(ฟรี) Dual Cultivation บทที่ 872 จากนิกายกุสุมาลย์พ้นพิสัย

"9-เข้าร่วมตระกูลของเจ้างั้นรึ แต่ซูหยาง ข้าไม่สามารถติดตามเจ้าไปที่สวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ได้… ข้าจะเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเจ้าได้อย่างไร หากข้าไม่สามารถอยู่ที่นั่นกับเจ้าได้" โหลวหลานจีถามเขา

"ข้ารู้ และไม่ต้องกังวล เจ้าไม่ต้องตามข้าไปที่สวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ในการเป็นคนในตระกูลของข้า"

"เช่นนั้นแล้วทำไม" โหลวหลานจีถาม เพราะนางไม่สามารถเข้าใจได้

"มันจะเป็นสัญญาที่ข้าให้ไว้กับเจ้า เป็นสัญญาว่าวันหนึ่งข้าจะกลับมาที่พิภพนี้และพบกับเจ้าอีกครั้ง" ซูหยางพูดกับนาง

"ซูหยาง…" โหลวหลานจีพูดไม่ออก ในเมื่อนางถูกครอบงำด้วยอารมณ์

"อย่างไรก็ตาม ข้าต้องเตือนเจ้าว่ามันอาจจะรุนแรงไปหน่อยสำหรับเจ้า เพราะมีกฎเกณฑ์ที่เจ้าต้องปฏิบัติตาม ไม่ว่าข้าจะอยู่ที่นี่ไม่ก็ตาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเจ้าเป็นผู้ฝึกยุทธ์คู่"

โหลวหลานจีพยักหน้าและพูดว่า "ข้าไม่สน ข้าอยากอยู่ในตระกูลของเจ้า ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม"

จากนั้นซูหยางก็บอกกฎของตระกูลกับนาง

"ก็ไม่เลวเท่าไหร่ ข้าสัญญากับตัวเองแล้วว่าข้าจะเลิกเป็นผู้ฝึกยุทธ์คู่และกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ธรรมดาเมื่อเจ้าจากไป กฎตระกูลเหล่านี้จะมิเป็นปัญหาสำหรับข้า"

"เจ้าแน่ใจหรือไม่" ซูหยางถามนางอีกครั้ง

"ถามว่าข้าแน่ใจหรือไม่รึ" โหลวหลานจียิ้มและกางขานางออกก่อนจะถ่างร่องหลืบรักออกด้วยนิ้วของนาง

"ทำไมไม่เจ้าเข้าไปข้างในแล้วหาคำตอบเองล่ะ" นางพูดด้วยสีหน้ามึนเมา

สีหน้าท่าทางจริงจังของซูหยางเปลี่ยนกลายเป็นยิ้มทันที

"เอาล่ะ.ก็ได้ ให้ข้าถามร่างกายของเจ้าแทน" ซูหยางยัดแก่นกายแข็งเกร็งเข้าไปข้างในร่องหลืบและเริ่มกระแทกนางอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"อาาาง?~"

เสียงร่ำร้องครวญครางของโหลวหลานจีดังก้องไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว และมันก็ไม่ได้หยุดตลอดทั้งวัน เนื่องจากซูหยางได้ย่ำยีร่างกายที่เร่าร้อนของนาง

สองสามวันให้หลัง ซูหยางก็ปล่อยปราณหยางเข้าไปในร่างของโหลวหลานจีจนล้นร่องหลืบอย่างง่ายดาย

"ซูหยาง… ข้ารักเจ้า…" โหลวหลานจีจุมพิตเขาอย่างเร่าร้อนขณะที่นางรู้สึกว่าผนึกตระกูลบนร่างกายนางเปิดขึ้น หลังจากที่ซูหยางทาเลือดบางส่วนของเขาลงไป

"ข้าสัญญากับเจ้าว่าวันหนึ่งข้าจะกลับมาหาเจ้า อันที่จริง ถ้าเจ้าตัดสินใจที่จะไปที่สวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ ก็ให้ไปผ่านสมบัติในทวีปใต้ อย่างไรก็ตาม สมบัติจะปรากฎขึ้นเพียงปีละครั้งเท่านั้น และเมื่อมันเกิดขึ้น มันก็จะปรากฏเพียงสองสามชั่วโมงเท่านั้น" ซูหยางพูดกับนาง

"แต่ข้าจะพบเจ้าในพิภพที่กว้างใหญ่ได้อย่างไร" โหลวหลานจีถามเขา

"ตราบใดที่เจ้ามีผนึกตระกูล ข้าจะสามารถหาเจ้าเจอได้"

โหลวหลานจีพยักหน้า

"ข้าจะพาเจ้าไปที่ทวีปใต้ก่อนที่เราจะออกเดินทางในวันนี้" จากนั้นซูหยางก็กล่าวกับนาง

"ตกลง" โหลวหลานจีพยักหน้า

เวลาต่อมาหลังจากนั้น ซูหยางก็ทำความสะอาดและแต่งตัวก่อนเรียกประชุมศิษย์ทั้งหมดในนิกายกุสุมาลย์พ้นพิสัย

ขณะที่ศิษย์จากทั่วนิกายมารวมตัวกันในที่แห่งเดียวนั้น ซูหยางก็ดึงสมบัติบินของเขาและนำโหลวหลานจีไปที่ทวีปใต้และสถานที่ซึ่งกระจกจะปรากฎขึ้น

ชิวเยว่ก็อยู่ที่นั่นด้วย เนื่องจากนางได้เฝ้าติดตามสถานที่แห่งนั้นในสัปดาห์ที่ผ่านมา

"เป็นอย่างไรบ้าง" ซูหยางถามชิวเยว่

"ดูเอาเอง" นางพูดอย่างสบายๆ แล้วเหลือบมองไปที่โหลวหลานจี

"ยินดีต้อนรับสู่ตระกูล" นางพลันพูดกับอีกฝ่าย

"ข-ขอบคุณ…" โหลวหลานจีกล่าว

"นางจะไม่ไปกับพวกเราที่สวรรค์ศักดิ์สิทธิ์" ซูหยางเปิดเผย

"หือ" ชิวเยว่เลิกคิ้ว

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนยอมรับผนึกตระกูลของเขา แต่ตัดสินใจไม่ติดตามเขาไป

"ผนึกตระกูลเป็นคำสัญญาของข้ามีไว้ให้กับนางว่าวันหนึ่งข้าจะกลับมาสู่​​พิภพนี้" ซูหยางอธิบายให้นางฟัง

"ข้าเข้าใจ..." ชิวเยว่พึมพำ

"เอาหละ พลังวิญญาณในสถานที่นี้ผิดปกติอย่างชัดเจน เกือบจะเหมือนสมบัติที่กำลังจะถือกำเนิด" จากนั้นซูหยางก็กล่าวขึ้น

ชิวเยว่พยักหน้าและพูดว่า "กระจกจะปรากฏที่นี่อย่างแน่นอน เป็นเพียงแต่ว่าเมื่อไหร่เท่านั้น"

ซูหยางหันไปมองโหลวหลานจีแล้วพูดว่า "ข้าจะสร้างค่ายกลข้ามมิติที่เชื่อมต่อสถานที่นี้กับนิกายกุสุมาลย์พ้นพิสัย ดังนั้นหากเจ้าตัดสินใจที่จะมาที่นี่ เจ้าจะทำได้อย่างง่ายดาย"

"ขอบคุณ ซูหยาง"

ซูหยางและโหลวหลานจีไม่ได้อยู่นิ่งๆ ในสถานที่นั้นนาน และกลับไปที่นิกายกุสุมาลย์พ้นพิสัยในทันทีหลังจากซูหยางได้สร้างประตูมิติขึ้นที่สถานที่นั้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อพวกเขากลับมาที่นิกายกุสุมาลย์พ้นพิสัยแล้ว พวกเขาก็ได้เห็นศิษย์หลายพันคนมารวมตัวกันอยู่ภายใต้พวกเขา

"สถานที่นี้เติบโตขึ้นมากอย่างเห็นชัดตั้งแต่การแข่งขันระดับภูมิภาค ใช่ไหม" ซูหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ใช่… และเจ้าคือเหตุผลที่นิกายกุสุมาลย์พ้นพิสัยของเราอยู่ในสภาพปัจจุบัน ขอบคุณ ซูหยาง ข้ารู้ว่านี่เป็นทางเลือกที่ถูกต้องเมื่อข้ามอบตำแหน่งเจ้าสำนักให้แก่เจ้า"

"และขอบคุณเจ้าที่เลือกข้า" ซูหยางกล่าว

เวลาต่อมาหลังจากนั้น หลังจากสร้างค่ายกลข้ามมิติอีกหลังหนึ่งในนิกายกุสุมาลย์พ้นพิสัยที่เชื่อมต่อกับทวีปใต้แล้ว ซูหยางและคนอื่นๆ ในตระกูลของเขาก็มารวมตัวกันต่อหน้าศิษย์เหล่านี้

"ณ เวลานี้ ข้าจะลงจากตำแหน่งเจ้าสำนักและทิ้งนิกายกุสุมาลย์พ้นพิสัยเพื่อไปกับตระกูลของข้า ข้ารู้ว่านิกายกุสุมาลย์พ้นพิสัยจะยังคงเติบโตต่อไปแม้ข้ามิได้อยู่ด้วย และข้าก็พอใจมากที่รู้ว่าข้าเป็นเจ้าสำนักของศิษย์ที่ยอดเยี่ยมมากมาย ขอบคุณพวกเจ้าทุกคนสำหรับทุกอย่าง" ซูหยางพูดกับพวกเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

ศิษย์หลายคนที่นั่นเริ่มร้องไห้ก่อนที่ซูหยางจะพูดจบประโยค โดยเฉพาะศิษย์หญิงที่ฝึกยุทธ์กับเขา ท่าทางเหมือนกับสูญเสียคนรักไป

"ลาก่อน เจ้าสำนัก ข้าจะไม่มีวันลืมเจ้า" ศิษย์พลันตะโกนขึ้น

"ข้าจะไม่มีวันลืมเวลาที่อยู่ด้วยกัน เจ้าสำนัก" ศิษย์อีกคนตะโกน

"ลาก่อน เจ้าสำนักซูหยาง ข้ารักเจ้า"

ศิษย์คนอื่นๆ พูดตามกันอย่างรวดเร็ว ทำให้นิกายกุสุมาลย์พ้นพิสัยสั่นสะเทือนไปด้วยเสียงตะโกนและร้องไห้