Dual Cultivation บทที่ 1050 ยาเม็ดหยางทองคำ (ฟรี)

"รอชั่วครู่… " ผู้เฒ่าเหยาขยี้ตาหลังจากได้ยินคำขอของซูหยาง

"ขอข้าพูดตรงๆ นะ เจ้าเป็นศิษย์นอก ที่อยู่ในนิกายมาไม่ถึงปี ต้องการทำภารกิจนอกนิกาย ซึ่งเป็นสิ่งที่มีเพียงศิษย์ในเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ทำงั้นรึ?"

ซูหยางพยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้มสงบ "ท่านฟังไม่ผิดหรอก นั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการ"

"ขออภัย แต่มันเป็นไปไม่ได้" ผู้เฒ่าเหยาปฏิเสธคำขอของเขาทันที

"ขอถามว่าทำไม?" เขาถามนางทั้งที่รู้เหตุผลดีอยู่แล้ว

"ท่านกังวลรึว่าข้าอาจจะเสียชีวิตเพราะพลังการฝึกปรืออันอ่อนแอของข้า?"

ผู้เฒ่าเหยาส่ายหน้า "ถ้ามันง่ายขนาดนั้น ฟัง เราอนุญาตให้ศิษย์ในรับภารกิจภายนอกเป็นส่วนใหญ่เพราะพวกเขามีประสบการณ์และความสามารถเพียงพอ ไม่เหมือนกับสำนักทั่วไป ภารกิจที่มอบหมายให้เราไม่ใช่ภารกิจธรรมดาของเจ้าและทั้งหมดเกี่ยวข้องกับการฝึกยุทธ์คู่ ดังนั้นความสำเร็จของเจ้าจะส่งผลต่อชื่อเสียงของนิกายมากกว่าปกติ"

"และด้วยมีสำนักฝึกยุทธ์คู่ปรากฏในสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์มากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเร็วๆ นี้ เราต้องระวังให้มากขึ้นกว่าที่เคยในการส่งศิษย์ที่ถูกต้องเพื่อเป็นตัวแทนของเราออกไปข้างนอก"

"หากเราส่งศิษย์ที่ไม่มีประสบการณ์ออกไปข้างนอกและพวกเขาแสดงผลลัพธ์ที่น่าผิดหวัง ทั้งนิกายของเราจะถูกเยาะเย้ยโดยสำนักฝึกยุทธ์คู่อื่นๆ สิ่งต่างๆ ไม่เป็นเช่นนี้เมื่อสองสามพันปีที่แล้ว แต่นับตั้งแต่การปรากฏตัวของพระเจ้าแห่งความสุข ผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมากขึ้นยอมรับการฝึกยุทธ์คู่ ดังนั้นจึงมีการเพิ่มขึ้นของสำนักเหล่านี้"

ผู้เฒ่าเหยาอธิบายสถานการณ์ให้เขาฟัง

เมื่อศิษย์ทั่วไปทำภารกิจล้มเหลว ปกติสำนักมักจะส่งศิษย์คนอื่นไปลองอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ในพิภพของการฝึกยุทธ์คู่ มันไม่ง่ายเพียงแค่แทนที่ศิษย์หลังจากภารกิจที่ล้มเหลว เนื่องจากบุคคลที่ร้องขอภารกิจมักจะแสวงหาคู่ร่วมฝึกจากสำนักอื่นแทน เช่นเดียวกับจะเป็นอย่างไรถ้าลูกค้ารู้สึกผิดหวังกับการที่คู่ร่วมฝึกของพวกเขาในโมเทล พวกเขาย่อมจะลองเสี่ยงโชคในสถานที่แห่งนั้นใหม่จนกว่าจะเจอผู้ซึ่งเหมาะกับรสนิยมของพวกเขา

ในอดีต เมื่อนิกายหยินหยางไร้ขอบเขตเป็นเพียงนิกายฝึกยุทธ์คู่สำนักเดียว ปัญหาดังกล่าวไม่มีอยู่จริง น่าเสียดายสำหรับพวกเขา มีหลายสำนักที่มุ่งเน้นไปที่การฝึกยุทธ์คู่ในยุคนี้ ทำให้พวกเขาจำเป็นต้องมีการแข่งขัน

นอกจากนี้ แต่ละสำนักฝึกยุทธ์คู่มีวิชาสร้างความสุขเฉพาะตัว ดังนั้นประสบการณ์ของแต่ละคนกับแต่ละสำนักอาจแตกต่างกันอย่างมาก

"โอ ดังนั้นท่านจึงกังวลเกี่ยวกับความสามารถของข้า? มันง่ายกว่าที่ข้าคาดไว้มาก ข้าคิดว่าชื่อเสียงของข้าได้พูดแทนตัวเองแล้ว แต่ข้าเต็มใจที่จะสอบ ถ้าข้าสอบตก ข้าจะเลิกพยายามออกไปข้างนอก” ซูหยางพูดหลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง

"ทำไมเจ้าถึงอยากออกไปข้างนอกนัก? เจ้าพยายามหาอะไรเจ้าที่เจ้าไม่พบในนิกายรึ?" ผู้เฒ่าเหยาถาม

"ข้าไม่ได้ต้องการอะไรจริงๆ ข้าแค่ต้องการมีส่วนร่วมในนิกายและเผยแพร่ชื่อ"

ผู้เฒ่าเหยาตกตะลึงกับคำตอบของเขา และนางไม่สามารถบอกได้ว่าเขาพูดจริงหรือเขาพยายามจะหลอกลวงนาง

ซูหยางพูดต่อไปอีกว่า "นอกจากนี้ ข้าอยากเป็นศิษย์ในโดยเร็วที่สุด"

"ข้าเข้าใจ… นั่นคือเป้าหมายที่แท้จริงของเจ้า ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ข้าจะคุยกับผู้นำนิกายเกี่ยวกับเรื่องนี้ ข้าจะให้คำตอบเจ้าภายในสัปดาห์หน้า ทางที่ดีเจ้าน่าจะเตรียมปราณหยางไว้ให้พร้อมตอนนั้น"

ไม่ต้องการคำตอบใดๆ ผู้เฒ่าเหยากลับเข้าไปในบ้านของนางก่อนที่ซูหยางจะทันได้ตอบ

ซูหยางไม่รอช้ารีบกลับไปที่ยอดเขาผู้ถูกขับไล่

ไม่นานหลังจากที่ซูหยางไปแล้ว ผู้เฒ่าเหยาขอเข้าพบกับผู้นำนิกาย

"ผู้เฒ่าเหยาขอเข้าพบข้างั้นรึ? ช่างผิดปกติจริงๆ " ผู้นำนิกายศาลาหยินหยางไร้ขอบเขตพึมพำกับตัวเองหลังจากเห็นคำขอ

ซูหยางไม่ทราบว่าผู้เฒ่าเหยาโกหกเขาเรื่องที่ผู้นำนิกายกระตุ้นให้นางมียามากขึ้น เนื่องจากนางยังไม่มีโอกาสอวดเม็ดยา อย่างไรก็ตาม สิ่งนั้นจะเปลี่ยนในไม่ช้า และนางมั่นใจในยาของนางมากจนไม่คิดรอบสองก่อนที่จะโกหก

สองวันให้หลัง ผู้เฒ่าเหยาถูกเรียกไปที่ห้องผู้นำนิกาย

ภายในห้อง ผู้เฒ่าเหยาโค้งคำนับร่างที่นั่งห่างจากนางไม่กี่เมตร

ร่างนี้เป็นผู้หญิงสูงเพรียวที่สวยมากและมีกระแสพลังจับใจจนผู้ชายทุกคนที่มองมายังนาง นางมีผมสีดำยาวสลวยเหมือนสายน้ำ และดวงตากลมโตของนางเป็นสีฟ้าสดใส ใครๆ ก็คาดหวังว่าสาวงามคนนี้จะมีใบหน้าที่ดูเท่ แต่แท้จริงแล้วนางตรงกันข้ามด้วยหน้าตาน่ารักที่ทำให้ผู้ชายอยากเอาอกเอาใจนางอย่างไม่มีเงื่อนไข ราวกับเจ้าหญิงแห่งราชวงศ์

"คารวะ หัวหน้านิกาย" ผู้เฒ่าเหยาประสานมือแล้วคำนับ

"ตามสบาย ผู้เฒ่าเหยา" ผู้นำนิกายโบกมืออย่างไม่ตั้งใจ

"ขอบคุณ" ผู้เฒ่าเหยาพยักหน้าและยืดหลังให้ตรง

"ครั้งสุดท้ายที่เจ้าขอพบกับข้า เป็นเพราะเจ้าหมดเงินสำหรับการปรุงยาของเจ้า ทำไมเจ้าถึงมาวันนี้?" ผู้นำนิกายถามด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น

"วันนี้ข้ามาที่นี่เพื่อแสดงบางอย่างให้ท่านเห็น ผู้นำนิกาย"

"โอ? ต้องพิเศษมากสำหรับเจ้าที่จะออกนอกทางของเจ้าเพื่อติดต่อข้าแบบนี้ แสดงให้ข้าเห็น"

ผู้เฒ่าเหยาพยักหน้าและหยิบขวดยาที่มีเม็ดยาสีแดงอยู่ข้างในก่อนที่จะนำเสนอต่อหน้าผู้นำนิกาย

ผู้นำนิกายไม่พูดอะไรและทำท่ากวักโดยใช้นิ้ว ทำให้ขวดยาลอยออกจากฝ่ามือของผู้เฒ่าเหยาและเข้าสู่ตัวนางเอง

"ข้ากำลังดูอะไร?" นางถามหลังจากใช้เวลาตรวจสอบชั่วขณะ

"ท่านอาจไม่เชื่อข้า แต่นั่นคือยาเม็ดหยางทองคำ" ผู้เฒ่าเหยาตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"… อะไร?" ผู้นำนิกายเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจหลังจากได้ยินเช่นนี้