DC บทที่ 20: ดอกหยางพิสุทธิ์

ข่าวซูหยางเปลี่ยนราคาบริการจาก 10 แต้มรางวัลเป็น 100 แต้มรางวัลรวมไปถึงที่เขารับลูกค้าเพียง 25 คนต่อวันแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว หลายคนไม่พอใจกับการเปลี่ยนแปลงโดยเฉพาะผู้ที่ยังไม่มีโอกาสได้ลิ้มลองความสุขจากบริการเมื่อมันยังมีราคาถูกและสามารถซื้อได้รวมไปถึงผู้ที่ตัดสินใจรอจนสายเกินไป อย่างไรก็ตามผู้ที่ได้ลิ้มลองกลเม็ดเด็ดพรายของเขาแล้ว พวกเธอล้วนยินดีจ่าย 100 แต้มรางวัลเพื่อรับรู้รสชาตินั้นอีกครั้ง น่าเศร้าที่พวกเธอล้วนต้องห้ามจนกว่าจะถึงเดือนหน้า

ส่วนข่าวเรื่องซูหยางสามารถเพิ่มปราณหยินถูกพิจารณาว่าเป็นเรื่องตลกไร้สาระ ดังนั้นไม่มีใครใส่ใจจะพูดถึง

วันถัดมาหลังจากที่มีการเปลี่ยนแปลงบริการ แถวยาวเหยียดที่เคยมีหน้าบ้านซูหยางก็ไม่ปรากฏอีกต่อไป ซูหยางรู้ดีว่าธุรกิจต้องชะลอตัวลงถ้าเพิ่มราคา แต่เขาก็ไม่ใส่ใจและอดทนรอต่อไป

–

–

–

เมื่อตะวันลาลับขอบฟ้า ก็ปรากฏเงาร่างหนึ่งมุ่งสู่ที่พักของซูหยาง ผมยาวสลวยสยายถึงบั้นเอว ร่างสูงสวยสง่าเติบโตเต็มสาวทรงเสน่ห์พร้อมกลิ่นหอมสมุนไพรที่เธอทิ้งไว้เบื้องหลัง

ซูหยางเปิดประตูและต้อนรับผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้ม “ยินดีต้อนรับ ผู้อาวุโสหลาน”

ผู้มาคือผู้อาวุโสหลาน ผู้ซึ่งดูไม่ค่อยพอใจนัก

“หลังจากที่ข้าพยายามกระจายความดีของบริการเจ้า เจ้ากลับละทิ้งและทำลายมัน เจ้าวางแผนอะไรอยู่กันแน่” แม้ว่าเธอจะประหลาดใจกับความเปลี่ยนแปลง ผู้อาวุโสหลานไม่เชื่อว่าซูหยางทำเช่นนี้ด้วยเจตนาที่จะทำลายชื่อเสียงที่ได้มาอย่างยากเย็น

ถ้าเจ้าเหนื่อย เจ้าก็ควรจำกัดจำนวนลูกค้าในแต่ละวัน แต่มีความจำเป็นเช่นไรที่เจ้าต้องเพิ่มราคาถึงสิบเท่า หรือเจ้ามืดบอดไปด้วยความโลภ ข้าขอบอกเจ้าไว้ว่าตอนนี้มีศิษย์นอกมิกี่คนที่พอจะมีจ่าย 100 แต้มรางวัลเพื่อความสุข 30 นาที มิว่ามันจักดีแค่ไหน”

ซูหยางหัวเราะไปกับคำพูดของเธอแล้วกล่าวว่า “ผู้อาวุโสหลาน… ถ้าบางคนสามารถเพิ่มประสิทธิภาพของปราณหยินของเจ้า เจ้ายินดีจ่ายให้กับคนนั้นเท่าไหร่”

“หืม” ผู้อาวุโสหลานไม่เข้าใจว่าทำไมเขาุถึงถามเธอเช่นนั้น คำตอบย่อมชัดเจนอยู่แล้ว

“โอสถหยินพ้นพิสัยเม็ดหนึ่งราคาต่ำสุดอยู่ที่ 3,000 แต้มรางวัล แน่นอนว่าข้ายินดีช่วยเพิ่มปราณหยินหมือนที่โอสถหยินพ้นพิสัยทำโดยคิดเพียง 100 แต้มรางวัล ถ้านี่มิเรียกว่าการลดราคา ข้าก็มิรู้ว่าจักเรียกว่าอะไรดี”

“อะไรนะ เจ้าสามารถเพิ่มปราณหยิน” ผู้อาวุโสหลานตกใจ เธอไม่เคยได้ยินอะไรเช่นนี้มาก่อนที่จะมาที่นี่

ซูหยางผงกศีรษะ ยืนยันข้อสงสัย “ปราณหยินและหยางทำงานคล้ายกันในร่างผู้คน ถ้าเจ้าสามารถทำให้มันรู้สึกดี แน่นอนว่ามันยิ่งทำงานดียิ่งขึ้น”

“...” ผู้อาวุโสหลานรู้สึกว่าเหตุผลของเขาค่อนข้างไร้สาระ แต่เธอไม่กล่าวอะไร

“แล้วเจ้าจักเพิ่มประสิทธิภาพปราณหยินพวกเธอเช่นไร”

“แน่นอนว่าด้วยมือข้า”

“...” ผู้อาวุโสหลานนวดขมับ รู้สึกเครียด “ซูหยางเจ้างี่เง่ามากกว่าที่คิด...”

“ข้าโง่เง่ารึ” ซูหยางรู้สึกมึนงงกับถ้อยคำของเธอ

“ถ้าเจ้าสามารถเพิ่มประสิทธิภาพปราณหยินใครต่อใครได้จริง… เจ้าตระหนักถึงอันตรายของมันบ้างไหม ถ้าสิ่งนี้รู้ถึงนิกาย เจ้าลืมที่จะได้เห็นแสงตะวันอีกครั้งได้เลย แต่อาจจักดีสำหรับก็เป็นได้เพราะเจ้าจักได้สัมผัสร่างหญิงสาวทุกวันจนกระทั่งตาย”

ผู้อาวุโสหลายคาดว่าจะเห็นความสิ้นหวังในดวงตาซูหยาง แต่เธอกลับแปลกใจเพราะรอยยิ้มของเขาแทน

“ทำไมเจ้ายิ้ม เจ้าคิดว่าข้าพูดเล่นรึ”

“ข้ายิ้มเพราะเจ้ามิได้พยายามจับกุมข้าตอนนี้”

คำพูดของซูหยางทำให้ผู้อาวุโสหลานงุนงง หน้าเริ่มแดง

“แม้ว่ามันจักดูน่าสนใจที่เห็นเจ้าอยู่หลังลูกกรง แต่าข้ามิใช่คนที่ปฏิบัติต่อศิษย์ข้าเช่นว่าพวกเขาเป็นเครื่องมือ” ผู้อาวุโสหลานพูดให้บรรยากาศของความเศร้าสะเทือนใจ

ความหดหู่ในใจผู้อาวุโสหลานทำให้เกิดประกายความคิดในใจซูหยาง

“เช่นที่ข้าคิดไว้.. พวกเธอช่างคล้ายกันนัก...” เขาทอดถอนใจ

“ซูหยาง… ข้าสงสัย.. เจ้ามีเจตนาเช่นไรจึงทำเช่นนี้” ผู้อาวุโสหลานได้ครุ่นคิดว่าทำไมซูหยางจึงตัดสินใจเปิดเผยฝีมือการใช้มือระดับพระเจ้าของเขาต่อนิกายตั้งแต่วันที่เธอพบเจอเขา

จากข่าวสารและสิ่งที่ผู้คนพูดถึงเขา ซูหยางเป็นคนขี้อาย ไร้เดียงสา ปัญญาอ่อน ไม่กล้าทำอะไรสะดุดตาดังเช่นเปิดร้านนวดที่เขตศิษย์นอก

แต่ไม่ว่าเธอจะคิดนานเท่าไร เธอก็ไม่อาจเข้าใจแผนการของซูหยางได้

“ทำไมข้าทำเช่นนี้ นั่นง่ายดายยิ่ง...” ซูหยางไม่แม้จะคิดทบทวน เขากล่าว “ข้อแรก ข้าต้องการแต้มรางวัลเพื่อทรัพยากรการฝึกปราณ สอง ข้าต้องการกู้ชื่อเสียงข้า”

“...อะไรนะ” ผู้อาวุโสหลานชะงักค้างชั่วขณะเพื่อตีความคำพูดของเขา

“เจ้าทำทุกอย่างนี้เพื่อแต้มรางวัล อะไรที่เจ้าต้องการซื้อด้วยแต้มรางวัลที่มากมายเช่นนี้”

“ดอกหยางพิสุทธิ์” ซูหยางบอกเธอโดยไม่ได้ปกปิด ด้วยไม่ได้มีความจำเป็นที่จะต้องซ่อน

“ดอกหยางพิสุทธิ์ ทำไมเจ้าจึงต้องการของเช่นนั้น ถึงแม้ได้มาสักชิ้นแล้วเจ้าจักใช้มันได้อย่างไร พลังฝีมือเจ้าอ่อนด้อยเกินกว่าจักคิดใช้มันเพิ่มปราณหยางของเจ้า” ผู้อาวุโสหลานไม่คาดคิดว่าซูหยางจะจ้องไปยังสิ่งที่เปี่ยมด้วยพลังงานที่สับสนเช่นดอกหยางพิสุทธิ์ ซึ่งมีอีกชื่อว่า ดอกมารแดง

ลืมไปได้เลยถ้าจะพูดถึงผู้เชี่ยวชาญระดับเขตสัมมาวิญญาณอย่างเช่นผู้อาวุโสหลานเอง แม้กระทั่งผู้เชี่ยวชาญระดับปฐพีวิญญาณยังมีปัญหาในการดูดกลืนพลังจากดอกหยางพิสุทธิ์โดยไม่เสี่ยงต่ออันตราย อาจทำให้ร่างระเบิดจนตายได้ถ้าจัดการไม่เหมาะสม

“แน่นอนว่าข้ามีวิธีของข้าในการจัดการกับดอกหยางพิสุทธิ์ แต่อันดับแรกข้าต้องได้มันมาก่อน”

ผู้อาวุโสหลานหรี่ตามองเขา เขามีวิธีที่จะจัดการกับดอกหยางพิสุทธิ์รึ มีความลับอีกมากน้อยเท่าไรสำหรับคนนี้

“ฮึ่ม ถ้าเจ้าต้องการฆ่าตัวตาย อย่างน้อยก็รอให้ข้ารักษาตัวหายก่อน” ผู้อาวุโสหลานแค่นเสียงเย็นชา “อย่างไรก็ตามข้าจักกลับมาภายในสองวันเพื่อการรักษา...”

ซูหยางยิ้มเย็นและพูดกับเธอที่กำลังจะจากไป “ข้าจักเพิ่มความเข้มข้นในคราวหน้า ก่อนหน้านั้น… เตรียมตัวให้พร้อม”

ผู้อาวุโสหลานเกือบสะดุดล้มเมื่อได้ยินคำพูดหยอกล้อของซูหยาง ความทรงจำที่เธอพยายามลืมผุดขึ้นทำให้เธอหน้าแดง เธอเดินอย่างเร่งรีบและหายไปจากคลองจักษุของซูหยางอย่างรวดเร็ว