(ฟรีตามปกติ) Dual Cultivation บทที่ 1010 สามสหายไร้คู่

“เจ้าต้องการให้ข้าเดิมพันตำแหน่งว่างของข้าที่ถ้ำหยินหยางนิรันดร์งั้นรึ ฝันไปเถอะ ผู้อาวุโสโต่ว” ผู้อาวุโสชูเยาะเย้ยคำท้าทายของเขาอย่างเยือกเย็น

“ดังนั้นดูเหมือนว่าเจ้าไม่ถึงกับมั่นใจในศิษย์ใหม่ของเจ้า ซึ่งตรงกันข้ามกับคำกล่าวอ้างของเจ้า” รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้อาวุโสโต่ว

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับความเชื่อมั่นของข้าที่มีต่อศิษย์ใหม่ ข้าไม่เห็นว่าทำไมข้าควรเล่นเกมโง่ๆ ของเจ้า”

“แม้ว่าเดิมพันจะเป็นเพียงหินวิญญาณระดับต่ำเพียงก้อนเดียว ข้าก็ยังไม่ยอมให้เจ้าพึงพอใจ ตอนนี้เจ้าไปได้แล้ว”

"นั่นตามใจ เจ้าจะต้องเสียใจที่ต้องเสียตราอันล้ำค่าของเจ้าไปให้กับศิษย์คนนั้น” ผู้อาวุโสโต่วยักไหล่ขณะออกจากสถานที่แห่งนั้น

ผู้อาวุโสชูลูบขมับของนางอย่างเครียดเล็กน้อย

“เซี่ยวหยาง… เจ้าจะต้องลำบากในนิกายนี้ แต่ถ้าเจ้ารอด เจ้าจะกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์คู่ที่ทรงพลัง”

กลับมาที่บ้านของซูหยาง เม่ยซิง และเม่ยอิง ก็ยืนอยู่ที่หน้าทางเข้า ซึ่งซูหยางก็ได้เตรียมพร้อมที่จะออกไปข้างนอก

“ผู้จัดการ เจ้าจะไปไหนสายปาน พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าแล้ว” เม่ยซิงถามเขา

“ข้ากำลังจะหาคู่ร่วมฝึกยุทธ์ตอนนี้ อาจจะช้าไปหน่อย แต่เจ้าต้องใช้ประโยชน์จากทุกช่วงเวลาเพื่อเพิ่มพูนการฝึกยุทธ์ของเจ้า ชีวิตสั้นกว่าที่เจ้าคิด”

เม่ยซิงพยักหน้าและพูดว่า “ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะฝึกยุทธ์ในขณะที่เจ้าไม่อยู่เช่นกัน”

##เราไม่ทิ้งกันที่ www.thai-novel.com หรือ mynovel.co นะคะ

“นั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการได้ยิน” ซูหยางยิ้ม

เม่ยซิงวิ่งกลับไปที่ห้องของนางหลังจากนั้นไม่นาน

“เอาล่ะ รับไว้” ซูหยางส่งกระเป๋ามิติให้กับเม่ยอิง

และเขาพูดต่อ “มีปราณหยางของข้าอยู่ในนั้นสองสามขวด เจ้าสามารถใช้มันเพื่อฝึกยุทธ์ของเจ้าเมื่อข้าไม่อยู่ ถ้าหมด บอกข้า”

“ข-ขอบคุณ…” เม่ยอิงรับกระเป๋ามิติ

แม้ว่านางจะยังไม่สามารถเป็นผู้ฝึกยุทธ์คู่ได้ แต่นางก็มีความก้าวหน้า

'ข้ารู้สึกว่ามันเปลืองทรัพยากรกับคนไร้ความสามารถอย่างข้า… แต่ข้าไม่ต้องการทำให้เขาผิดหวัง…' เม่ยอิงแอบถอนใจก่อนกลับไปที่ห้องของนาง

“ช่วยดูแลบ้านและพวกนางสองคนตอนที่ข้าไม่ได้อยู่” ซูหยางพูดกับซิงอ้ายหยิง ที่กำลังฝึกยุทธ์อยู่ในห้องอย่างเงียบๆ

“ให้แน่ใจว่าเจ้ากลับมาอย่างน้อยวันเว้นวัน เพื่อที่ข้าจะได้ไม่รู้สึกเสียเวลาสองเดือนที่อยู่กับเจ้าไป” นางกล่าว

"ข้าสัญญา" เขาพยักหน้าก่อนออกจากบ้าน

หลังจากออกจากบ้าน ซูหยางก็เดินไปได้ประมาณห้าก้าวไปยังประตูรั้วก่อนจะหยุด

“ข้าจะช่วยเจ้าได้อย่างไร” เขาถามชายหนุ่มสามคนที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน ซึ่งพวกเขาได้ยืนอยู่ที่นั่นมาระยะหนึ่งแล้ว

“ส-สวัสดี เราอดไม่ได้ที่สังเกตเห็นว่ามีคนทำความสะอาดสถานที่แห่งนี้ซึ่งไม่ได้ถูกครอบครองมาหลายปีแล้ว และเราจึงสงสัยว่าเจ้าเป็นเพื่อนบ้านใหม่ของเราหรือไม่” ชายหนุ่มหนึ่งในสามคนพูดกับเขา…

ซูหยางตรวจสอบชายหนุ่มสามคนนี้อย่างเงียบๆ ให้ความสนใจเป็นพิเศษกับรูปร่างและหน้าตาของพวกเขา เนื่องจากพวกเขาแตกต่างกันอย่างมาก

คนแรกคือชายหนุ่มที่มีรูปร่างอ้วนเตี้ย คล้ายกับการปลอมตัวครั้งแรกที่ซูหยางทำไว้เมื่อมาถึงสวรรค์ศักดิสิทธิ์ทั้งสี่เป็นครั้งแรก แต่ใบหน้าของเขาไม่ได้ดูแย่มากนัก

คนที่สองยังเป็นชายหนุ่ม แต่รูปร่างของเขาตรงกันข้ามกับคนแรก เนื่องจากร่างกายของเขาผอมเหมือนไม้ซีกเมื่อเปรียบเทียบกัน ดูเหมือนคนที่ขาดสารอาหารและอดอยากมาตลอดชีวิต สำหรับลักษณะใบหน้าของเขา เขาค่อนข้างหล่อแม้จะตามมาตรฐานของนิกาย

คนที่สามเป็นชายหนุ่มรูปงามที่มีรูปร่างสูงและผอมเพรียว เขามีรูปร่างและหน้าตาในอุดมคติสำหรับนิกายนี้ แต่นั่นทำให้ซูหยางงงยิ่งกว่าเดิม

ความจริงที่ว่าสามคนนี้เรียกเขาว่า 'เพื่อนบ้าน' ของพวกเขาหมายความว่าพวกเขายังอาศัยอยู่ในพื้นที่นี้ซึ่งเป็นพื้นที่ของศิษย์ที่ถูกขับไล่เช่นตัวเขาเองมาอยู่รวมกัน

การปรากฏตัวของศิษย์ที่อ้วนและผอมในที่นี้มีความหมายต่อซูหยาง แต่ศิษย์คนที่สามดูไม่เหมือนว่าควรอยู่ในสถานที่แห่งนี้ แต่เขาก็อยู่ที่นี่ ยืนอยู่กับอีกสองคนเหมือนเป็นเพื่อนกัน

“ข้าชื่อหลี่ซาง” ศิษย์อ้วนพลันแนะนำตัว

“ข้าจีหนิง” ชายหนุ่มร่างผอมพูด

“และข้าชื่อหวูปิง” ชายหนุ่มรูปงามกล่าว

“และเมื่อรวมกันแล้ว เราถูกเรียกว่าสามสหายไร้คู่” พวกเขาพูดพร้อมกันก่อนที่จะหัวเราะ

“เซี่ยวหยาง” ซูหยางแนะนำตัวเป็นคนสุดท้าย

“ศิษย์เซี่ยว รึ เจ้าเป็นศิษย์ของนิกายนานแค่ไหนแล้ว” หลี่ซางถามเขา

“ข้าเพิ่งมาถึงวันนี้” เขาตอบอย่างใจเย็น

"อะไร เจ้าถูกโยนลงมาที่ขุมนรกนี้หลังจากอยู่ในนิกายเพียงวันเดียว– ไม่ถึงหนึ่งวันงั้นรึ เจ้าทำอะไร” จีหนิงจ้องมาที่เขาด้วยสีหน้างุนงง

จากนั้นหวูปิงก็พูดว่า “การสอบศิษย์น่าจะจบไปเมื่อปีที่แล้ว ดังนั้นเราไม่ควรมีศิษย์ใหม่ในเวลานี้… เว้นแต่เขาจะเข้ามาด้วยตรารับรองหยินหยาง หรือเขามีร่างกายที่พิเศษจริงๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจ้าถูกโยนเข้ามาที่นี่ในวันแรกของเจ้า”

“อะไร ตรารับรองหยินหยางรึ ข้าคิดว่าเฉพาะผู้ที่มีความเป็นมาอันแข็งแกร่งเท่านั้นที่จะได้รับการดูแลเป็นพิเศษเช่นนี้ พวกเขาจะปฏิบัติต่อคนเช่นนั้นในฐานะผู้ถูกทอดทิ้งได้อย่างไร” หลี่ซางถาม

“นั่นเป็นเพราะข้าไม่มีความเป็นมาพิเศษจึงทำให้ข้าถูกโยนเข้ามาในที่นี้” ซูหยางพูดพร้อมกับรอยยิ้มสงบบนใบหน้า

“เจ้าไม่ได้อารมณ์เสียเลยงั้นรึ ข้าไม่รู้สึกถึงความโกรธจากเจ้า” หวูปิงเลิกคิ้วขึ้น

"ไม่เชิง" ซูหยางยักไหล่ แล้วเขาก็ถามอีกฝ่ายต่อไปว่า “แล้วพวกเจ้า ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่นี่”

หลี่ซางชี้ไปที่ร่างอ้วนของเขา ขณะที่จีหนิงชี้ไปที่ร่างผอมของเขา

“ข้าแปลกใจที่พวกเจ้าเข้านิกายได้ด้วยร่างกายเช่นนั้น” ซูหยางหัวเราะหึหึ

“อันที่จริง… พวกเราทั้งคู่ก็เข้าสู่นิกายโดยไม่ได้ทดสอบศิษย์เช่นกัน อย่างไรก็ตาม เราไม่ได้ใช้ตรารับรองหยินหยาง แม้ว่าจะมีรูปร่างหน้าตาเช่นนี้ ร่างกายของพวกเราจริงแล้วมีปราณหยางพิเศษที่สามารถเป็นประโยชน์และมีค่าสำหรับการฝึกยุทธ์คู่ ดังนั้นเราจึงได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมนิกาย” หลี่ซางอธิบายสถานการณ์ให้ซูหยางฟัง

“ปราณหยางพิเศษ งั้นรึ นั่นสมเหตุผลอยู่…” เขาพยักหน้า