(ฟรีตามปกติ) Dual Cultivation บทที่ 1000 เจ้าอยากลองหรือไม่ ✔️

“ถึงเราจะไม่รู้สถานการณ์ของนางแต่ ข้ามั่นใจว่าแม่ของข้าสบายดี ไม่ว่าอย่างไรนางแข็งแกร่ง” ซิงอ้ายหยิงกล่าว

จากนั้นนางก็หันไปมองซูหยางและถามเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ซูหยาง… เจ้าคิดว่าเราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกหรือไม่”

"แน่นอน แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ แต่ข้าก็จะพยายามทำให้มันเกิดขึ้นโดยเร็วที่สุด”

“ข้าจะรอคอยวันนั้น” นางหัวเราะ

“ว่าแต่ เจ้าพร้อมสำหรับรอบใหม่หรือยัง เรายังมีเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนร้านเปิด”

“มาตอนนี้เลย” ซูหยางพยักหน้า และพวกเขาก็เริ่มฝึกยุทธ์ร่วมกันอีกเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงจนกระทั่งถึงเวลาเปิดร้าน

“อรุณสวัสดิ์ ผู้จัดการ” เม่ยซิงทักทายเขาด้วยรอยยิ้มกว้างเมื่อนางสังเกตเห็นเขากำลังเดินไปที่โต๊ะต้อนรับก่อนร้านเปิด

“เช้า… หืม” ซูหยางหยุดเดินเมื่อเขาสังเกตเห็นบางอย่างที่ต่างไปจากเดิมของนาง

“เจ้าประสบความสำเร็จในการเข้าสู่เขตปฐมวิญญาณแล้วรึ ขอแสดงความยินดีที่เจ้าก้าวไปสู่การเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่แท้จริง”

ใช่แล้ว ในที่สุดเม่ยซิงก็สามารถเข้าใจคัมภีร์ปราณและกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์เมื่อคืนนี้

“ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้า ผู้จัดการ ขอบคุณที่ให้โอกาสข้า” นางพูด

“เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง” จากนั้นซูหยางก็ถามนาง

“ข้ารู้สึกดีมาก อันที่จริง ข้าไม่เคยรู้สึกดีมากกว่านี้เลย ร่างกายของข้าเปี่ยมไปด้วยพลังงาน ข้ารู้สึกเหมือนว่าจะสามารถทำงานได้ทั้งสัปดาห์โดยไม่ต้องพักผ่อน” นางอุทานด้วยใบหน้าที่กระตือรือร้น

ซูหยางหัวเราะและพูดว่า “อย่าตื่นเต้นเกินไป แม้ว่าเจ้าจะกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ แต่เจ้าก็ยังต้องพักผ่อนให้เพียงพอ”

เม่ยซิงพยักหน้า แล้วนางก็ถาม “ผู้จัดการ ข้าควรทำอย่างไรเมื่อตอนนี้ข้าได้เป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้ว”

“มีเพียงสิ่งเดียวที่เจ้าทำได้ ฝึกยุทธ์ต่อไป”

“เอ๋ ข้ายังต้องฝึกยุทธ์อีกทั้งที่ข้าเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้วงั้นรึ” เม่ยซิงกล่าว

"แน่นอน เพียงเพราะเจ้ากลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ไม่ได้หมายความว่าเจ้าสามารถหยุดการฝึกยุทธ์ได้”

“ข้าจะสอนเจ้าเพิ่มเติมเกี่ยวกับผู้ฝึกยุทธ์หลังจากนี้ เนื่องจากเราต้องเปิดร้านเดี๋ยวนี้”

"ตกลง" เม่ยซิงพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น

หลังจากเปิดร้าน ซูหยางก็กลับไปที่ห้องนวดขณะที่เม่ยซิงทักทายลูกค้า

ในตอนสิ้นวัน หลังจากปิดร้าน ซูหยางก็ไปที่ห้องของเม่ยซิงและบรรยายเรื่องผู้ฝึกยุทธ์ให้นางฟัง

“เจ้าอาจเป็นผู้ฝึกยุทธ์ แต่เจ้าอยู่ที่ระดับต่ำสุดเท่านั้น ถ้าเจ้าต้องการบรรลุบางสิ่งบางอย่างในฐานะผู้ฝึกยุทธ์อย่างแท้จริง เจ้าจะต้องฝึกยุทธ์ต่อไปเพื่อเพิ่มระดับของเจ้าเพราะที่ระดับปัจจุบันของเจ้า เจ้านั้นไม่แตกต่างกันมากนักเมื่อเทียบกับคนธรรมดาที่ไม่เคยฝึกยุทธ์มาก่อน”

“ดูเหมือนว่าข้าแค่ต้องฝึกยุทธ์ต่อไปจนกว่าจะถึงระดับที่เพียงพอ”

“ใช่ แต่ผู้ฝึกยุทธ์เกือบทุกคนจะฝึกยุทธ์จนกว่าจะถึงขีดจำกัดของตนเอง”

“การฝึกยุทธ์มีกี่ระดับ” จากนั้นเม่ยซิงก็ถามขึ้น

“มีเขตแดนหลักห้าเขตแดน แต่ละเขตแดนประกอบด้วยเขตแดนย่อย และแต่ละเขตแดนจะมีทั้งหมด 9 ระดับ ตัวอย่างเช่น เจ้ากำลังอยู่ที่ระดับแรกของเขตปฐมวิญญาณ ซึ่งเป็นเขตแดนที่ต่ำที่สุด”…

“เมื่อเจ้าดูดซับพลังวิญญาณเพียงพอ เจ้าจะสามารถก้าวข้ามไปยังระดับที่สองของเขตปฐมวิญญาณ”

“เจ้าจะทำต่อไปจนกระทั่งถึงระดับที่เก้า และเมื่อเจ้าก้าวข้ามระดับนั้น เจ้าจะเข้าสู่เขตแดนย่อยถัดไป ซึ่งเป็นเขตคัมภีร์วิญญาณ”

ปากของเม่ยซิงอ้าปากกว้างขณะที่นางฟังการบรรยายของซูหยางเกี่ยวกับการฝึกยุทธ์

“ม-มีหลายระดับมาก ปกติต้องใช้เวลานานแค่ไหนในการเพิ่มหนึ่งระดับ” จากนั้นนางก็ถาม

“นั่นจะแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคลขึ้นอยู่กับความสามารถในการฝึกยุทธ์ของพวกเขา บางคนอาจใช้เวลาวันเดียวในการก้าวข้ามระดับในขณะที่บางคนอาจต้องใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ แม้กระทั่งเดือนถึงจะก้าวข้ามระดับ และยิ่งมีระดับสูงขึ้น ก็ยิ่งใช้เวลานานขึ้นสำหรับแต่ละคนในการเพิ่มหนึ่งระดับ”

“การฝึกยุทธ์เป็นกระบวนการที่ยาวนานซึ่งต้องใช้เจตจำนงและความอดทนอย่างแรงกล้า เนื่องจากต้องใช้เวลาหลายปีหลายๆ ปี และถึงจะทำเช่นนั้น เจ้าก็อาจไม่ถึงจุดสูงสุด”

“เจ้ายังคงต้องการที่จะเป็นผู้ฝึกยุทธ์อยู่หรือไม่” จากนั้นซูหยางก็ถามนาง

"ข้ายังต้องการ" เม่ยซิงพยักหน้าโดยไม่ลังเล

“งั้นก็ขอให้โชคดี” ซูหยางพูดกับนางด้วยรอยยิ้ม

แม้ว่าพรสวรรค์การฝึกยุทธ์ของเม่ยซิงนั้นอยู่ในระดับที่ต่ำกว่ามาตรฐาน แต่เขาสามารถแก้ไขได้ง่ายด้วยสมบัติล้ำค่าจากสวรรค์ อย่างไรก็ตาม เขาไม่ต้องการให้สมบัติเหล่านี้แก่นางแต่เนิ่นๆ เพราะเขาต้องการให้แน่ใจว่านางจะไม่พลันเลิกฝึกยุทธ์

“ขอบคุณผู้จัดการ ข้าจะเริ่มฝึกยุทธ์เดี๋ยวนี้” เม่ยซิงพูดขณะที่นางนั่งลงบนพื้นและเริ่มฝึกยุทธ์

เม่ยอิงอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นลูกสาวแสดงความกระตือรือร้นที่จะฝึกยุทธ์

ซูหยางมองมาที่นางแล้วถามว่า “เจ้าอยากลองฝึกยุทธ์ด้วยหรือไม่”

“ข้างั้นรึ ข้าไม่คิดว่าข้าจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่ดีได้” เม่ยอิงส่ายหน้า

“อะไรที่ทำให้เจ้าคิดเช่นนั้น” จากนั้นซูหยางก็ถาม

“ข้าไม่คิดว่าข้าจะอดทนกับมันได้ และข้าก็แก่เกินไปที่จะเริ่มฝึกยุทธ์ ใช่หรือไม่ที่ว่าผู้คนส่วนใหญ่เริ่มฝึกยุทธ์ก่อนที่พวกเขาจะวิ่งได้”

ซูหยางหัวเราะและพูดว่า “ไม่เป็นไรแม้ว่าเจ้าจะเริ่มช้า เฉพาะผู้ที่แข่งกับคนอื่นเท่านั้นที่จะสนใจเรื่องดังกล่าว”

“ถึงแม้ว่าเจ้าจะพูดเช่นนั้น…” เม่ยอิงหันไปมองเม่ยซิงแล้วถอนหายใจ “ข้าก็ไม่คิดว่าข้าจะนั่งอยู่ที่นั่นทั้งวันได้โดยไม่ได้ทำอะไรเลย มันดูน่าเบื่อมากถ้าเจ้าถามข้า”

“ถ้าเจ้าคิดว่าการฝึกยุทธ์น่าเบื่อ ทำไมไม่ลองฝึกยุทธ์คู่ดูล่ะ” ซูหยางแนะนำ

“การฝึกยุทธ์…คู่” เม่ยอิงเลิกคิ้วอย่างงุนงง

แม้ว่านางจะเคยได้ยินคำนี้มาหลายครั้งแล้ว แต่ นางไม่เคยเข้าใจความหมายเบื้องหลังคำนี้จริงๆ

“การฝึกยุทธ์คู่คือการที่ผู้คนสองคนโอบกอดกันและกันเพื่อจุดประสงค์ในการฝึกยุทธ์ ซึ่งทำให้สิ่งต่างๆ น่าเบื่อน้อยลง” ซูหยางอธิบายให้นางฟัง

“เจ้าสามารถฝึกยุทธ์ในลักษณะดังกล่าวได้ด้วยงั้นรึ” เม่ยอิงพึมพำด้วยน้ำเสียงงุนงง

"ใช่"

จากนั้นซูหยางก็ตรงไปที่เม่ยอิงก่อนจะกระซิบที่ข้างหูของนาง “เจ้าอยากลองหรือไม่”

PS: เจ้าอยากลองหรือไม่ หือ