DC บทที่ 80: บรรเทาความเจ็บปวดของเธอ (ฟรี)

DC บทที่ 80: บรรเทาความเจ็บปวดของเธอ

เมื่อเพื่อนร่วมบ้านพักกลับมาที่ห้องหลังจากนำยาทุกอย่างที่หาพบมาด้วย ตาเธอก็แทบถลนหลุดจากเบ้าด้วยความตกใจเมื่อได้เห็นร่างเปลือยเปล่าของเมิ่งเจียบนเตียง

“อาาาา เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังทำอะไรกับเธออยู่ เจ้าคนต่ำช้าป่าเถื่อน” เธอกรีดร้องดังลั่น

ขณะที่เธอกำลังจะพุ่งเข้าโจมตีซูหยาง เมิ่งเจียพูดขึ้นด้วยเสียงเบา “เพื่อนเฉิน...หยุดเถอะ...นั่นมิได้เป็นอย่างที่เจ้าคิด…”

เพื่อนเฉินผู้ที่มีชื่อเต็มว่าเฉินอวีหยุดการเคลื่อนไหวของเธออย่างรวดเร็วหลังจากได้ยินเสียงของเมิ่งเจีย

“ข้าดูเหมือนกับคนที่ชอบทำร้ายหญิงสาวงั้นรึ ยิ่งไปกว่านั้นคนที่บาดเจ็บอยู่ด้วย” ซูหยางแค่นเสียงเย็น และพูดต่อไปว่า “รีบส่งยาในมือเจ้ามา ข้าจักได้เริ่มการรักษา”

“เอ๋ อา ได้ๆ…” เฉินอวีตื่นออกจากความงุนงงและยื่นส่งยาที่มีอยู่เล็กน้อยในมือเธอให้แก่เขา

“แค่นี้รึ เจ้ามิสามารถรักษาแม้กระทั่งรอยช้ำเล็กน้อยด้วยยาแค่นี้ อย่าว่าแต่บาดแผลร้ายแรงมากมายขนาดนี้…” ซูหยางถอนใจ

“มันค่อนข้างไม่ธรรมดาสำหรับศิษย์ที่จะได้รับบาดเจ็บจนต้องการการดูแลจากแพทย์ในนิกายกุสุมาลย์พ้นพิสัยนี้ เนื่องจากพวกเราปกติจะหลีกเลี่ยงการกระทำทางกายที่จักนำไปสู่การบาดเจ็บ” เฉินอวีอธิบายให้กับเขาถึงเหตุผลที่พวกเธอขาดแคลนยา

เมื่อรูปร่างหน้าตาของผู้คนในนิกายพ้นพิสัยซึ่งล้วนหล่อเหลาสวยงามมีความสำคัญมากกว่าชีวิตตลอดมา พวกเขาล้วนไม่ทำสิ่งโง่เขลาและอันตรายดังเช่นการต่อสู้ซึ่งอาจทำให้เกิดรอยแผลเป็นบนร่างกายได้อย่างง่ายดาย ซึ่งจะลดเสน่ห์อีกทั้งโอกาสในจะหาคู่ฝึกลงอย่างมาก

รูปร่างหน้าตาถือเป็นบางสิ่งที่สำคัญเป็นอันดับแรกที่เหล่าศิษย์ไม่กล้าเสี่ยง แค่เพียงสิ่งเล็กน้อยเช่นรอยขีดข่วนถาวรบนใบหน้าอาจจะเปลี่ยนชีวิตในฐานะศิษย์ภายในนิกายอย่างรุนแรง

“อย่างไรก็ตาม ตัวยามิได้จำเป็นสำหรับการรักษา แต่ข้าถามหาก็เพื่อจะได้มีทรัพยากรเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อยในมือ”

ซูหยงพลันเริ่มผสมตัวยาทั้งหมดเข้าด้วยกันจนแหลกเหลว

หลังจากป้ายตัวยาที่กลมกลืนลงบนมือ เขากล่าวว่า “ข้าจักเริ่มการรักษา ขัามิต้องให้เจ้าออกไปตราบที่เจ้าไม่รบกวนพวกเราขณะทำการรักษา”

“ข้าเข้าใจ…” เฉินอวีเดินไปที่มุมห้องอย่างรวดเร็ว มองดูซูหยางป้ายตัวยาลงบนร่างเมิ่งเจียอย่างเงียบๆ

“ข้าจักเริ่มการรักษา เจ้ามิต้องเป็นกังวลอะไรทั้งสิ้น เพียงหลับตาลงผ่อนคลาย” ซูหยางกล่าวกับเมิ่งเจีย

“อืมมมม..”

เมิ่งเจียที่ซึ่งคาดว่าตัวเธอเองคงเจ็บปวดมากยิ่งขี้นจากการสัมผัสของซูหยางจนต้องเตรียมใจไว้ ยังต้องประหลาดใจขณะที่มือนุ่มนวลของซูหยางทายาลงบนร่างของเธอ

แทนที่จะรู้สึกเจ็บปวดดังที่เธอคาด ร่างของเธอกลับรู้สึกสุขสบายถึงแม้ซูหยางจะใช้แรงกดลงไปบนแขนของเธอ

เขาทำให้เกิดผลดังใช้เวทมนตร์อันลึกล้ำเช่นนั้นได้อย่างไร

พื้นที่บริเวณแรกที่ซูหยางทายาลงไปคือส่วนคอที่นุ่มนวลบอบบางของเมิ่งเจีย ค่อยๆเคลื่อนต่ำลงเรื่อยๆตามเวลาผ่าน

เริ่มจากคอ ต่อด้วยไหล่ หน้าอก หน้าท้อง แขน ต้นขา น่อง เมื่อเขาทายาด้านหน้าเธอเรียบร้อยแล้ว เขาพลิกตัวเธอคว่ำแล้วต่อด้วยการทายาไปบนแผ่นหลังนุ่มนวล สะโพกนุ่มละมุน ไปจนทั่วทุกส่วนของร่างกายที่ปกคลุมไปด้วยรอยช้ำเขียวในเวลาไม่กี่นาที

อนึ่ง ซูหยางเก็บบริเวณอุ้งเชิงกรานไว้เป็นอันดับสุดท้าย เนื่องจากดูเหมือนว่าจะเป็นส่วนที่บอบบางและบาดเจ็บมากที่สุดบนร่างของเธอ เมื่อเขาเข้าไปถึงจุดนั้น เขาใส่ใจมากเป็นพิเศษกับสองกลีบบาง กระทั่งสอดนิ้วเข้าไปในร่องของเธอสู่พื้นที่ที่ไม่อาจมองเห็น

“อาาาา…” เมิ่งเจียไม่สามารถกลั้นใจได้อีกต่อไป เธอร้องครางออกมาเบาๆเมื่อซูหยางเริ่มลูบไล้ไปบนเนินสวรรค์แสนหวานของเธอ

“อืมมมม…”

วิธีที่ซูหยางลูบไล้เธอไม่เหมือนกับอะไรที่เธอเคยรู้สึกมาก่อน เธอลืมเลือนความเจ็บปวดบนร่างไปอย่างรวดเร็ว ด้วยความหลงระเริงไปกับความสุขสมราวสรวงสวรรค์ที่โอบล้อมร่างเธอไว้ จนเธอไม่รู้สึกอะไรอีกนอกจากความสุข

หลังจากประสบกับความเลวร้ายจากการถูกทำร้ายร่างกายอย่างรุนแรงมาเป็นเวลาหลายวัน ไม่มีสิ่งใดในโลกที่สามารถบรรเทาความเจ็บปวดของร่างกายและจิตใจของเธอได้ดีไปกว่าการโลมไล้อย่างนุ่มนวลของซูหยางในเวลานี้

เวลานั้นเอง ปากของเฉินอวีเปิดกว้างด้วยความตกตะลึงตลอดเวลาที่ซูหยางทำการรักษาเมิ่งเจีย

นี่คือสิ่งที่เขาเรียกว่าการรักษารึ นั่นมิใช่ว่าเขานวดเธอขณะป้ายยาไปทั่วร่างรึ เหตุใดเมิ่งเจียดูเหมือนเต็มไปด้วยความสุขสบายแม้ว่าร่างกายส่วนที่ชอกช้ำถูกซูหยางลูบไล้อยู่ บ้าไปแล้ว เธอสามารถมองเห็นนิ้วซูหยางกดลงไปบนเนื้อหนั่นของเมิ่งเจีย แน่นอนว่านั่นมันต้องเจ็บปวดราวตกนรก

อย่างไรก็ตาม หลังจากมองดูพวกเขาเป็นเวลานานและเห็นวิธีการที่ซูหยางโลมเร้าสองกลีบบาง เฉินอวีรู้สึกเหงื่อชุ่มโชก จินตนาการว่าตนเองไปอยู่แทนที่เมิ่งเจีย

“หืม ซูหยาง” เฉินอวีพลันพบว่าชื่อนี้คุ้นหู เธอระลึกถึงคำร่ำลือถึงร้านนวดภายในเขตศิษย์นอกที่ค่อนข้างเป็นที่นิยมในบรรดาสาวๆ ที่ยังคงพูดถึงอยู่แม้กระทั่งสองสามวันก่อน

“เอ๋ อย่าบอกว่าเขาคือ”มือวิเศษ“ที่ทุกคนรวมถึงอาจารย์หญิงพูดถึงเมื่อไม่นานมานี้” เธอสงสัย

หลังใช้เวลาชั่วโมงหนึ่งรักษาอาการบาดเจ็บของเมิ่งเจีย สุดท้ายซูหยางก็ถอนมือและปาดเหงื่อออกจากบนหน้าผาก

เพราะว่าเขาใช้ปราณไร้ลักษณ์รักษาอาการบาดเจ็บของเธอโดยการส่งผ่านเข้าไปในร่างของเธอ ซูหยางรู้สึกเหมือนว่าเขาทำการนวดต่อเนื่องนับร้อยคนทั้งที่จริงเขาเพียงนวดแค่ครั้งเดียว

“อาการบาดเจ็บของเธอ...พวกมันล้วนเกือบหายสนิทแล้ว” เฉินอวีอุทานเสียงดังหลังจากได้เป็นสักขีถึงร่างของเมิ่งเจียหลังจากจบการรักษาด้วยตาตนเอง

เฉินอวีไม่เคยได้ยินได้ฟังอะไรเช่นนี้มาก่อน ร่างเมิ่งเจียซึ่งฟกช้ำดำเขียวไปทั่วร่างเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือหลังจากการรักษา ตอนนี้ร่างของเธอไม่ดูบอบช้ำอีกต่อไป แต่กลับดูมีสุขภาพดีขึ้นมาก ราวกับว่าเธอผ่านการทำศัลยกรรมพลาสติก

กระทั่งเมิ่งเจียยังมองดูร่างตนเองด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ตื่นตระหนก ไม่เชื่อตาตนเอง แม้ว่าจะยังคงมีความเจ็บปวดบนร่างหลงเหลืออยู่เล็กน้อย มันก็ไม่ถึงขั้นที่เธอต้องร้องครวญครางเมื่อขยับเขยื้อนร่างกาย

นี่มันคือปาฏิหาริย์จากสวรรค์

“ซูหยาง...เจ้า...ข้าควรขอบคุณเจ้าอย่างไรดี” เมิ่งเจียมองดูเขาด้วยน้ำตาคลอเบ้า

“นั่นมิจำเป็นต้องขอบคุณข้า ในฐานะที่ข้าเป็นชายผู้ทนุถนอมหญิง แม้ว่าหญิงนั้นจะเป็นของใครสักคนแล้วก็ตาม ถ้าเห็นเธอที่ตกที่นั่งลำบาก มันเป็นปกติของข้าที่จักเข้ามาช่วยเหลือ” ซูหยางกล่าว แสดงรอยยิ้มสดใสให้เธอเห็นแม้ว่าจะอยู่ในสภาพอ่อนล้า