(ฟรีตามปกติ) Dual Cultivation บทที่ 970 นั่นเป็นเพียงแค่ส่วนปลาย

"เจ้าพร้อมยัง" ซูหยางถามเฟิงเทียนเว่ยขณะที่ตัวเขาพร้อมมังกรผู้สง่างามของเขาตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้านาง

เฟิงเทียนเว่ยกลืนน้ำลายด้วยความประหม่าก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

ดังนั้นซูหยางจึงขึ้นไปบนที่นอนและกำหนดตัวเองไว้ตรงหว่างขาเรียวของนาง

เมื่อเขาได้ที่แล้ว ซูหยางก็เริ่มถูแก่นกายอันร้อนแรงของเขาไปยังหว่างร่องหลืบรักที่หยาดเยิ้มด้วยปราณหยิน

หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อแก่นกายเปียกโชกด้วยปราณหยินของนางแล้ว ซูหยางก็สอดปลายหัวมังกรของเขาเข้าไปในหลืบเร้นของเฟิงเทียนเว่ย

"อาา❤️"

ร่างกายของเฟิงเทียนเว่ยพลันเริ่มสั่นสะท้าน และร่างกายส่วนล่างของนางก็พวยพุ่งปราณหยินออกมา

"หืม เจ้าถึงแล้วรึ นั่นเป็นเพียงแค่ส่วนปลายเท่านั้น" ซูหยางพูดพร้อมหน้าตายิ้มแย้ม

จากนั้นเขาก็เริ่มทะลวงลึกเข้าไปในร่องหลืบด้วยกระบองศักดิสิทธิ์ของเขาอย่างช้าๆ

ยิ่งแท่งรักของซูหยางลงลึกไปเท่าไหร่ ร่างกายของเฟิงเทียนเว่ยก็ปลดปล่อยปราณหยินออกมามากเท่านั้น

ในที่สุดส่วนปลายของซูหยางก็ไปจนถึงจุดที่ลึกที่สุดของร่องหลืบของนาง แต่ถึงกระนั้น ก็ยังมีส่วนเหลือบนแก่นกายที่ยังไม่ได้เข้าไป

หลืบเร้นของเฟิงเทียนเว่ยนั้นเล็กกว่าที่เขาคาดไว้ แต่ความแน่นของมันก็เป็นไปตามที่เขาคาดไว้

"ข้าจะเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว" ซูหยางพูดขณะที่ดึงแก่นกายออกจากร่องหลืบ

"อืมม~"

อย่างไรก็ตาม แรงดูดของเฟิงเทียนเว่ยนั้นทรงพลังมากจนดึงแก่นกายกลับเข้าไปข้างในร่องหลืบทันที

ซูหยางยิ้มและเริ่มขยับสะโพกด้วยแรงมากขึ้น

"อาาาาว~"

"อาา❤️~"

เสียงครวญครางดังเต็มห้อง และเฟิงเทียนเว่ยก็รู้สึกเหมือนอยู่ในสวรรค์

สามสิบนาทีผ่านไปในพริบตา ขณะที่เฟิงเทียนเว่ยนั้นหลงระเริงอย่างเต็มที่กับการฝึกยุทธ์ของพวกเขา และซูหยางก็ไม่ได้หยุดขยับสะโพกแม้แต่วินาทีเดียวตลอดกระบวนการ

จำนวนครั้งที่เฟิงเทียนเว่ยถึงจุดสุดยอดระหว่างกิจกรรมสามสิบนาทีนั้นมากเกินไปที่จะนับ แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะชดเชย 200 ปีที่ไม่สามารถถึงจุดสุดยอดได้อย่างแน่นอน

ซูหยางถอนแก่นกายออกจากช่องรักของเฟิงเทียนเว่ย และปราณหยางของเขาก็ไหลทะลักออกมาจากภายในเคียงอยู่กับปราณหยิน

"คืนนี้เจ้าพักที่นี่ได้" ซูหยางหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายที่สั่นสะท้านของนาง

เฟิงเทียนเว่ยไม่ได้พูดอะไรและหลับตาลง หลับไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้นซูหยางก็ออกจากร้านและล็อคประตูก่อนจะเดินไปยังโรงแรม

"ข้าเอง" ซูหยางเคาะประตู

"ยินดีต้อนรับ ผู้จัดการ" เม่ยซิงทักทายเขาหลังจากนั้นชั่วขณะ

"ข้ามาที่นี่เพื่อนวดเจ้าอีกครั้ง" ซูหยางพูดกับเม่ยอิง ที่กำลังนั่งอยู่บนเตียง

"ข้าขอรบกวนเจ้าอีกครั้ง" เม่ยอิงพยักหน้า

"ข้าจะศึกษาคัมภีร์ปราณต่อ" เม่ยซิงพูดขณะที่นางนั่งลงบนพื้นและกลับไปศึกษาคัมภีร์ปราณซูหยางที่มอบให้นาง

"ระวังอย่าอยู่นานเกินไป มิฉะนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครั้งก่อนจะซ้ำรอยเดิม" เม่ยอิงพูดกับนาง

"ข้ารู้ แม่ ข้าจะไม่อยู่ยาวทั้งคืน"

เมื่อเม่ยซิงเริ่มสนใจคัมภีร์ปราณ เม่ยอิงก็ถอดเสื้อผ้าแล้วนอนบนเตียง

จากนั้นซูหยางก็สร้างค่ายกลรอบเตียงเพื่อไม่ให้รบกวนสมาธิของเม่ยซิง

“เอ๋ แผลเป็นของข้า… พวกมันหายไปแล้วงั้นรึ” เม่ยอิงพลันตระหนักว่ารอยฟกช้ำและรอยแผลเป็นบนร่างกายของนางหายไปหมดแล้ว

"ยาเม็ดที่ข้าให้เจ้าไม่เพียงรักษาร่างกายแต่ยังบาดแผลด้วย" ซูหยางพูดกับนาง

“ยาเม็ดที่ทรงพลังเช่นนี้ มันต้องมีราคาแพงมาก…” เม่ยอิงรู้สึกอยากจะร้องไห้อีกครั้งในขณะที่รู้สึกผิดถึงที่สุดที่ใช้ทรัพยากรจำนวนมากของซูหยางโดยไม่ได้ทำอะไรตอบแทนเขา

"ไม่มีอะไรมาก อย่างไรก็ตาม ข้าได้รับมันมาฟรี” ซูหยางหัวเราะหึหึ

ถ้าเม่ยอิงรู้ว่ามันเป็นยาเม็ดที่เทพแห่งการปรุงยาปรุงเอง ใครจะรู้ว่านางจะมีปฏิกิริยาอย่างไร เพราะยาดังกล่าวจะต้องใช้หินวิญญาณคุณภาพสูงหลายล้านก้อน

ซูหยางเริ่มนวดร่างกายนางหลังจากนั้นไม่นาน และร่างกายของนางก็ให้ความรู้สึกแตกต่างอย่างมากเมื่อเทียบกับตอนที่เขาสัมผัสมันระหว่างการนวดครั้งสุดท้าย ราวกับเป็นร่างใหม่โดยสิ้นเชิง

หลังการนวด เม่ยอิงก็หลับไปอย่างรวดเร็วบนเตียง

เมื่อซูหยางคลุมตัวนางด้วยผ้าห่มแล้ว เขาก็สลายค่ายกลแล้วหันไปมองเม่ยซิง ซึ่งยังคงหมกมุ่นอย่างเต็มที่กับการศึกษาคัมภีร์ปราณ

ซูหยางตัดสินใจที่จะไม่รบกวนนางและเดินเข้าไปในห้องอื่น

แม้ว่าเขาจะเช่าโรงแรมนี้ให้เม่ยอิงและเม่ยซิง แต่ในเมื่อมีห้องนอนที่สอง เขาก็สามารถใช้มันได้เช่นกัน

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูหยางออกจากห้องเพื่อพบเห็นเม่ยซิงยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

เห็นได้ชัดว่า นางอดนอนอีกหนึ่งคืน แต่นั่นเป็นไปโดยไม่ได้ตั้งใจ เม่ยซิงเพียงหมกมุ่นอยู่กับการศึกษามากจนนางไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว

"เฮ้ เม่ยซิง" ซูหยางตรงเข้าไปหานาง

"เอ๋ ผู้จัดการ โอ ใช่ ข้าควรไปนอนได้แล้ว" นางพูดโดยไม่รู้เลยว่ามันเป็นวันใหม่แล้ว

ซูหยางหัวเราะแล้วชี้ไปที่หน้าต่าง

เม่ยซิงมองตามนิ้วของเขา และที่ทำให้นางประหลาดใจ มีแสงเข้ามาจากหน้าต่าง

"เจ้าไม่นอนอีกแล้ว" เขาเปิดเผยความจริงกับนาง

"อ-โอ ไม่นะ ข้าไม่ได้รู้สึกว่านานขนาดนั้นตอนที่ข้าศึกษาวิชานี้" เม่ยซิงอุทานออกมา

"อย่ากังวล นั่นจะเกิดขึ้นบ่อยกว่าที่เจ้าคิดเมื่อใครสักคนสนใจในการศึกษาของตนเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป็นเรื่องของการฝึกปราณ บางครั้ง อาจผ่านไปหลายปี แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนเป็นวัน"

จากนั้นเม่ยซิงก็หันไปมองแม่ของตนเองที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียงอย่างสงบสุข

"ร-หรือว่าแม่ข้า…"

"ไม่ นางยังไม่รู้… ยัง…"

"ผ-ผู้จัดการ เจ้าช่วยเก็บเป็นความลับได้หรือไม่ ข้าไม่ต้องการทำให้นางเป็นกังวล และข้าสัญญาว่าจะไม่เกิดขึ้นอีก" นางอ้อนวอน

ซูหยางยิ้มและพูดว่า "ข้าจะไม่สัญญาเช่นนั้นหากข้าเป็นเจ้า เพราะเจ้าจะผิดสัญญาอย่างแน่นอน ในเมื่อมันจะเกิดขึ้นอีกครั้ง นี่เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนต้องประสบ การสูญเสียการรับรู้เวลา นั่นแหละ"

"ถ-ถ้าเช่นนั้นข้าควรทำอย่างไร ผู้จัดการ"

"น่าเสียดาย ไม่มีอะไรที่เจ้าสามารถทำได้ นอกจากยอมรับมันเมื่อมันเกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม เจ้าจะสามารถควบคุมมันได้ในอนาคตเมื่อเจ้ามีความสามารถเพียงพอ" ซูหยางพูด