DC บทที่ 17: น่ากลัวแต่น่าหลงไหล

DC บทที่ 17: น่ากลัวแต่น่าหลงไหล

จางจ้องมองซูหยางอย่างดุร้าย มือเธอป้องปิดร่างกาย สถานการณ์เหมือนกับซูหยางล่วงเกินเธอทั้งกายและใจ

“อะไรนั่น เจ้าต้องการให้ข้ารับเจ้าเป็นลูกมิใช่รึ” ซูหยางยิ้มเป็นเหตุให้จางเลือดฉีดพล่านด้วยความอาย

“ข..ข้าจะจำไว้” จางบ่นพึมพัมเสียงต่ำ สายตาเธอตรึงอยู่กับซูหยาง

“ข้ามั่นใจว่าจะเป็นเช่นนั้น” ซูหยางไม่สนใจคำพูดเธอ เขาได้ยินคำพูดเช่นนี้มามากนักในชีวิตก่อน

อวี้เช็ดน้ำลายที่ไหลย้อยจากมุมปากและคิดกับตนเอง “เขาสามารถทำให้พวกเราทั้งสามคนรู้สึกเหมือนขึ้นสวรรค์โดยมิได้สัมผัสจุดหวงห้าม...หากว่าเขาทำ...พวกเราจะรู้สึกดีกว่านี้อีกหรือไม่”

อวี้พลันปรารถนาให้มือซูหยางดูแลหลืบเร้นลับของเธอ หรืออาจล่วงลึกลงไปในโลกสีชมพูของเธอ

—

—

—

หลังจากนั้นสักพัก อวี้และจางเดินออกมาจากห้องซูหยาง ทั้งคู่ดูหมดแรง

“ศิษย์พี่หญิงจาง ศิษย์น้องหญิงอวี้ พวกเจ้ายังไหวไหม” บรรดาหญิงสาวด้านนอกเข้าไปช่วยประคองพวกเธอ

“อาจารย์.. เธอหลอกพวกเรา รับโอสถหยินพ้นพิสัยเป็นเรื่องเป็นไปมิได้” จางถอนหายใจ ทำให้บรรดาหญิงสาวงุนงง

เธอพูดต่อ “ข้ารู้ว่ามันดีเกินจริง..สำหรับพวกเราที่จะได้โอสถหยินพ้นพิสัยง่ายๆ…แท้จริงแล้วนี่เป็นการกลั่นแกล้ง...”

ทุกคนในที่นั้นยกเว้นซวานและอวี้ตกตะลึง รู้สึกไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของเธอ ทำไมเพียงแค่การนวดธรรมดาน่ากลัวเช่นนั้น

“ต่อไป” เสียงไร้อารมณ์ของซูหยางดังขึ้น เป็นเหตุให้บรรดาหญิงสาวหัวใจหยุดเต้น ไม่มีใครกล้าก้าวเท้าไป หวาดกลัวกับผลลัพธ์

“...ถ้ามิมีใครแล้ว งั้น..”

“รอก่อน ข้าไปเอง ข้ามิเชื่อว่าข้าจะเสียท่ากับคนอย่างเจ้า”

“ศิษย์น้องเล็กหญิงหมิง” บรรดาหญิงสาวต่างมองไปยังหญิงสาวที่อ่อนวัยที่สุดด้วยความประหลาดใจ

“ดีมาก.. ตามข้ามา”

ซูหยางและหมิงเดินหายเข้าไปในห้อง

—

—

—

สิบนาทีหลังจากนั้น ประตูก็เปิดออก

“ศิษย์น้องเล็กหญิงหมิง” บรรดาหญิงสาวร้องเสียงดัง มองดูอย่างตกใจเมื่อเห็นหมิงคลานออกจากห้องด้วยน้ำตานอง ร่างกายเธอเสียวซ่านจนกระทั่งบางอย่างง่ายๆ เช่นการยืนยังเป็นไปไ่ม่ได้ในครั้งเดียว

“มีใครอีกไหม” ซูหยางกราดสายตาไปยังหญิงสาวที่เหลือ ทำให้พวกเธอรู้สึกหนาวเยือก

"…"

ไม่คิดฝันว่าพวกเธอจะมีวันเจอสถานการณ์ที่น่าหวาดกลัวแต่ก็น่าหลงไหลในเวลาเดียวกัน

บรรดาหญิงสาวต่างไม่คิดว่านี่คือการเดิมพันอีกต่อไป แต่เป็นการท้าทายจากซูหยางผู้ที่พูดด้วยรอยยิ้ม “พวกเจ้าคิดหรือว่าจะสามารถต้านทานกลเม็ดเด็ดพรายของข้า มาเลยถ้าเจ้ากล้าพอ”

“ข้าไป”

หญิงสาวก้าวตรงไปและพวกเขาก็เข้าไปในห้อง

สิบนาทีต่อมา หญิงสาวออกมาด้วยผมยุ่งเหยิงและใบหน้าแดงก่ำ

ความหวังในดวงตาของพวกเธอริบหรี่ลงทุกครั้งที่พ่ายแพ้ โอกาสที่จะได้รับโอสถหยินพ้นพิสัยช่างตึงเครียดและยิ่งเป็นไปไม่ได้

อย่างไรก็ตามแม้ว่าจะเป็นเช่นนั้น พวกเขาต่างพากันท้าทายซูหยาง ไม่มีใครปรารถนาที่จะเสียหน้าโดยการยอมแพ้เด็กที่อ่อนกว่าเธอหลายปีทั้งด้านอายุและประสบการณ์

อนิจจา ทันทีที่ซูหยางสำแดงฤทธิ์ ร่างกายของบรรดาหญิงสาวล้วนยอมจำนน กระทั่งขอให้ได้มากกว่านั้น

—

—

—

ไม่นานนักก็หลงเหลือเพียงคนเดียวที่ยังไม่ได้รับการนวด

“ศิษย์พี่หญิงเซียว… ตาท่านแล้ว..”

“ศิษย์น้องหญิงเซียว…เหลือเจ้าเพียงคนเดียวที่ยัง..”

ศิษย์หญิงเซียวมองไปยังผองพี่น้องด้วยความรู้สึกหวาดกลัว

“แต่...แต่ ข้ามีคู่ฝึกแล้ว...ข้ามิยอมให้ชายอื่น...” เซียวพยายามที่จะหาข้ออ้างให้ตนเองพ้นจากสถานการณ์เช่นนี้ แต่บรรดาพี่น้องต่างพากันเหยียดหยาม

“ฮึ่ม พวกเราทุกคนล้วนมีคู่ฝึกเช่นกัน”

“ใช่ว่าเขาจะทำมิดีมิร้าย...มันเป็นแค่การนวดธรรมดา..”

“ตรงส่วนไหนที่ธรรมดา มองดูพวกท่านทุกคนนอนอยู่บนพื้น ลองส่องกระจกดูท่าทางบนใบหน้าพวกท่านสิ กระทั่งการฝึกคู่ที่หยาบโลนที่สุดยังมิสามารถทำให้พวกท่านดูน่าอายได้เช่นนี้ เกิดอะไรขึ้นกับความเป็นกุลสตรีของพวกท่านกัน” เซียวยังคงปฏิเสธ เพียงมองดูซูหยางยืนอยู่หน้าห้องทำให้เธอสะท้าน ยืนอยู่ตรงนั้นซูหยางเหมือนเป็นปีศาจร้าย และประตูทางเข้าห้องก็เหมือนเส้นทางสู่นรกที่สามารถกลืนกินจิตวิญญาณ

“ข้ามิบังคับใครให้มารับบริการ” ซูหยางพูด “ถ้ามีแค่นี้ ก็ถือว่างานจบแล้ว”

บรรดาหญิงสาวพากันมองเซียวเจือแววเวทนา เธอไม่รู้ว่าพลาดโอกาสและต้องเสียใจในสักวัน

“อืม...ซูหยาง..” ศิษย์หญิงอวี้พลันเรียกหาเขาอย่างเอียงอาย

“มีอะไรรึ” เขาหันมามองเธอ

“ถ..ถ้าเจ้าต้องการความช่วยเหลือ เจ้าสามารถมาหาข้า อวี้เอียน สำหรับคำแนะนำ.. แม้ว่าข้าจะเป็นเพียงศิษย์นอก ในฐานะคนจากตำหนักโอสถข้ามีคนรู้จักในนิกาย… ฉะนั้นถ้าเจ้าต้องการอะไรเจ้าสามารถมาหาข้า...”

“เจ้าเล่ห์” บรรดาหญิงคนอื่นต่างพากันมองเธอด้วยดวงตาเบิกกว้าง ไม่มีใครสักคนจะนึกว่าน้องเล็กสุดในบรรดาพวกเขาจะกล้าริเริ่ม

“ซูหยาง ข้าชื่อซวานจิงหลิน ข้าสามารถช่วยได้ ถ้าเจ้าต้องการอะไรเจ้าสามารถหาข้าได้ที่ตำหนักโอสถหรือที่ห้องพักข้าก็ได้..”

“ข้าชื่อเจียปีอวี้ ข้าสามารถ...”

บรรดาหญิงสาวต่างแย่งกันแนะนำตัวเองต่อซูหยาง สร้างความตื่นตะลึงให้กับเซียวและถังหูที่ยืนนิ่งเป็นไก่ไม้ตั้งแต่ต้น

“ทำตัวเหมือนหมาติดสัด นี่เป็นเพราะซูหยาง” เซียวไม่สามารถทนดูได้อีกบรรดาหญิงสาวทำลายภาพพจน์ของพวกเธออีกต่อไป เธอหันกายออกไปจากที่แห่งนั้น

เมื่อเซียวจากไป คนอื่นทอดถอนใจ แม้ว่าจะอวดตัวไปบ้างแต่พวกเธอเชื่อว่าการกระทำของพวกเธอสมเหตุผล

ความปั่นป่วนสงบลงอย่างรวดเร็ว และเมื่อหญิงสาวเตรียมตัวจากไป ซูหยางก็เตือนพวกเธอ “อย่าลืมสัญญา”

“อย่าว่าแต่สิบคน ข้าจะกระจายข่าวการบริการของเจ้าไปให้ทุกคนที่ข้ารู้จัก”

“ข้าด้วย”

“ข้าจะตั้งตารอเดือนหน้า..”

“...ข้าก็เช่นกัน...”

ซูหยางมองดูบรรดาหญิงสาวแยกย้ายจากไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน เมื่อพวกเธอจากไปหมดแล้ว ถังหูก้นกระแทกพื้นด้วยสายตาตื่นตระหนก

เขาไม่อยากเชื่อ ตั้งแต่เมื่อไรที่ซูหยางได้รับความนิยม กระทั่งเป็นเหตุให้ศิษย์พี่หญิงหลายคนต้องคุกเข่าให้เขา

ซูหยางจ้องมองถังหูแล้วหัวเราะ “คุ้นเคยกับมันไว้ ยังจะมาอีกเยอะ”

“มาอีกเยอะ..” ถังหูกรอกสายตาเกือบสิ้นสติ เขาสามารถรู้สึกได้ถึงพายุที่เริ่มก่อตัวขึ้นในสถานที่แห่งนี้