Dual Cultivation บทที่ 650 นมจากเต้า (ฟรี)

Dual Cultivation บทที่ 650 นมจากเต้า

หลังจากที่ีให้วูจิงจิงและซูเมิ่งอี้เตรียมตัวเตรียมใจไว้ชั่วครู่ ซูหยางก็พูดว่า "เรามาเริ่มจากความเป็นมาของข้ากัน ก่อนอื่น ร่างกายของข้าอาจจะมีอายุแค่ 18 ปีเท่านั้น แต่ในความเป็นจริง ข้ามีอายุมากมายนัก ในเมื่อข้ามีความทรงจำในชีวิตที่ผ่านมา กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ข้าได้รับประสบการณ์ของการเกิดใหม่ และข้าเองก็เคยเป็นเซียนมาก่อนในชาติที่แล้วของข้า"

"ก-กลับชาติมาเกิดใหม่งั้นรึ…"

"เป็นเซียนในชาติก่อนมาก่อนอย่างนั้นรึ"

ทั้งซูเมิ่งอี้และวูจิงจิงต่างพากันจ้องมองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความตระหนก เพราะพวกเธอไม่คาดคิดมาก่อนว่า เรื่องนี้จะได้รับการเปิดเผยออกมาจากซูหยาง

ซูหยางพยักหน้าอย่างใจเย็น และพูดต่อไป "ในชีวิตก่อนหน้านั้น ข้าเป็นผู้ฝึกวิชาวิชาคู่ และข้าก็อาศัยอยู่ในโลกที่ห่างไกลจากสถานที่แห่งนี้มาก สวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ นั่นคือโลกของข้า และในโลกนั้น ผู้ฝึกวิชาในเขตราชันวิญญาณนั้นมีมากมายพอๆกับหญ้าที่มีอยู่ในอยู่ในโลกนี้ ทั้งยังมีระดับของการฝึกวิชายุทธที่พวกเจ้ามิอาจจินตนาการได้"

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง วูจิงจิงก็ถามเขาว่า "ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ ข้าพอจะถามได้หรือไม่ว่า เจ้าตายในชาติที่แล้วได้อย่างไร"

"บอกพวกเจ้าตามความเป็นจริง ข้ามิรู้ด้วยซ้ำว่าข้าตายไปแล้วจริงๆหรือไม่ เพราะข้าจำไม่ได้เลยว่าถูก 'ฆ่า' ในชาติที่แล้ว ก่อนที่ข้าจะรู้ตัว ข้าก็มาอยู่ในโลกนี้แล้ว”

"ตอนนี้ เรามาพูดถึงเหตุผลที่ข้าไม่ต้องการแบกรับความรับผิดชอบกัน แม้ว่าตอนนี้ข้าจะอยู่ในโลกนี้ แต่ข้าก็มิได้ตั้งใจที่จะอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต และข้าก็มีแผนที่จะไปจากที่แห่งนี้ กลับคืนไปยังโลกของตัวเองในเวลาประมาณอีกสองปีข้างหน้า ข้ามีศัตรูมากมายในสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ และข้าก็ไม่ต้องการให้พวกเจ้าหรือลูกๆของเราต้องตกอยู่ในความเสี่ยง ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงไม่กล้าพาพวกเจ้าไปด้วย"

"อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ลองคิดดูแล้ว ข้าได้ตัดสินใจที่จะเลิกเป็นคนขี้ขลาด และพาคนที่ปรารถนาจะอยู่ร่วมกับข้าไปสู่สวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ มิว่าอย่างไร หากข้ามิสามารถแม้แต่จะปกป้องผู้หญิงที่ข้ารักได้ ข้าจะเรียกว่าชายได้อยู่รึ"

"ดังนั้น ข้าจะถามพวกเจ้าอีกครั้งว่าพวกเจ้าเต็มใจที่จะมากับข้าสู่โลกของข้าหรือไม่ ถ้าเจ้าเต็มใจ ข้าจะรับเจ้าเข้ามาในตระกูลของข้า"

ซูหยางรอคำตอบของพวกเธออยู่อย่างเงียบๆ

วูจิงจิงและซูเมิ่งอี้สบตากัน ก่อนจะพยักหน้าให้กันอย่างเงียบๆ พวกเธอหันไปมองซูหยาง และพูดอย่างพร้อมกันว่า "พวกเราเต็มใจ"

เมื่อได้ยินคำตอบของพวกเธอ ซูหยางก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า "ก่อนที่เราจะดำเนินการตามพิธีกรรมกันต่อไป ให้ข้าอธิบายกฎของตระกูลให้พวกเจ้าฟังก่อน"

จากนั้นเขาก็อธิบายกฎที่พวกเธอต้องปฏิบัติตามในฐานะสมาชิกของตระกูลซู

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็ถามพวกเธอว่า "ข้าจะถามพวกเจ้าอีกเป็นครั้งสุดท้ายว่าพวกเจ้าเต็มใจไหม"

"พวกเราเต็มใจ" พวกเธอตอบตกลงโดยไม่ลังเล

"ถ้าเช่นนั้น พวกเราก็มาเริ่มพิธีกรรมกัน ซึ่งข้าจะให้ผนึกของตระกูลแก่พวกเจ้า" ซูหยางพูดขณะที่เขาเริ่มคลายเสื้อผ้าของตัวเอง

ดวงตาของวูจิงจิงและซูเมิ่งอี้เป็นประกายด้วยความตื่นเต้นขึ้นมาในทันที หลังจากที่ได้เห็นสิ่งนี้ เนื่องจากพวกเธอต่างก็กระหายความรักนับตั้งแต่ที่เขาจากไป

ไม่กี่อึดใจต่อมา วูจิงจิงและซูเมิ่งอี้ก็มายืนต่อหน้าซูหยางด้วยร่างกายสะสวยที่เปลือยเปล่าของพวกเธอ และแม้ว่าพวกเธอจะให้กำเนิดธิดาได้ไม่นาน แต่ร่างกายของพวกเธอก็ยังคงไร้ที่ติ ดูเหมือนกับว่าพวกเธอมิเคยคลอดลูกมาเลยตั้งแต่แรก มีเพียงสิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย นั่นก็คือขนาดของหน้าอกที่เพิ่มขึ้น ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับผู้หญิงที่คลอดบุตรมา เนื่องจากตอนนี้หน้าอกมีน้ำนม

"มาที่นี่สิ" ซูหยางดึงสาวงามทั้งสองเข้าหาตัวเอง และให้ทั้งสองสาวนั่งบนตักของตัวเอง

เมื่อพวกเธอนั่งบนตักแล้ว ซูหยางก็ใช้ปากมุ่งไปที่หน้าอกของวูจิงจิง และเริ่มดูดปลายถันสีชมพูของเธอ

"อื้ม ~" วูจิงจิงครางเบาๆ ก่อนที่จะพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า "เจ้าคิดอย่างไรกับนมจากเต้าของข้า ซูหยาง"

หลังจากดูดนมเธอชั่วขณะ ซูหยางก็พูดด้วยรอยยิ้มที่พึงพอใจว่า "รสชาติดีมาก เนื้อสัมผัสเนียนนุ่ม และมีรสหวานเล็กน้อย ข้าจะไม่บ่นเลยถ้าข้าต้องดื่มสิ่งนี้ทุกวัน"

"ลองของข้าต่อ ซูหยาง" ซูเมิ่งอี้บิดตัวเล็กน้อย เชิญชวนให้เขาดูดที่หน้าอกของเธอบ้าง

ซูหยางพยักหน้า และเลียรอบขอบสีชมพูของเธอก่อนที่จะดูดมันด้วยแรง ดูดนมจากเต้าด้วยปากของเขา

"อ๊าาา ~" ซูเมิ่งอี้คร่ำครวญด้วยความสุขสม

ไม่กี่อึดใจต่อมา ซูหยางก็เลียริมฝีปากของเขา และพยักหน้าด้วยใบหน้าพึงพอใจ "อืมม…มันเป็นเช่นเดียวกับของวูจิงจิง ข้าชอบมาก"

"ถ้าเจ้าชอบมากขนาดนั้น ก็ดื่มต่อไปจนกว่าเจ้าจะพอใจ เพียงแค่เหลือไว้ให้ลูกๆของเราในทีหลังบ้าง…" ซูเมิ่งอี้หัวเราะคิกคักแบบเด็กๆ

ซูหยางพยักหน้า และไม่ยอมเสียเวลา ทำการป้อนตัวเองด้วยเต้าของพวกเธอต่อไป

ในเวลาเดียวกัน วูจิงจิง และซูเมิ่งอี้ ก็ทำงานร่วมกัน สร้างความพึงพอใจให้กับร่างกายส่วนล่างของซูหยาง โดยวูจิงจิงลูบไล้กระบี่ศักดิ์สิทธิ์ของเขา ขณะที่ซูเมิ่งอี้นวดอัญมณีของเขา ด้วยมือของพวกเธอขณะที่นั่งตักของเขา

ไม่กี่นาทีต่อมา ซูหยางก็ปล่อยนมของเขาออกมาพุ่งไปทั่วร่างของพวกเธอทั้งยังพุ่งไปถึงเพดานอีกด้วย

"ว้าว ~นั่นมีมากมายเหลือเกิน" ซูเมิ่งอี้อุทานออกมา รู้สึกร้อนไปทั่วทั้งร่างกาย

"อย่าให้มันเสียเปล่า…" วูจิงจิงพูดขณะที่เธอเริ่มเลียปราณหยางจากร่างของซูเมิ่งอี้

ไม่กี่อึดใจต่อมา ซูเมิ่งอี้ก็ทำความสะอาดร่างกายของวูจิงจิงด้วยปากของเธอเช่นเดียวกัน

"ข้ามิได้สังเกตเห็นสิ่งนี้มาก่อน แต่เจ้าอยู่ที่เขตอัมพรวิญญาณแล้วอย่างงั้นรึ นั่นช่างไร้เหตุผลสิ้นดี เจ้าเพิ่งอยู่ที่เขตสัมมาวิญญาณเมื่อปีที่แล้วเอง" วูจิงจิงอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก หลังจากที่ตระหนักถึงพัฒนาการที่น่าตกใจของเขา

"ความเร็วในการฝึกวิชานั้นไม่สมเหตุผล… แต่เราจะคาดหวังอะไรจากคนที่เคยเป็นเซียนในชาติก่อนอีก" ซูเมิ่งอี้กล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

ในเวลาต่อมา ซูหยางก็นอนลงบนเตียงอย่างสบายๆ ในเมื่อเป็นตาของเหล่าหญิงสาวดื่มนมของเขา