Dual Cultivation บทที่ 1040 การลงโทษเล็กน้อย (ฟรี)

เมื่อผู้อาวุโสไม่พบสิ่งผิดปกติภายในร่างของศิษย์หญิง นางก็ถอดเสื้อผ้าของศิษย์ออกทั้งหมดและตรวจสอบร่างกายที่เปลือยเปล่าของอีกฝ่ายเพื่อหาเงื่อนงำ

อย่างไรก็ตาม เมื่อผู้อาวุโสไม่พบสิ่งผิดปกติกับร่างของศิษย์ทั้งภายนอกและภายใน นางก็รู้สึกสิ้นหวัง

หลังจากครุ่นคิดอยู่สองสามอึดใจ ผู้อาวุโสก็ดึงป้ายหยกสื่อสารออกมาและขอความช่วยเหลือจากผู้อาวุโสคนอื่นๆ

ในไม่ช้า ผู้อาวุโสหลายคนก็มารวมตัวกันในห้องเพื่อตรวจสอบสภาพของศิษย์ขณะที่นางยังคงพรั่งพรูปราณหยินออกมา

"สวรรค์ อาการป่วยประเภทใหนกัน? ข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย"

ผู้อาวุโสทุกคนต่างตกตะลึงในทันทีกับปรากฏการณ์นี้ที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาพวกเขา

แต่ละคนผลัดกันตรวจสอบสภาพของศิษย์ แต่ไม่มีใครจัดการอะไรได้

พวกเขารู้สึกเหมือนกำลังต่อสู้กับศัตรูที่มองไม่เห็น

"ได้โปรด ช่วยข้าด้วย ทำให้มันหยุด ข้าไม่ต้องการหลั่งอีกต่อไปแล้ว" ดวงตาของศิษย์เต็มไปด้วยน้ำตาที่เกิดจากสองอารมณ์ที่แตกต่างกัน ความสุขและความหวาดกลัว

"บอกเราว่าเกิดอะไรขึ้นตั้งแต่เริ่มต้นจนจบ" ผู้อาวุโสพูดกับนาง

"ข้าพยายามไปสร้างความปั่นป่วนให้กับศิษย์เซี่ยวตามคำร้องขอของคู่ร่วมฝึกของข้า แต่เขาพบเห็นและลงโทษข้า ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเขา เขาได้ทำอะไรบางอย่างกับร่างกายของข้า" ในที่สุดศิษย์นั้นก็เปิดเผยความจริงต่อผู้อาวุโส

"ศิษย์เซี่ยวรึ? นั่นใครกัน?" อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครรู้จักศิษย์เซี่ยวคนนี้เลย "เขาเจ้ากินอะไร?" ศิษย์นั้นส่ายหน้าแล้วพูดว่า "เขาใช้นิ้วจิ้มจุดบนร่างกายของข้า สิบห้านาทีหลังจากนั้น ร่างกายของข้าก็เริ่มร้อนขึ้น"

"เขาคงทำอะไรบางอย่างกับจุดสำคัญในร่างของนาง นี่คือเหตุผลที่เราไม่พบสิ่งผิดปกติกับร่างกายของนาง เรามองหาผิดทางแล้ว"

"อย่างไรก็ตาม นี่ยิ่งทำให้การรักษานางซับซ้อนขึ้น ถ้าเราทำผิดพลาด เราอาจทำลายพลังยุทธ์ของนางโดยไม่ได้ตั้งใจ…"

"เราได้แต่ให้คนที่รับผิดชอบเรื่องนี้จัดการกับสิ่งนี้…"

ในที่สุดเหล่าผู้อาวุโสก็ได้ข้อสรุป "ศิษย์เซี่ยวคนนี้อยู่ที่ไหน? ข้าจะพาเขามาที่นี่เพื่อรักษาเจ้า" หนึ่งในผู้อาวุโสถามศิษย์นั้น

"เขาอยู่ที่ยอดเขาผู้ถูกขับไล่"

"ยอดเขาผู้ถูกขับไล่งั้นรึ?" ผู้อาวุโสประหลาดใจที่ได้ยินเรื่องนี้

แค่ศิษย์ผู้ถูกขับไล่คนหนึ่งเท่านั้นก็สามารถทำให้ผู้อาวุโสจำนวนมากงุนงงด้วยวิชาลึกลับอย่างงั้นรึ

"ข้าจะกลับมา"

ผู้อาวุโสคนหนึ่งออกไปที่ยอดเขาผู้ถูกขับไล่หลังจากนั้นไม่นาน

เวลาต่อมาหลังจากนั้น ผู้อาวุโสก็ไปถึงยอดเขาผู้ถูกขับไล่ และนางก็ประหลาดใจอย่างยิ่งที่มีศิษย์หญิงเข้าแถวตรงหน้าอาคารที่ไม่ได้ใช้งานมานาน อย่างน้อยก็ตามที่นางรู้

พวกศิษย์ที่นั่นต่างทักทายผู้อาวุโสเมื่อพวกนางสังเกตเห็นการปรากฏตัวของอีกฝ่าย

“คารวะ ผู้อาวุโสเหลียว”

"ข้าจะหาศิษย์ที่มีนามสกุลเซี่ยวได้ที่ไหน" ผู้อาวุโสเหลียว ถามพวกนาง

ศิษย์ทุกคนหันไปมองอาคารที่พวกนางยืนอยู่ด้านนอก และพวกนางก็สงสัยว่าผู้อาวุโสเหลียวต้องการอะไรจากเซี่ยวหยาง

"ศิษย์เซี่ยวอาศัยอยู่ที่นี่ ผู้อาวุโส ทำไมท่านถึงตามหาเขา?" ศิษย์ในคนหนึ่งที่นั่นถามผู้อาวุโสเพราะศิษย์นอกไม่กล้าทำเช่นนั้น

“ข้าไม่มีเวลาอธิบาย” ผู้อาวุโสเหลียวพูดขณะที่นางตรงไปที่อาคาร อย่างไรก็ตาม ก่อนที่นางจะไปถึงประตูบ้าน ชายหนุ่มที่มีใบหน้าธรรมดาก็ก้าวออกมาข้างนอกด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

"คารวะ ข้าจะช่วยท่านได้อย่างไร" ซูหยางถามผู้อาวุโสทั้งๆ ที่รู้ตัวตนของนางและเหตุผลที่นางอยู่ที่นั่น อันที่จริง เขาคาดไว้ก่อนแล้วว่านางจะมา

"ข้าคือผู้อาวุโสเหลียว และข้าต้องการให้เจ้าไปกับข้าเดี๋ยวนี้"

"ท่านคือผู้อาวุโสงั้นรึ? ขอโทษที่ข้าทักทายช้า ผู้อาวุโสเหลียว" ซูหยางโค้งคำนับนาง

"มีบางอย่างเกิดขึ้นงั้นรึ? ทำไมผู้อาวุโสนิกายพลันมองหาข้า?" เขาถามนางในเวลาต่อมา

อย่างไรก็ตาม ผู้อาวุโสเหลียว ไม่สนใจที่จะอธิบายอะไรเลย และยกเขาขึ้นไปบนอากาศด้วยพลังวิญญาณก่อนที่จะพาเขาไปด้วยกำลัง ทำให้ศิษย์หญิงที่นั่นตกตะลึง

“ขอให้ปลอดภัย ผู้จัดการ…” เม่ยอิงถอนหายใจเมื่อมองดูพวกเขาหายไปจากภายในบ้าน

โชคดีที่ ซูหยางได้อธิบายให้นางฟังถึงสถานการณ์ก่อนที่เขาจะถูกนำตัวไป ไม่เช่นนั้นนางคงจะตื่นตระหนกกว่านี้มาก

ผู้อาวุโสเหลียวนำซูหยางไปหาศิษย์นั้นโดยตรง

เวลาต่อมาหลังจากนั้น พวกเขาก็เข้าไปในห้องที่มีผู้อาวุโสคนอื่นๆ และศิษย์ที่พยายามจะยุ่งกับเขา

"ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าจะขัดแย้งอะไรกับศิษย์คนนี้ แม้ว่าเจ้าจะไม่ใช่ฝ่ายผิด ข้าอยากให้เจ้ารักษานางเดี๋ยวนี้" ผู้อาวุโสเหลียวพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย ส่วนใหญ่เป็นเพราะนางรักษาศิษย์นี้ไม่ได้และต้องพึ่งพาศิษย์นอก

อย่างไรก็ตาม ซูหยางไม่ได้ทำอะไรเลยเพียงแค่ยืนนิ่งเงียบ จ้องมองไปยังศิษย์ที่เปลือยเปล่า ที่กำลังร้องไห้และฉี่รดตัวเองไปพร้อมกัน

"ศิษย์เซี่ยว ทำไมเจ้าถึงยืนอยู่ที่นั่น ถ้านางตาย เจ้าจะถูกลงโทษอย่างรุนแรงที่สุด" ผู้อาวุโสที่นั่นกดดันเขา

ซูหยางส่ายหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นว่า "นางจะไม่ตาย และอาการนี้จะไม่คงอยู่ตลอดไป อันที่จริง ร่างกายของนางจะฟื้นตัวตามธรรมชาติในเวลาประมาณอีกหนึ่งนาที"

"อะไรนะ?"

ผู้อาวุโสหันไปมองศิษย์นั้น และแน่นอน ผ่านไปอีกสามสิบวินาที ศิษย์นั้นก็หยุดปลดปล่อยปราณหยิน แต่ร่างกายของนางยังกระตุกอยู่เล็กน้อย

จากนั้นซูหยางก็พูดขึ้นว่า "ศิษย์คนนี้พยายามจะวางยาพิษข้าด้วยยาพิษที่รู้จักกันในชื่อ 'พิษหยางกำเริบ' ถ้านางทำสำเร็จ ข้าคงพิการอยู่ตรงนั้นและถูกบังคับให้ออกจากนิกาย ข้าก็เลยตัดสินใจลงโทษนางเล็กน้อย"

บรรดาผู้อาวุโสต่างพูดไม่ออกกับคำพูดของซูหยาง และพวกนางก็หันไปมองศิษย์หญิงที่หมดสติไปหลังจากการไปถึงจุดสุดยอดได้หยุดลง

“อย่ากังวล ผู้อาวุโสนิกาย นี่จะไม่เป็นอันตรายต่อร่างกายของนางหรือพลังยุทธ์ อย่างไรก็ตาม นางอาจไม่ต้องการฝึกยุทธ์หลังจากนี้ไปอีกพักหนึ่งเนื่องจากประสบการณ์ที่นางได้รับ ซูหยางพูดกับพวกเขาด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้า

PS: อย่าลืมติดตาม NOS+ ได้ที่เรื่อง จอมบงการเทพยุทธ์นะครับ เรื่องนี้อลังการมาก

PS2: ถ้าต้นฉบับอัพเดทต่อไปอย่างไร จะเอามาลงให้นะครับ