้าใกล้เพื่อนร่วมห้องมากขึ้น
ไม่กี่วินาทีต่อมา ภาพค่อยๆ สว่างขึ้น... แต่ก็ไม่ได้สว่างทั้งหมด เป็นช็อตตอนพลบค่ำที่เริ่มมืด
ในภาพมีเพียงเงาด้านหลังของซวี่หลิงเยว่ การแต่งตัวของเธอก็เหมือนในชีวิตประจำวันทั่วไป สวมเสื้อถักแบบลำลอง กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ...
รูปร่างอวบอิ่มกำลังดีของเธอเห็นได้ชัดเจน
กล้องที่อยู่ระดับไหล่สั่นไหวไม่หยุด ดูเหมือนจะยุ่งเหยิง แต่กลับให้ความรู้สึกน่าขนลุกที่ปะทะเข้ามา
ตำแหน่งและการสั่นของกล้องทำให้คนดูนึกถึงว่ามีคนกำลังแอบตามซวี่หลิงเยว่อยู่
และสัญญาณรบกวนที่ชัดเจนในภาพยิ่งทำให้ความรู้สึกน่าขนลุกนี้เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว
"ว้าว ช็อตนี้เจ๋งมาก" เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งกระซิบ "ดูไม่ออกเลยว่าถ่ายด้วยมือถือ ซีรีส์ P ของหงเมิงเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?"
"นั่นเพราะโจวฮ่าวใช้เป็น" เพื่อนอีกคนรีบพูด "เซ็นเซอร์มือถือขนาดเล็กแค่นั้นจริงๆ แล้วรับมือกับการถ่ายในที่แสงน้อยได้ยาก จะมีนอยส์เยอะ แต่โจวฮ่าวกลับนำมาใช้สร้างบรรยากาศน่ากลัวได้อย่างชาญฉลาด เปลี่ยนข้อเสียให้เป็นข้อดี เขานี่อัจฉริยะจริงๆ... อ๊า!"
พูดได้ครึ่งเดียว เธอก็กรีดร้องออกมาดังๆ
เพื่อนร่วมห้องที่เหลือก็สะดุ้งตกใจไปด้วย เพราะซวี่หลิงเยว่ในจอจู่ๆ ก็หันกลับมา... สีหน้าของเธอดูแปลกๆ อย่างเห็นได้ชัด
เหมือนเธอก็รู้สึกว่ามีคนแอบตามอยู่ มองซ้ายมองขวาอยู่นาน แต่ไม่พบร่องรอยอะไร แล้วก็เดินต่อไป
คราวนี้ฝีเท้าเธอเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กล้องสั่นมากขึ้น ผสมกับเสียงหายใจถี่ๆ ความรู้สึกกดดันและน่ากลัวแทบจะทะลุจอออกมา
เดินเร็วๆ มาถึงประตูบ้านหลังเล็ก ซวี่หลิงเยว่เคาะห่วงเหล็กบนประตูแรงๆ "คุณยายคะ หนูเองค่ะ เปิดประตูด้วย!"
หลังจากเคาะหลายครั้ง ประตูเหล็กก็เปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยด คุณยายที่มีใบหน้าเมตตายิ้มแย้มปรากฏในกล้อง
พอดีในลานบ้านก็มีเตาไฟลุกอยู่ แสงไฟที่เต้นระริกทำให้ภาพสว่างขึ้นทันที...
หลี่ถงและเพื่อนๆ ที่นั่งอยู่หลังจอ แทบจะถอนหายใจพร้อมกัน
ความรู้สึกปลอดภัยที่ได้จากไฟและแสงสว่าง เป็นสิ่งที่บรรยายเป็นคำพูดได้ยาก
"ถั่วแดง มาทำไมไม่บอกก่อนล่ะ?" คุณยายยิ้มพลางถาม "กินข้าวมาหรือยัง?"
"กินแล้วค่ะ" ซวี่หลิงเยว่พยักหน้า แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างเตาไฟ ใช้แสงไฟขับไล่ความกลัวประหลาดในใจ
"งั้นนั่งก่อนนะ ยายจะไปชงชาให้" คุณยายพูดจบก็เดินจากไป ฝีเท้าเบามาก ไม่เหมือนคนแก่ผมขาวโพลนเลย
…….
พอถึงตรงนี้ บรรยากาศในหอพักก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ที่แท้ในหนังเธอก็ชื่อ(หงโต่ว)ถั่วแดงด้วย แสดงเป็นตัวเองเลยนี่"
"พูดถึงเรื่องนี้ เธอแสดงได้ดีนะ ดูเป็นธรรมชาติมาก" เพื่อนอีกคนพูด
"ใช่ ก่อนหน้านี้มีคนบอกว่าเธอเป็นหลุมดำในวงการบันเทิง นี่ก็แสดงได้ดีนี่นา ถ้าบอกว่านี่แสดงไม่เป็น งั้นคนในวงการครึ่งหนึ่งคงต้องเก็บข้าวของกลับบ้านกันหมด"
"เธอแค่ไม่ชอบแสดงเท่านั้นแหละ พูดว่าแสดงไม่เป็น คงเป็นข้ออ้าง" หลี่ถงบ่น "ที่ฉันชอบเธอก็เพราะเธอบริสุทธิ์ ไม่เหมือนคนอื่นที่ชอบข้ามสายตลอดเวลา..."
ขณะที่พูดคุยกัน ถั่วแดงในจอก็นั่งจิบชาร้อนคุยกับยาย บทสนทนานี้อธิบายเหตุผลที่เธอกลับมา
"ช่วงนี้ หนูรู้สึกว่ารอบตัวมีอะไรแปลกๆ" ถั่วแดงพูดเบาๆ "ตอนกลางคืนมักจะได้ยินเสียงประหลาดๆ นอนไม่ค่อยหลับเลย"
"ตอนแรกหนูคิดว่าร่างกายมีปัญหา เลยไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล แต่ผลตรวจทุกอย่างบอกว่าหนูปกติดี..."
"แต่เสียงแปลกๆ พวกนั้นไม่ได้หายไป กลับยิ่งดังชัดขึ้น ยาย ยายว่ามันเกิดอะไรขึ้นคะ?"
"จะรู้ได้ยังไงล่ะ?" ยายถักไหมพรมใต้แสงไฟพลางยิ้ม "อาจจะเพราะหนูเครียดเรื่องงานมากไปมั้ง?"
"ก็ไม่นะคะ ช่วงนี้ค่อนข้างว่าง" ถั่วแดงบ่นเบาๆ ลังเลอยู่พักใหญ่ก่อนจะเขยิบเข้าไปกระซิบถาม "ยายคะ เพื่อนร่วมงานหนูบอกว่า... หนูอาจจะโดนของไม่ดีเข้า?"
พอพูดจบ ยายที่ก้มหน้าอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมาทันที
แสงไฟที่เต้นระริกส่องใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของยาย บวกกับเสียงประกอบที่ดังขึ้นมาทันที...
สาวๆ ทั้งสี่คนตกใจจนกระโดดขึ้นพร้อมกัน เกือบจะล้มหงายหลัง
ตกใจแทบตาย!
(จบบท)