Dual Cultivation บทที่ 810 ลู่หยู่อี Free

หลังจากนำยาเม็ดออกจากเตาปรุงยาแล้ว ซูหยางก็เดินไปที่เตียงที่มีหญิงสาว และเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่สงบเยือกเย็นว่า "หลังจากนี้มันจะน่าเกลียดเล็กน้อย แต่ไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนก"

"ท่านหมายถึงอะไรกับคำว่า “น่าเกลียด” " ลู่จินอดถามเขาไม่ได้

อย่างไรก็ตาม ซูหยางไม่ได้ตอบคำถามเธอ และใช้ปากบดเม็ดยา ก่อนจะดื่มของเหลวบางอย่างและจูบหญิงสาว บีบให้ของเหลวลงไปในลำคอของเธออย่างแรง

เมื่อยาอยู่ในท้องของหญิงสาวแล้ว ร่างกายของซูหยางก็พลันระเบิดสำนึกกระบี่ออกมาจนทำให้คนที่นั่นตกตะลึง

"เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่งั้นรึ" ลู่ต้าหานอุทาน และพุ่งเข้าหาซูหยางโดยไม่รู้ตัว

อย่างไรก็ตาม เขาถูกเหลียนลี่ขวางไว้อย่างรวดเร็ว เธอส่ายหน้าและพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่สงบเยือกเย็นว่า "เชื่อเขา"

ลู่ต้าหานหรี่ตาลง และเขาก็ได้พยักหน้าด้วยสีหน้ากังวลใจ

ในขณะเดียวกัน หลังจากปล่อยสำนึกกระบี่ออกมาแล้ว ซูหยางก็ได้ใช้มันตัดเส้นเลือดดำที่ปูดโปนบนร่างของหญิงสาว ทำให้เลือดเธอสาดกระจายไปทั่ว

"โอออออ…" ลู่จินเป็นลมในอ้อมกอดของสามีหลังจากได้เห็นฉากนี้

"จ-เจ้าแน่ใจ…" ลู่ต้าหานอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามกับสถานการณ์นั้น

เหลียนลี่ไม่ได้พูดอะไร เพียงพยักหน้า

ไม่กี่วินาทีต่อมา เมื่อเลือดสีดำของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง ซูหยางก็หยิบยาอีกเม็ดจากแหวนมิติของเขาและป้อนให้กับเธอ รักษาบาดแผลที่ถูกกระบี่บนร่างกายเธออย่างรวดเร็ว

จากนั้นซูหยางก็หันไปมองลู่ต้าหานที่ยังมึนงงแล้วพูดกับเขาว่า “ชีวิตของลูกสาวของเจ้าไม่ตกอยู่ในอันตรายอีกต่อไปแล้ว แต่เธอยังคงต้องการการดูแลอย่างใกล้ชิดในอีกสองสามวันข้างหน้า ก่อนที่เธอจะหายดี”

"ข-ขอบคุณ แขกผู้มีเกียรติ" ลู่ต้าหานรีบพูดกับเขา

ซูหยางพยักหน้าและพูดว่า "เราค่อยคุยกันทีหลังได้"

"ผู้นำตระกูลจีกรุณาพาพวกเขาไปที่ห้องพักด้วย เราจะไปหาพวกท่านในอีกไม่นานหลังจากนี้" ลู่ต้าหานพูดกับเขา

จีฮงพยักหน้า และเขาก็พาซูหยางไปที่ห้องอื่นในอีกไม่กี่นาทีต่อมา

"ข้ามิรู้ด้วยซ้ำว่าจะเริ่มต้นที่ไหน ผู้อาวุโส…" จีฮงก้มหน้าให้กับซูหยางหลังจากที่พวกเขาเข้าไปในห้องพัก

"มิต้องพูดถึงมัน นี่มิใช่เรื่องใหญ่อะไร" ซูหยางยักไหล่เบาๆ ในสายตาของเขา การช่วยชีวิตหญิงสาวสวยจากความเจ็บปวดนั้นถือเป็นเรื่องธรรมชาติราวกับการหายใจ

สองสามชั่วโมงต่อมา ตระกูลลู่ก็ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาอีกครั้ง และทั้งลู่ต้าหานและลู่จินต่างก็ลดศีรษะลงให้ซูหยาง

"ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านรอนาน และขอบคุณท่าน แขกผู้มีเกียรติ ที่ช่วยลูกสาวล้ำค่าของเราไว้ ถ้าเธอตาย… ข้าก็คงไม่แม้แต่อยากจะจินตนาการ …" พวกเขาพูด

จากนั้นซูหยางก็กล่าวว่า “เจ้าสามารถขอบคุณข้าด้วยการฟังสิ่งที่ข้าพูด”

ลู่ต้าหานพยักหน้าและพูดว่า "แน่นอน อะไรก็ได้ที่ท่านต้องการ"

เมื่อทุกคนนั่งลงเรียบร้อยแล้ว ซูหยางก็อธิบายให้พวกเขาฟังถึงเหตุผลที่เขามาปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขา

"ค่ายกลเดินทางข้ามมิติที่เชื่อมต่อทั้งห้าทวีป" ตระกูลลู่มองไปที่ซูหยางด้วยดวงตาเบิกกว้างหลังจากนั้น ดูเหมือนจะพูดไม่ออก

ซูหยางพูดต่อไปว่า "นี่จะช่วยให้ผู้คนในแต่ละทวีปสามารถสื่อสารกันได้ในที่สุด แม้ว่าจะไม่สามารถเข้าถึงได้ง่ายในตอนแรก แต่ในอนาคต มันจะมีการใช้งานทุกวันอย่างแน่นอน แม้ว่าจะมีราคาแพงอยู่บ้างเล็กน้อยก็ตาม"

"ข้าจะจัดการประชุมสำหรับห้าทวีปด้วยเช่นเดียวกัน เพื่อให้ตระกูลที่ใหญ่ที่สุดและมีอิทธิพลมากที่สุดจากแต่ละทวีปสามารถพูดคุยได้"

ลู่ต้าหานและลู่จินมองหน้ากัน หลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะ พวกเขาก็พยักหน้าและพูดว่า "ตกลง เราจะเข้าร่วมการประชุมนี้และตัดสินใจจากที่นั่น"

จากนั้นลู่จินก็พูดต่อว่า "เอาล่ะแขกผู้มีเกียรติ ถ้านี่ไม่เป็นการรบกวนมากเกินไป ท่านพอจะดูแลลูกสาวของเราอีกสองสามวันจนกว่าเธอจะมีเสถียรภาพมากขึ้นได้หรือไม่ ในระหว่างนี้ท่านสามารถอยู่ที่นี่ และเราจะชดเชยให้สำหรับเวลาของท่าน"

ซูหยางพยักหน้าและพูดว่า "แพทย์ที่แท้จริงจะมิมีวันทิ้งคนไข้ของตนไว้ก่อนที่จะเห็นอาการดีขึ้น และเจ้าก็มิจำเป็นต้องชดเชยให้ข้า ข้ามิต้องการมันยกเว้นแต่ว่าจะมีสิ่งหนึ่งที่อยู่ในรายการนี้"

จากนั้นซูหยางก็ยื่นรายการยาให้

##เราไม่ทิ้งกันที่ www.thai-novel.com หรือ mynovel.co นะคะ

ตระกูลลู่มองดูมันก่อนที่จะส่ายหน้า "น่าเสียดายที่เราไม่มีอะไรแบบนี้…"

"งั้นก็ไม่ต้องเป็นห่วง ข้ามิได้ช่วยลูกสาวของเจ้าเพราะข้าต้องการสมบัติของเจ้า" ซูหยางกล่าว

"ข-ขอบคุณขอบคุณมาก แขกผู้มีเกียรติ" ตระกูลลู่โค้งคำนับเขาอีกครั้ง

ดังนั้น ซูหยางตัดสินใจที่จะอยู่ในบ้านของตระกูลลู่อีกสองสามวันเพื่อดูแลลูกสาวของพวกเขา

"เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง" ซูหยางไปเยี่ยมผู้ป่วยตั้งแต่เช้าตรู่ในวันรุ่งขึ้น

"ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้วต้องขอบคุณท่าน ผู้ช่วยชีวิต..." หญิงสาวพูดกับเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

"เจ้าสามารถเรียกข้าว่าซูหยาง" เขากล่าว

"ข้าชื่อลู่หยู่อี…"

ซูหยางพยักหน้าแล้วพูดว่า “ข้าเอายามาด้วย กินนี่ แล้วข้าจะนวดร่างกายเจ้าในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าเพื่อบีบพิษที่เหลือออก ถึงแม้ว่าข้าจะจัดการขับพิษของงูสามฤดูส่วนใหญ่ออกจากร่างกายของเจ้าเมื่อวานนี้ แต่ก็ยังมีเหลืออยู่”

"ขอบคุณ ซูหยาง…"

หลังจากกินยาที่ซูหยางให้เธอ ลู่หยู่อีก็หลับไป ซูหยางก็กลับไปที่ห้องของเขาจนกระทั่งสองสามชั่วโมงต่อมา

"เจ้าพร้อมหรือไม่" ซูหยางถามเธอหลังจากที่เขากลับมาที่ห้องของเธอในอีกสองสามชั่วโมงต่อมา

"ใช่ ฝากดูแลตัวข้าด้วย" ลู่หยู่อีพยักหน้าอย่างเขินอายขณะที่เธอถอดผ้าห่มที่คลุมร่างเธอออก

คิ้วของซูหยางเลิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นว่าลู่หยู่อีเปลือยกายอยู่ใต้ผ้าห่ม อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้พูดอะไรและตรงเข้าหาเธอ

สองสามอึดใจต่อมา ซูหยางก็เริ่มคลึงเคล้าร่างกายของลู่หยู่อีและแม้จะพยายามนิ่งเงียบ แต่เธอก็ไม่สามารถต้านทานความสุขจากการนวดเฟ้นของซูหยางได้ และเริ่มครางดังๆ ในเวลาต่อมา