(ฟรีตามปกติ) Dual Cultivation บทที่ 990 เหรียญแห่งความสุข

หลังจากผู้เฒ่าผิง ยืนยันว่าเหรียญแห่งความสุขหน้าอาคารซูหยางเป็นของจริง ข่าว ก็แพร่กระจายไปภายในตรอกโคมแดงเหมือนไฟป่า

"เจ้าได้ยินหรือไม่ มีธุรกิจใหม่ที่มีเหรียญแห่งความสุข"

"อะไรนะ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทําไมข้าไม่เคยได้ยินเรื่องนี้"

"นั่นเป็นเพราะมันถูกค้นพบในวันนี้ เห็นได้ชัดว่า มันเป็นธุรกิจใหม่ด้วย"

"ธุรกิจใหม่ที่มีเหรียญแห่งความสุขงั้นรึ นั่นไม่สมเหตุผลเลย เหรียญรางวัลนั่นไม่ใช่สิ่งที่ธุรกิจใหม่สามารถรับมาได้ ในความเป็นจริง ครั้งสุดท้ายที่มีคนได้รับมาคือเมื่อ 10,000 ปีที่แล้ว"

"ข้าไม่รู้ว่าจะบอกอะไรเจ้าได้ ลองไปตรวจสอบที่แห่งนั้นถ้าเจ้าต้องการ มันอยู่ในตรอกโคมแดง แต่ตอนนี้ร้านปิดอยู่"

"หากข้อมูลนี้เป็นจริง ที่แห่งนั้นจะเป็นธุรกิจที่ 21 ในเมืองเกษมสันต์ที่มีเหรียญแห่งความสุขนับตั้งแต่สร้างเมืองมา"

แม้ว่าเหรียญแห่งความสุข 21 เหรียญอาจดูเหมือนมากแต่ ต้องจําไว้ว่าเมืองเกษมสันต์มีมานานหลายล้านปี และสำหรับการที่มีเหรียญเพียง 21 เหรียญปรากฏอยู่ ถือได้ว่าค่อนข้างหายาก

สําหรับสิ่งที่เหรียญแห่งความสุขให้ความหมายก็คือ พวกมันถือเป็นสิ่งอันทรงเกียรติที่สุดที่ใครๆ จะได้รับภายในเมืองเกษมสันต์ และเฉพาะผู้ที่ได้รับการยอมรับจากเจ้าเมืองเท่านั้นที่จะสามารถได้รับสิ่งนั้นเป็นรางวัล

มีเจ้าเมืองหลายคนในเมืองเกษมสันต์ตลอดหลายปีที่ผ่านมา และพวกเขาต่างก็มีความสามารถในการแจกเหรียญแห่งความสุข อย่างไรก็ตาม พวกเขาได้รับอนุญาตให้มอบเหรียญแห่งความสุขหนึ่งเหรียญเท่านั้นในชีวิตของพวกเขา

จากที่กล่าวมาก่อนหน้านี้ มีผู้คนหลายร้อยหรือไม่ก็หลายพันคนที่ดํารงตําแหน่ง 'เจ้าเมือง' สําหรับเมืองเกษมสันต์ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่ไม่ใช่ว่าเจ้าเมืองทุกคนจะมีความสามารถในการมอบเหรียญแห่งความสุข

ระบบนั้นมีความซับซ้อนอยู่บ้าง แต่ก็จะมีเพียงเจ้าเมืองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ประสบความสําเร็จมากที่สุดภายในเมืองเกษมสันต์เท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้มอบเหรียญ ด้วยเหตุนี้พวกมันจึงหายากและจริงจังมาก

ณ ขณะนี้ รวมไปถึงร้านนวดของซูหยาง มีเพียง 3 ร้านจากทั้งหมดในเมืองเกษมสันต์ที่มีเหรียญแห่งความสุข ดังนั้นจึงสร้างความตื่นเต้นให้กับผู้คนเมื่อพวกเขารู้ว่ามีธุรกิจใหม่ที่มีเหรียญแห่งความสุข

นอกจากนี้ เมื่อธุรกิจมีเหรียญแห่งความสุข พวกเขาสามารถคาดหวังความพึงพอใจที่สามารถรับประกันได้จากธุรกิจเหล่านี้ ซึ่งจะดึงดูดลูกค้านับอนันต์ได้อย่างแน่นอน

แน่นอนว่า ซูหยางรู้เกี่ยวกับเหรียญแห่งความสุข ด้วยเหตุนี้เขาจึงเรียกมันว่า 'กุญแจสู่ความสําเร็จ' ของพวกเขา แต่เป็นเวลาหลายหมื่นปีแล้วที่เขาได้รับเหรียญนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่แน่ใจว่ามันยังเป็นที่นับถืออยู่ไม่

สําหรับสาเหตุที่เม่ยอิง หรือไม่แม้แต่เม่ยซิงทั้งสองคนไม่รู้เรื่องเหรียญแห่งความสุข นั่นเป็นเพียงเพราะเหรียญแห่งความสุขนั้นยิ่งใหญ่เกินไปสําหรับผู้คนของตรอกโคมชมพู จึงไม่มีใครพูดถึงมันอย่างจริงจัง

ในความเป็นจริง ผู้คนส่วนใหญ่ในพื้นที่ด้านนอกของเมืองที่ไม่ใช่เจ้าของธุรกิจย่อมไม่ตระหนักถึงการมีอยู่ของเหรียญ

"ผู้จัดการ เราจะเปิดร้านอีกครั้งเมื่อไหร่" เม่ยซิงถามเขาก่อนนอน

"เราสามารถเปิดได้ในวันพรุ่งนี้ถ้าเจ้าพร้อม" เขากล่าว

"ข้าพร้อมแล้ว" นางรีบตอบ

"ข้าไม่เคยคิดว่าข้าจะสามารถทํางานในตรอกโคมแดงที่มีชื่อเสียงได้… ข้าไม่สามารถรอให้วันพรุ่งนี้มาถึง" เม่ยซิงกล่าวขณะที่นางขึ้นไปบนเตียงและมุดลงไปใต้ผ้าห่ม นอนข้างๆ เม่ยอิง

"ข้าก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าข้าจะได้ทํางานในตรอกโคมแดง ขอบคุณที่ให้โอกาสเรา ผู้จัดการ" เม่ยอิงกล่าวด้วยหน้าตายิ้มแย้ม

ซูหยางพยักหน้าอย่างเงียบๆ ด้วยหน้าตายิ้มแย้มเช่นกัน

สองสามนาทีให้หลัง แม่และลูกสาวก็หลับไปในขณะที่ซูหยางฝึกยุทธ์ตลอดทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น เม่ยซิงและเม่ยอิงก็ตื่นขึ้นมาและเริ่มเตรียมตัวสําหรับการทํางาน

"ผู้จัดการ เราควรคิดค่าใช้จ่ายเท่าไหร่สําหรับห้องพัก" เม่ยซิงถามซูหยางเมื่อนางรู้ว่าพวกเขาไม่มีราคาเตรียมไว้สําหรับธุรกิจที่สองของพวกเขา

"หินวิญญาณคุณภาพสูงหนึ่งก้อนเป็นเวลาหนึ่งวัน" เขาตอบอย่างใจเย็น

และเขาก็กล่าวต่อไปอีกว่า "เราจะเปลี่ยนราคาสําหรับการนวดของข้าด้วย ตอนนี้พวกนางจะเสียค่าใช้จ่ายหินวิญญาณคุณภาพสูง 1 ก้อนเป็นเวลา 10 นาที แต่ราคาจะยังคงเท่าเดิมสําหรับผู้ที่อยู่ในรายชื่อผู้รอ"

"หินวิญญาณคุณภาพสูงหนึ่งก้อน" เม่ยซิงถูกทิ้งให้พูดไม่ออกกับตอบของเขา

พวกเขาจะคิดราคาทางดาราศาสตร์เช่นนี้ต่อวันได้อย่างไร อย่าว่าแต่การนวดเพียง10 นาทีด้วย

"อย่าลืมว่านี่คือตรอกโคมแดง หากเจ้าให้บริการของเจ้าถูกเกินไป มันจะเป็นอันตรายต่อธุรกิจของเจ้าอย่างแท้จริง เพราะพวกเขาจะคิดว่าบริการของเจ้านั้นราคาถูกพอๆ กับราคา ไม่ต้องพูดถึงเหรียญแห่งความสุข…"

"ข้าเดาว่านั่นสมเหตุผล…" เม่ยซิงพึมพํากับตัวเองหลังจากได้ยินเหตุผลของเขา

"เมื่อพูดถึงเหรียญแห่งความสุข เราจะรู้ได้อย่างไรว่ามันได้ผลหรือไม่" เม่ยอิงพลันถาม

ซูหยางแสดงรอยยิ้มลึกลับบนใบหน้าและพูดว่า "ทําไมเจ้าไม่ออกไปข้างนอกดูด้วยตัวเจ้าเอง"

"เอ๋"

ทั้งเม่ยอิงหรือไม่แม้แต่เม่ยซิงไม่ได้ตระหนักถึงฝูงชนจํานวนมากนอกอาคาร ดังนั้นพวกนางจึงประหลาดใจอย่างมาก

และแน่นอน เมื่อพวกนางเปิดประตูออกไปข้างนอก พวกนางก็ได้รับการต้อนรับจากฝูงชนจํานวนมากที่ล้อมรอบอาคาร ทําให้พวกนางไม่สามารถไปที่ไหนได้

นี่ทําให้ทั้งสองคนตกใจอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากฝูงชนต่างก็หันหน้าของพวกเขามามองพวกนางทันทีที่พวกนางเปิดประตู

"อาา"

เม่ยอิงถึงกับกรีดร้องออกมาดังๆ ก่อนจะล้มลงก้นกระแทกพื้นเมื่อนางเห็นฝูงชนอยู่ข้างนอก

"ก-เกิดอะไรขึ้น เรากําลังถูกโจมตีงั้นรึ" เม่ยซิงพึมพําด้วยน้ําเสียงงุนงง

ซูหยางปรากฏตัวหลังจากนั้นไม่นาน และเขาก็พูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย "ข้าคิดว่าพวกนางเป็นลูกค้า"

"ล-ลูกค้างั้นรึ หลายคนขนาดนี้เลยรึ" เม่ยซิงจ้องมองพวกนางด้วยดวงตาที่กว้างราวกับจานรอง เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ