บทที่ 5 ค่าความพยายาม

หลินอวี่รีบสะบัดศูนย์เล็งไปทางยาว A อย่างรวดเร็ว

วินาทีถัดมา เป็นไปตามคาด ตำรวจนายหนึ่งโผล่เข้ามาในเป้าสายตา หลินอวี่ลั่นไกออกไปอีกหนึ่งนัด

ทว่ากระสุนนัดนี้กลับดูเก้ๆ กังๆ มันพุ่งไปเจาะกำแพงด้านหลังศัตรูแทนที่จะเป่าสมองตำรวจที่โยกมาจากทางยาว A ให้ดับดิ้น

เหตุผลที่พลาดก็ง่ายนิดเดียว... เขาไม่ได้ซ้อมยิงในมุมนี้มาก่อน

เวลาใน 'ห้องมืด' นั้นจะว่านานก็นาน จะว่าสั้นก็สั้น เขาได้ฝึกแค่การเคลียร์มุมทางสั้น บันได และลาน A เท่านั้น ส่วนสเต็ปหลังจากนั้นไม่ใช่ว่าหลินอวี่ไม่อยากฝึก แต่เขาแค่เอาตัวรอดไปไม่ถึงจุดนั้นต่างหาก

ดังนั้น ณ เวลานี้ เขามีลูกเล่นติดตัวแค่สามกระบวนท่าเท่านั้น

แต่ถึงเขาจะยิงพลาด เพื่อนร่วมทีมก็ยังอยู่รายล้อม แถมฝั่งตรงข้ามเองก็ยิงไม่แม่น พลาดเป้าไปเหมือนกัน ทำให้หลินอวี่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด เปิดโอกาสให้เพื่อนร่วมทีมที่ตามมาสมทบได้แสดงฝีมือ

หัวของเหล่าโจรโผล่พรวดพราดออกมาจากทางสั้นราวกับฝูงแตกรัง พวกเขาวิ่งไปยิงไป สาดกระสุนใส่ตำรวจที่ทางยาว A อย่างไม่ยั้ง

สถานการณ์นี้ทำเอาตำรวจที่ทางยาวลนลานจนทำอะไรไม่ถูก จากเดิมที่ยิงไม่แม่นอยู่แล้วก็ยิ่งเป๋หนักกว่าเดิม ผ่านไปแค่สองสามวินาที เขาก็ถูกคลื่นมนุษย์ฝั่งโจรกลืนกิน เหลือทิ้งไว้เพียงเสียงตะโกนสุดท้าย

"เจ็บหนักทุกคน!"

ในที่สุดระเบิดก็ถูกวาง บทบาทผู้ล่าและผู้ถูกล่าสลับขั้ว

หลินอวี่ไม่ใช่คนพื้นที่ของแรงก์นี้ เขาตระหนักดีว่าทุกคนไม่ควรไปกระจุกตัวกันอยู่ในไซท์ A ทั้งหมด อย่างน้อยเขาก็มีการอ่านเกมที่ดีกว่านั้น

หลินอวี่สั่งการให้วางระเบิดสำหรับทางสั้น ส่วนตัวเขาปักหลักเฝ้าทางสั้นไว้

ไม่นานนัก ตำรวจจากไซท์ B ก็เริ่มกระโดดขึ้นกล่องกลาง (Mid Box) เพื่อมาสมทบ

โชคร้ายที่การเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายดูเงอะงะ การกระโดดขึ้นกล่องทำได้ไม่เนียน หลินอวี่ได้ยินเสียงกระโดดและเสียงเท้าลงพื้นชัดเจน ทำให้เขามีเวลาเตรียมตัว

แม้จะไม่เคยฝึกวิธี 'กัน' ทางสั้นมาก่อน แต่จากการบุกมานับครั้งไม่ถ้วน เขาก็พอมีประสบการณ์อยู่บ้าง เขาเลือกตำแหน่งที่คิดว่าบุกยากที่สุด นั่นคือบริเวณเหนือบันได ใกล้กับกองกล่อง

จุดนี้เป็นมุมที่ได้เปรียบเรื่องทัศนวิสัย คือจะเห็นศัตรูก่อน แต่ข้อเสียคือโดนระเบิดแฟลชได้ง่าย พวกโปรเพลเยอร์เลยไม่ค่อยยืนกัน

แต่หลินอวี่รู้ดีว่าในแรงก์ระดับนี้ ฝั่งโจรยังไม่มีปัญญาซื้อแฟลช ตำรวจยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาแค่ยืนรอเฉยๆ ก็กินนิ่มแล้ว

ทันใดนั้น ตำรวจที่โยกมาจากทางสั้นก็โผล่มา แต่สิ่งที่หลินอวี่คาดไม่ถึงคือท่าทางการพีค (Peek) ของอีกฝ่าย

ไม่ใช่การพีคกว้าง (Wide Peek) หรือกระโดดพีค (Jump Peek) แต่เป็นการเดินย่องออกมาเงียบๆ

ไม่ต้องพูดถึงหลักการมุมมองที่คนยืนไกลกว่าจะเห็นก่อน แค่การที่อีกฝ่ายค่อยๆ เดินออกมาแบบนี้ ก็ให้เวลาหลินอวี่มากพอที่จะตอบสนองทัน

หลินอวี่ไม่ลังเล ปรับเป้าแล้วกดคลิกซ้ายทันทีที่ศัตรูโผล่หัว กระสุนเจาะเข้ากลางกบาล ตามด้วยการลากเป้าลงมายิงซ้ำเข้าลำตัว เก็บ 'ดับเบิ้ลคิล' ในรอบพกไปครองอย่างงดงาม

ในขณะเดียวกัน การปะทะของเพื่อนร่วมทีมอีกฝั่งก็ใกล้จบลง ตำรวจเลือดเต็มหลอดหนึ่งคนถูกฝั่งโจรรุมยิงจนพรุน ส่วนตำรวจอีกคนที่เลือดน้อยเริ่มเล่นเพลย์เซฟด้วยการมุดหัวจูบพื้นอยู่ในฐานเกิดตำรวจ (CT Spawn)

แต่พวกโจรกลับทำเรื่องไม่สมเหตุสมผล พอเห็นศัตรูเหลือแค่คนเดียว พวกมันก็โห่ร้องวิ่งเข้าใส่ราวกับคนบ้า

ทว่าพวกมันไม่ได้ใช้ปืน... แต่ชักมีดวิ่งเข้าใส่แทน

ในแรงก์ระดับนี้ คติประจำใจคือ 'ถ้าช็อตไฟฟ้าได้จะไม่แทง ถ้าแทงได้จะไม่ยิง' เรื่องความคุ้มค่าไม่สน ขอแค่ความสะใจเป็นพอ

เมื่อเจอกลุ่มโจรวิ่งดาหน้าเข้ามาใส่ เว่ยเฉิงที่เล่นเป็นตำรวจก็สติแตก เขารัวไกปืน USP ด้วยความตื่นตระหนก แต่กระสุนส่วนใหญ่แหวกอากาศผ่านฝูงคนไป สุดท้ายโจรคนหนึ่งก็ประชิดตัวเขาจนได้

มือขยับว่องไว มีดปักลงกลางหลัง

ข้อความสังหารปรากฏขึ้นที่มุมขวาบน

[ไซออนจิ เซไก สังหาร เว่ยเฉิง ด้วยมีด]

เห็นแบบนั้น หลินอวี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคิดในใจว่า... ในแง่หนึ่ง มันก็ตรงตามเนื้อเรื่องต้นฉบับอนิเมะอยู่เหมือนกัน

รอบที่สอง หลินอวี่เลือกซื้อปืน Galil ออกจากฐาน แล้วขอให้เพื่อนปาสโมกปิดกล่อง X (X-Box) ที่กลางให้

คราวนี้เพื่อนร่วมทีมพึ่งพาได้ มีคนหนึ่งรู้วิธีปาสโมกลูกนี้ หลินอวี่อาศัยม่านควันดันขึ้นทางสั้น A ได้สำเร็จ และจัดการสังหารตำรวจสองคนที่ต่อตัวบูสต์ (Boost) ดันขึ้นมาในระยะประชิดตายเรียบ

ฟอร์มการเล่นระดับเทพของเขาทำเอาฝั่งตรงข้ามต้องพิมพ์ถามในช่องแชทรวม

[มึงโปรปะเนี่ย?]

เหตุการณ์หลังจากนั้นก็ฉายภาพซ้ำเดิม หลินอวี่กลายร่างเป็น 'เทพสงครามทางสั้น A' อย่างสมบูรณ์แบบ ทุกครั้งที่มีการปะทะแถวทางสั้น เก้าในสิบครั้งหลินอวี่จะเป็นฝ่ายเก็บกินเรียบ

และแรงก์นี้ยังมีเอกลักษณ์อีกอย่างคือ 'ความดื้อด้าน' แพ้ครั้งแรกไม่จำ แพ้ครั้งสองเรียกเพื่อนมาช่วย

สุดท้ายคนก็มากระจุกรวมกันที่ทางสั้น A มากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งหลินอวี่กด Triple Kill ไปได้นั่นแหละ ฝั่งตำรวจถึงเพิ่งสำนึกได้ว่าควรถอยไปตั้งรับในไซท์ หรือเล่นมุมแปลกๆ บ้าง

แต่มันก็สายเกินไป ช่องว่างของคะแนนห่างกันจนกู่ไม่กลับ สุดท้ายเกมจบลงด้วยสกอร์ 16:7

หลังจบเกม หน้าจอแสดงตารางคะแนน สถิติของหลินอวี่หรูหราอลังการที่ 35 (ฆ่า) / 9 (ช่วยเหลือ) / 10 (ตาย)

เว่ยเฉิงยิ่งไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองกับการเปลี่ยนแปลงของหลินอวี่ ตัวเว่ยเฉิงเองก็เล่นได้ดีตามที่คุยไว้ด้วยสถิติ 13 / 4 / 9 แต่พอเทียบกับหลินอวี่แล้ว รัศมีของเขาดับวูบไปทันที

แต่จะให้เอ่ยปากชมเพื่อนว่าเล่นเก่ง มันก็กระดากปากเกินไป

เว่ยเฉิงได้แต่เกาหัวแก้เก้อแล้วพูดเสียงแข็ง

"วันนี้ฟอร์มดีนี่หว่า"

หลินอวี่เหลือบมองเวลา เห็นว่าดึกมากแล้ว พรุ่งนี้วันจันทร์มีเรียน เขาจึงปิดคอมพิวเตอร์ แล้วหันไปพูดกับเว่ยเฉิง

"จากนี้ไป ฉันจะเป็นแบบนี้ทุกวันแหละ"

เว่ยเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะ

"โฮ่! เดี๋ยวนี้ขี้โม้จังนะพ่อคุณ พรุ่งนี้ก็น่าจะกลับมาร่างเดิมแล้วมั้ง"

พูดจบ ทั้งสองก็เลิกคุยแล้วเตรียมตัวเข้านอน

หอพักของพวกเขาเป็นห้องสำหรับสี่คน แต่มีสองคนที่เป็นเด็กในพื้นที่ ซึ่งจะกลับบ้านทุกสุดสัปดาห์และอยู่หอแค่จันทร์ถึงพฤหัสฯ

ดังนั้นแม้จะตีหนึ่งตีสองแล้ว ทั้งคู่ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะรบกวนคนอื่น

หลินอวี่นอนเอนกายอยู่บนเตียง ย้อนนึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ ดวงตาฉายแววตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด

เขาไม่คิดเลยว่าการฝึกในระบบจะเห็นผลทันตาขนาดนี้ แค่ดูจากฟอร์มการเล่นวันนี้ เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าฝีมือตัวเองพัฒนาขึ้นจริง

แค่เฉพาะส่วนการเล่นทางสั้น A ภายใต้การเคี่ยวเข็ญของระบบ เขาเชื่อว่าตัวเองไม่เป็นรองผู้เล่นระดับ S บางคนด้วยซ้ำ จากนี้ไปขอแค่ขยันฝึกซ้อม เขาต้องเก่งขึ้นได้อีกแน่นอน

แต่พอคิดถึง 'ห้องมืด' แห่งนั้น รอยยิ้มเจื่อนๆ ก็ผุดขึ้นบนใบหน้าหลินอวี่... มันช่างทรมานจิตใจเหลือเกิน

แต่เขาก็เข้าใจดีว่า โปรเพลเยอร์ทุกคนล้วนต้องผ่านการฝึกซ้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่านับร้อยนับพันครั้ง กว่าจะก้าวไปยืนบนเวทีนั้นได้

พรสวรรค์เขาไม่ได้โดดเด่น ทางเดียวที่มีคือต้องใช้ 'ความพยายาม' เข้าแลก

สุดท้าย หลินอวี่เหลือบมองไปที่ช่อง 'ค่าความพยายาม'

[ค่าความพยายาม: 1423]

ใช่แล้ว เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ค่าความพยายามของเขาเพิ่มขึ้นมา 35 แต้มเต็มๆ เมื่อรวมกับแมตช์ที่เพิ่งเล่นไป ก็เดาได้ไม่ยากว่า การฆ่าศัตรูในโลกความจริงก็นับเป็นค่าความพยายามเช่นกัน