DC บทที่ 28: พลังปราณห้าช่วงชั้น

ซูหยางถอนหายใจออกยืดยาว เกิดกลุ่มประกายหมอกปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

“เขตปฐมวิญญาณระดับหก...ปราณหยินล่องลอยตกค้างมากมายนัก ข้าต้องใช้เวลาเกือบครึ่งวันเพื่อดูดกลืน หลี่เซียวโม่ต้องเหน็ดเหนื่อยมากเมื่อคืน”

ไม่เพียงแต่พลังฝีมือ แม้กระทั่งพลังกายของเขาก็ยังเลื่อนระดับเข้าถึงระดับกลางของขั้นหลอมร่างปฐมวิญญาณ ถ้าจะกล่าวไปซูหยางเพียงอยู่ระดับสามของเขตปฐมวิญญาณเมื่ออาทิตย์กว่าก่อนนี้ ถ้าผู้คนรู้ว่าระดับพลังฝีมือของเขาพุ่งพรวด ผู้คนย่อมตกใจอย่างแน่นอน ด้ายปกติแล้วมันต้องใช้เวลาหลายอาทิตย์หรือหลายเดือนเพื่อที่จะเลื่อนระดับไปสักขั้นของเขตปฐมวิญญาณ

ในโลกปุถุชนนี้ มีเขตชั้นพลังการฝึกฝนอยู่ห้าระดับ เขตปฐมวิญญาณ เขตคัมภีร์วิญญาณ เขตสัมมาวิญญาณ เขตปฐพีวิญญาณ และเขตอัมพรวิญญาณ

โดยส่วนใหญ่แล้ว ศิษย์นอกจะมีพลังการฝึกฝนอยู่ที่เขตปฐมวิญญาณ ขณะที่ศิษย์ในทุกคนจะมีพลังการฝึกฝนอย่างต่ำที่เขตคัมภีร์วิญญาณ จึงเป็นเหตุให้หลี่เซียวโม่ซึ่งถือว่าเป็นคนที่อ่อนแอในบรรดาศิษย์ใน แม้จะปลดปล่อยปราณหยินมากมายตกค้างภายในห้องซูหยางก็เป็นประโยชน์ได้เพียงใกล้เคียงหรือด้อยกว่าผู้อาวุโสหลานที่ปลดปล่อยปราณหยินเขตสัมมาวิญญาณออกมาเพียงเล็กน้อย

อย่างไรก็ตามเป็นที่ชัดเจนว่าซูหยางไม่ค่อยพอใจกับปราณหยินที่ตกค้างและต้องการให้มันสดใหม่ แต่อนิจจาจนกว่าเขาจะได้รับดอกหยางพิสุทธิ์ซึ่งช่วยเพิ่มปราณหยางให้กับเขา สิ่งที่ทำได้ก็เพียงแต่อดทน

“ข้ามีเกิน 7,500 แต้มรางวัลเพียงเล็กน้อยตอนนี้ และยังมีเวลาเหลืออีกสองสามวันก่อนถึงเส้นตายที่ข้าตั้งขึ้นด้วยตนเอง” ซูหยางมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ไม่มีใครสักคนด้านนอก

“พวกเธอควรจะมาถึงในมิช้า...” ซูหยางรำลึกถึงข้อความที่หลี่เซียวโม่ทิ้งไว้ เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มอีกครั้ง

“ข้ามิคาดว่าจะได้รับข้อเสนอที่ใจกว้างจากคนเช่นเจ้า ข้าคาดว่าอาจเป็นเพราะประสบการณ์ร่วมกันที่แม้จะสั้นแต่ลึกซึ้งนั้นเป็นเหตุให้เจ้าเปลี่ยนแปลงไปบางอย่าง..”

การตอบสนองของหลี่เซียวโม่ในสถานการณ์นี้ ทำให้ซูหยางนึกถึงหญิงสาวแดนสวรรค์หยิ่งยะโสในชีวิตก่อน ผู้ที่ใช้เวลาหลายปีพยายามฆ่าเขาด้วยความโกรธแค้นไร้เหตุผล และจบลงด้วยการเป็นข้าผู้ซื่อสัตย์หลังจากได้รับประสบการณ์บนเตียงจากเขา

หลังจากเหม่อมองนอกหน้าต่างสองสามนาที เฝ้ารอใครสักคนหรือบางสิ่งมาถึง กลุ่มหญิงสาวสวมชุดเขียวก็ปรากฏกายจากที่ไกล

สาวสวยกลุ่มนี้มี 25 คน แต่ละคนล้วนเปล่งประกายที่สามารถแยกออกได้ระหว่างศิษย์นอกและศิษย์ใน

เมื่อบรรดาศิษย์นอกสังเกตเห็นกลุ่มศิษย์ใน พวกเขาล้วนทำกรามร่วงตกพื้น (ผู้แปล: ปากอ้าตาค้าง) และดวงตาของพวกเขาเกือบหลุดจากเบ้าด้วยความหวาดหวั่น

ทำไมถึงมีศิษย์ในมากมายปรากฏตัวที่นี่ พวกเธอมาหาอะไร

เหตุผลเดียวที่เหล่าศิษย์คิดออกก็คือ พวกเธอมาที่นี่เพราะซูหยาง ผูซึ่งกลายเป็นจุดสนใจช่วงหลังนี้

และก็เป็นเช่นนั้น การคาดเดาของพวกเขาถูกต้อง เพราะบรรดาศิษย์ในพากันเดินตรงไปยังประตูบ้านซูหยางโดยไม่ได้หยุดหรือมองหาผู้ใด

“เจ้าใช่ซูหยางหรือไม่” บรรดาหญิงสาวถามเมื่อซูหยางปรากฏกายออกมาต้อนรับ

“ข้าใช่”

“ศิษย์พี่หญิงของพวกเราบอกให้มาหาเจ้า พวกเรามาที่นี่เพื่อขอใช้บริการของเจ้า” หญิงคนหนึ่งกล่าวเสียงแข็งทื่อ คล้ายกับไม่เชื่อในคำกล่าวของตนเอง

“...” ซูหยางเลิกคิ้วมองกลุ่มหญิงสาว เขาอดที่จะสงสัยเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอกับหลี่เซียวโม่

“ขออภัยล่วงหน้าถ้าข้าล่วงเกิน แต่พวกเจ้าเป็นคนรับใช้ของหลี่เซียวโม่ใช่หรือไม่”

ถ้าใครสักคนบังเอิญมาอยู่ที่นี่และได้ยินวาจาของเขา พวกเขาคงอดระเบิดเสียงหัวเราะไม่ได้ อย่างไรก็ตามบรรดาหญิงสาวพากันเบิกตากว้างกับคำถามของเขาด้วยความตกใจ

เมื่อเห็นปฏิกิริยาและความเงียบของพวกเธอ ซูหยางมั่นใจในข้อสงสัยและถอนหายใจ “พวกเจ้าเป็นศิษย์ในมิใช่รึ เหตุใดจึงยอมเป็นคนรับใช้ของศิษย์ในคนอื่น โดยเฉพาะคนอย่างหลี่เซียวโม่”

บรรดาหญิงสาวต่างพากันเงียบแต่หลังจากนั้นเล็กน้อยหนึ่งในบรรดาพวกเธอพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “แม้ว่าศิษย์พี่หญิงหลี่อาจจะทำให้เกิดความเข้าใจผิดด้วยวิธีที่เธอพูด แต่เธอก็ดูแลคนภายใต้ปกครองอย่างดี ถ้ามิใช่เพราะการดูแลจากศิษย์พี่หญิงหลี่ พวกเราทั้งหมดนี้อาจจะมิมีใครได้ยืนตรงนี้ด้วยชุดเขียวนี่”

“ใช่แล้ว ดังนั้นเจ้าอย่าพูดจาสามหาวก้าวร้าวเธอ มิฉะนั้นข้าจักจัดการกับเจ้าด้วยตนเอง”

“แค่เพึยงเข้าใจผิด” ซูหยางเกือบหายใจไม่ออกเพราะคำพูดของพวกเธอ ปากร้ายและความเย่อหยิ่งของหลี่เซียวโม่อาจทำให้กระทั่งพระอรหันต์โกรธได้

ซูหยางส่ายศีรษะและกล่าว “ความสัมพันธ์ของพวกเจ้ามิมีอะไรเกี่ยวข้องกับข้า ข้าเพียงใคร่รู้เมื่อเธอบอกข้าว่าเธอจะชักชวนเพื่อนของเธอมา แต่พวกเจ้ากลับมีให้ความรู้สึกเช่นนั้น”

“ชัดเจนปานนั้นเลยรึ..” หนึ่งในกลุ่มพวกเธอกล่าวอย่างกังวล

“ไม่ มิถึงขนาดนั้น ข้าเพียงรู้สึกไวกว่าปกติในเรื่องพวกนี้” เขากล่าว

“เอาเถอะ ตามข้ามา” ซูหยางดูเหมือนสงบเฉยภายนอก แต่กลับตื่นเต้นอยู่ภายในใจ

“นับจากวันนี้เป็นต้นไป ข้าจะมีแต้มรางวัลพอสำหรับดอกหยางพิสุทธิ์

ซูหยางพาบรรดาหญิงสาวเข้าไปในบ้าน และเริ่มดูแลพวกเธอทีละคน