? (ฟรีตามปกติ) Dual Cultivation บทที่ 1020 หรือว่าเจ้าชอบของจริงมากกว่า

หลังจากใช้เวลาประมาณสิบนาทีในการแกะสลักหยกคริสตัล ในที่สุด ซูหยางก็ทำงานศิลป์เสร็จ และเขาก็แสดงมันให้หลินซินอี้ดู ซึ่งเปี่ยมไปด้วยสายตาตะลึงงัน​​บนใบหน้า

"มัน… ดูเหมือนกับอันที่อยู่ในร้าน…" นางพึมพำในเสียงเบา

"แน่นอน ข้าย่อมไม่โกหกเจ้า ถ้าข้าบอกว่าจะทำอะไรสักอย่าง ข้าก็จะทำเช่นนั้นเสมอ" ซูหยางยิ้ม

"ข-ขอบคุณ" หลินซินอี้โค้งคำนับเขาหลังจากรับหยกคริสตัลที่ตอนนี้กลายเป็นอุปกรณ์ทางเพศที่มีรูปร่างเหมือนมังกรของซูหยาง

"ถ้าเจ้าต้องการความช่วยเหลือในอนาคต ข้าจะตอบแทนให้อย่างแน่นอน" หลินซินอี้พูดกับเขา ก่อนที่จะออกจากที่อยู่ของเขาหลังจากนั้นไม่นาน

เมื่อพวกเขาอยู่ตามลำพัง ซูหยางก็หันไปมองเม่ยอิงแล้วถามนาง "เจ้าก็ต้องการได้ชิ้นหนึ่งด้วยงั้นรึ"

ซูหยางพูดต่อไปอีกก่อนที่เม่ยอิงจะตอบ "หรือว่าเจ้าชอบของจริงมากกว่า"

เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของซูหยาง เม่ยอิงก็หน้าแดงทันที แต่นางก็ยังพยักหน้า

"ข้าชอบของจริงมากกว่า" นางพูดหลังจากนั้นไม่นาน

"เรามาพัฒนาพรสวรรค์โดยกำเนิดของเจ้าก่อน ข้ามีสมบัติอยู่กับตัวแล้ว"

ซูหยางนำสมบัติที่เขาซื้อมาจากห้องแลกสมบัติมาวางไว้บนโต๊ะ เมื่อเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ซูหยางก็สร้างเพลิงปรุงยาของเขามาปรุงสมบัติจนกลายเป็นเม็ดยาสีส้มเม็ดเดียว

"นี่ของเจ้า" ซูหยางส่งต่อไปให้เม่ยอิงหลังจากนั้น

"เมื่อเจ้ากลืนลงไป ร่างกายของเจ้าจะรู้สึกร้อนขึ้นเล็กน้อย แต่เจ้าไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนก นั่นคือผลของสมบัติ ซึ่งจะสร้างชีพจรของเจ้าขึ้นใหม่และทำให้มันดีขึ้น" เม่ยอิงพยักหน้ารับ

นางกลืนเม็ดยาไปโดยไม่ลังเลในเวลาต่อมา ด้วยความไว้วางใจซูหยางแบบเต็มที่

ทันทีหลังจากกลืนยาเข้าไป เม่ยอิงก็สัมผัสได้ถึงร่างกายของนางร้อนวูบวาบ เกือบจะเหมือนราวกับมีไฟลุกโชนอยู่ในท้องของนาง

ไฟนี้ยังคงเผาไหม้ร่างกายของนางไปจนรู้สึกราวกับว่าร่างกายของนางถูกไฟลุกท่วม

อย่างไรก็ตาม แม้จะมีความรู้สึกที่น่ากลัว แต่ก็ไม่รู้เจ็บปวดเลย และอย่างมากก็เพียงรู้สึกไม่สบายตัว ความรู้สึกแผดเผานั้นหยุดไปภายในสิบนาทีหลังจากนั้น

"เจ้ารู้สึกอย่างไร?" ซูหยางถามนาง

“ข้าไม่รู้สึกแตกต่างเลย” นางตอบสนองหลังจากรับรู้ความรู้สึกทั่วร่างกาย

"ดีแล้ว" ซูหยางกล่าว และเขาก็พูดต่อไปว่า "ตอนนี้เพื่อดูว่ามันมีประสิทธิภาพแค่ไหน เราไปทดสอบด้วยตัวเองกัน"

เม่ยอิงพยักหน้า และพวกเขาก็เข้าไปในห้องของนางหลังจากนั้นไม่นาน

"ได้โปรดนอนลง ผู้จัดการ ขออนุญาตให้ข้าสร้างความพึงพอใจให้เจ้าสักหน่อยก่อนหน้านั้น"

ซูหยางพยักหน้าแล้วนอนลงบนเตียง จากนั้นเม่ยอิงก็คลานไปข้างหน้าและเริ่มคลายเสื้อคลุมของเขา เผยให้เห็นมังกรที่ซ่อนอยู่ข้างใน และนางก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองไปที่ชั่วขณะพร้อมกับคิดในใจว่ามันดูเหมือนของเล่นเพื่อความสุขที่ซูหยางสร้างขึ้นให้กับหลินซินอี้อย่างแท้จริง

"เจ้าสงสัยว่าทำไมข้าถึงให้แบบจำลองของข้ากับศิษย์คนนั้นใช่หรือไม่" ซูหยางพลันถามนาง

"นิดหน่อย…" นางพยักหน้า

"เจ้าสามารถพูดได้ว่านางเป็นผู้ชื่นชมข้าตัวยง ดังนั้นข้าจึงช่วยเหลือนางและมอบแบบจำลองน้องชายของข้าให้นาง"

"ผู้ชื่นชมงั้นรึ” เม่ยอิงเลิกคิ้ว

"โอ บางทีนางอาจจะเป็นลูกค้ามาก่อน" นางพลันตระหนักว่าน่าจะเป็นเช่นนี้

"บางที" ซูหยางยิ้ม เม่ยอิงไม่ได้ถามเขาต่อและจดจ่ออยู่กับมังกรที่หว่างขาของเขา จากนั้นนางก็อ้าปากและเริ่มกลืนมันด้วยความกระสัน

"มุมิ…"

หลายนาทีหลังจากนั้น เม่ยอิงก็ถอดเสื้อผ้าออกแล้วนั่งบนแก่นกายของเขา ขี่เขาเหมือนม้า จากนั้นซูหยางก็ปล่อยปราณหยางของเขาเข้าไปภายในร่างกายของนางหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น เติมร่องจนเต็มเปี่ยม

“ลองฝึกยุทธ์ในตอนนี้” เขาพูดกับนางหลังจากนั้น

เม่ยอิงพยักหน้าและเริ่มฝึกยุทธ์ ไม่สนใจความรู้สึกอ่อนไหวรอบกายของนาง และในอีกสองสามชั่วโมงหลังจากนั้น เม่ยอิงก็พลันลืมตาและอุทานออกมา "ได้ผล ในที่สุดข้าก็สามารถดูดซับพลังวิญญาณจากปราณหยางของเจ้าได้"

"ยินดีด้วย" ซูหยางยิ้ม

"ทั้งหมดเป็นเพราะความพยายามของเจ้าผู้จัดการ ขอบคุณ" เม่ยอิงยืนขึ้นและโค้งคำนับเขา "เจ้าสามารถขอบคุณข้าได้ด้วยการฝึกยุทธ์อย่างขยันขันแข็ง เจ้าคงไม่ต้องการล้าหลังลูกสาวของเจ้า ตอนนี้ใช่ไหม?"

"ถ้าเจ้าพูดเช่นนั้น…" เม่ยอิงหัวเราะขำ

"เช่นนั้นข้าจะปล่อยให้เจ้าอยู่ตามลำพังเพื่อฝึกยุทธ์ ข้าจะกลับไปที่ห้องของข้า" ซูหยางออกจากห้องของนางหลังจากนั้นไม่นาน

"ข้าประหลาดใจ ข้าไม่เคยรู้ว่าเจ้ามีพรสวรรค์เช่นนี้" ซิงอ้ายหยิงพูดกับเขาเมื่อเขากลับมาที่ห้อง

"ข้าเป็นคนที่มีพรสวรรค์หลากหลาย เท่านั้นเอง" ซูหยางหัวเราะหึหึ

"เมื่อไหร่ที่เจ้าเริ่มทำของนั่น ข้าอยากรู้"

"ถ้าเจ้าอยากรู้จริงๆ ข้าจะบอกเจ้า"

ซูหยางนั่งบนเตียงแล้วพูดว่า "ทุกอย่างเริ่มต้นเมื่อข้าได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่เต็มใจที่จะปล่อยให้ข้าจากไปหลังจากที่เราใช้เวลาทั้งคืน นางบอกข้าว่านางไม่สามารถอยู่ได้โดยปราศจากสิ่งนั้นของข้าและนางจะปลิดชีวิตตัวเองถ้าข้าจากไป แต่ย่อมไม่มีทางที่ข้าจะอยู่ที่นั่นกับนางตลอดไป และเนื่องจากนางต้องการแค่น้องชายคนเล็กของข้าเท่านั้น ข้าจึงตัดสินใจสร้างแบบจำลองให้นางเพื่อที่นางจะได้เพลิดเพลินกับสิ่งนั้นของข้าหลังจากที่ข้าจากไปแล้ว"

"ความนิยมนี้ได้ดำเนินต่อไปอีกหลายครั้งหลังจากนั้น และก่อนที่ข้าจะรู้ตัว แบบจำลองสิ่งนั้นของข้าก็แพร่หลายไปทั่วแล้ว"

"เดี๋ยวก่อน… นั่นหมายความว่าเจ้าเป็นคนรับผิดชอบในการเริ่มต้นความนิยมนี้สินะ ข้าคิดว่ามันเริ่มต้นโดยผู้คลั่งไคล้คนอื่น…"

"ข้าไม่เคยตั้งใจที่จะทำให้มันเป็นค่านิยม แต่มันก็จบลงเช่นนั้น" ซูหยางยักไหล่

หลังจากเรียนรู้เรื่องราวของซูหยางแล้ว ซิงอ้ายหยิงก็ถามเขาอีกว่า "เฮ้ เจ้าสามารถทำให้ข้าชิ้นหนึ่งได้หรือไม่" ซูหยางเลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดว่า "ทำไมเจ้าถึงต้องการของจำลองเมื่อของจริงอยู่ตรงหน้าเจ้า"

"ใครพูดเรื่องเกี่ยวกับการใช้มันกัน ข้าต้องการมันเพื่อจุดประสงค์ในการสะสม ถ้าเจ้าไม่ต้องการให้ข้า ก็ไม่เป็นไร"

"ข้าจะปฏิเสธคำขอของภรรยาของข้าเองได้อย่างไร แค่ให้วัตถุดิบที่เจ้าต้องการใช้สร้างแบบจำลอง แล้วข้าจะสร้างมันขึ้นมาเพื่อเจ้า" ซูหยางพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว

ps: ตรวจสอบแล้วไม่ใช่ไส้ติ่งครับ ค่อยยังชั่ว วันนี้กลับมาแปลได้ละ อาจจะเป็นกล้ามเนื้ออักเสบ ดันไปอยู่ตรงนั้นพอดี