บทที่ 300 ความพ่ายแพ้ของโดฟลามิงโก้

หลังจากที่โรจิโยนโมเน่และชูการ์เข้าไปในโลกม้วนคัมภีร์ เขาก็มุ่งหน้าต่อไปยังโรงงานใต้ดินของตระกูลดอนกิโฆเต้ ซึ่งเป็นสถานที่เพาะปลูกผลปีศาจเทียม

นอกจากผลปีศาจเทียมที่สุกงอมพร้อมเก็บเกี่ยวแล้ว โรจิยังกวาดต้อนต้นไม้ปีศาจทั้งหมดและวัตถุดิบ SAD เข้าสู่โลกใบเล็ก "ภูผาธารา" ของเขาจนเกลี้ยง

พวกมันจะเป็นไม้ประดับที่ดี และยังสามารถนำไปปลูกถ่ายที่เกาะแห่งท้องฟ้าหรือเกาะโซได้ในภายหลัง

ตลอดทาง ลูกสมุนของตระกูลดอนกิโฆเต้จำนวนมากต่างพากันยอมจำนนต่อโรจิ แม้แต่โจรสลัดที่เพิ่งกลับคืนร่างเดิมจากของเล่น ก็อยากจะมาเป็นลูกน้องของเขาด้วย

พวกเขาทุกคนต่างต้องการเกาะขาโรจิ 1 ใน 5 จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่

แต่โรจิไม่ได้สนใจพวกมดปลวกเหล่านี้เลย

ส่วนทหารเรือบางส่วนที่กลับคืนร่างมาจากของเล่น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับโรจิผู้ที่เป็น "ผู้มีพระคุณ" แม้พวกเขาจะไม่ขอบคุณ แต่ก็ไม่ได้โง่พอที่จะบุกเข้าโจมตีโรจิที่เป็นถึงมหาโจรสลัด

พวกเขารีบถอยฉากออกไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เพื่อไปรายงานสถานการณ์ที่แท้จริงของเดรสโรซ่า

โรจิเองก็ไม่ได้ทำร้ายทหารเรือเหล่านี้

ความกล้าหาญของพวกทหารเรือที่ยอมมาสืบเรื่องของโดฟลามิงโก้ เจ็ดเทพโจรสลัดถึงเดรสโรซ่า ทำให้โรจิยอมรับในความยุติธรรมของพวกเขาอยู่ในใจ

"ตู้ม!"

ไม่นานนัก เสียงระเบิดกึกก้องก็ดังขึ้นที่ที่ราบสูงราชวัง สั่นสะเทือนไปถึงโรงงานใต้ดิน เศษหินนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมา สร้างความโกลาหลไปทั่วโรงงาน

ผู้คนจำนวนมากต่างพากันหนีตายจลาจล

"เจ้าเอเนลนั่น!"

"มันกะจะทำลายที่ราบสูงราชวังทิ้งเลยหรือไง?"

โรจิหยุดการกวาดล้างสมบัติที่ท่าเรือใต้ดิน แล้วแหงนมองผนังถ้ำที่กำลังสั่นไหว

เอเนล เพื่อที่จะจับตัวพิก้าให้ได้ ถึงกับเมินเฉยต่อความปลอดภัยของพระราชวังเดรสโรซ่าไปเสียแล้ว

"ฉันควรไปหยุดเขาหน่อย ยังไงซะที่นี่ก็เป็นบ้านเกิดของไวโอเล็ตและรีเบคก้า"

โรจิเก็บเหล่านักรบภาพวาดขั้นสุดยอดกลับมา เขาขนย้ายสินค้าส่วนใหญ่ของเจ้าพ่อตลาดมืดรายนี้ไปเกือบหมดแล้ว ส่วนที่เหลือเล็กน้อยก็ช่างมัน

โรจิออกจากโรงงานใต้ดินพร้อมกับแฮนค็อกและโรบินทันที เพื่อกลับสู่พื้นผิวของที่ราบสูงราชวัง

ในเวลาเดียวกัน ที่ด้านนอก

ยักษ์ศิลามหึมาของพิก้ามีขนาดใหญ่ยิ่งกว่ายักษ์รวมร่างของบุลเล็ตเสียอีก

แต่ภายใต้เงื้อมมือของเอเนลที่กำลังเดือดจัด ร่างกายครึ่งหนึ่งของยักษ์หินถูกทำลายจนแหลกละเอียดด้วยท่า "ไรโก (ต้อนรับสู่สวรรค์)" ขนาดกลาง

ภาพที่น่าสยดสยองนี้ทำเอาโจรสลัดมากมายขวัญหนีดีฝ่อ

เทพสายฟ้าเอเนลสมคำร่ำลือจริงๆ สายฟ้าที่น่าสะพรึงกลัวนี้เปรียบได้กับภัยพิบัติทางธรรมชาติที่ทำลายเกาะได้ทั้งเกาะ

เมื่อกลุ่มของโรจิปรากฏตัว เอเนลซึ่งอาศัยฮาคิสังเกตอันทรงพลัง ในที่สุดก็สามารถโจมตีใส่ร่างจริงของพิก้าท่ามกลางเศษซากปฐพีได้อย่างแม่นยำ

เขาลากเจ้าหนูในรูหินตัวนี้ออกมาจนได้

เดิมทีโรจิกะจะลงมือเองอีกครั้ง แต่เอเนลจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เอเนลที่เสียเวลากับพิก้าไปนาน ระบายอารมณ์ด้วยการซัดผู้ใช้ผลหินคนนี้จนกลายเป็นศพไหม้เกรียมไปครึ่งตัว ก่อนจะหิ้ว "ถ้วยรางวัล" ชิ้นนี้กลับไปที่เรืออาร์ค แม็กซิม

บัฟฟาโล่ที่มัดตัวเองอยู่ในกรงหินไคโรบนเรืออาร์ค แม็กซิม เมื่อเห็นพิก้า ผู้บริหารสูงสุดของหน่วยโพดำถูกอัดจนมีสภาพอเนจอนาถขนาดนั้น

เขาก็รู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ตัดสินใจยอมจำนนต่อเบบี้ 5 อย่างเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเขาคงเป็นหนึ่งในคนที่ถูกซ้อมปางตายไปแล้ว

ในขณะที่เหล่าผู้บริหารตระกูลดอนกิโฆเต้ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น โดฟลามิงโก้ก็ยังไม่สามารถสลัดหลุดจากการพัวพันของบุลเล็ตได้

นักวางแผนในเงามืดคนนี้เริ่มรู้สึกโกรธและสิ้นหวังมากขึ้นเรื่อยๆ

ไทแรนท์ คุมะ ได้ปิดผนึกน่านฟ้าไว้หมดแล้ว เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะหนี

และที่ซ้ำร้ายกว่านั้นคือ ทั้ง 5 จักรพรรดิโรจิ และเทพสายฟ้าเอเนล ต่างก็กำลังยืนดูการต่อสู้ของเขากับบุลเล็ตอย่างใจเย็น

โดฟลามิงโก้รู้ตัวแล้วว่า เขาจบสิ้นแล้วจริงๆ

"โรจิ! ฉันทำประโยชน์ให้แกได้มากกว่านี้นะ!"

"ฉันด้อยกว่าผู้หญิงสองคนนั้นตรงไหน!"

โดฟลามิงโก้คำรามด้วยความแค้น เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมูลค่าของตระกูลดอนกิโฆเต้ที่เห็นๆ กันอยู่ว่าสูงกว่าไวโอเล็ตและรีเบคก้า

ทำไมโรจิถึงไม่ยอมรับการเจรจาและการสวามิภักดิ์ของเขา

"ความทะเยอทะยานของแกมันยิ่งใหญ่ แต่เสียดายที่ความแข็งแกร่งของแกมันตามไม่ทัน"

"และสายเลือดเผ่ามังกรฟ้าของแก... มันทำให้คนอื่นไว้ใจได้ยาก"

บนหัวมังกรยักษ์สีชมพู โรจิมองลงไปที่โดฟลามิงโก้ซึ่งกำลังถูกบุลเล็ตต้อนจนจนมุม

ความจริงโรจิก็ค่อนข้างชื่นชมโดฟลามิงโก้ที่เป็นนักวางแผนที่เก่งกาจ แต่ด้วยปัจจัยหลายๆ อย่าง พวกเขาถูกกำหนดมาให้เดินคนละเส้นทาง

โดฟลามิงโก้เป็นคนที่มีหัวทางการค้าเก่งที่สุดเท่าที่โรจิเคยเห็นมาในโลกนี้

เขาสามารถเป็นลูกน้องระดับหัวกะทิได้จริงๆ

แต่น่าเสียดายที่ต้นกำเนิดเผ่ามังกรฟ้าและความทะเยอทะยานที่ไม่มีวันเชื่องของเขามันค้ำคออยู่

"ฉันยังไม่ได้เห็นพวกเผ่ามังกรฟ้าถูกฉุดลงมาจากบัลลังก์เลย ฉันไม่ยอมมาจบสิ้นที่นี่หรอก!"

"โรจิ แกเครู้ไหมว่า 'สมบัติชาติ' ของเผ่ามังกรฟ้าก็คือ 'ยูเรนัส' ในตำนาน!"

"ท่าสุดท้ายของฉัน คือการจำลองการโจมตีของยูเรนัส!"

"หวังว่าแกจะไม่ตายด้วยน้ำมือของสมบัติชาตินั่นและ 'ราชาแห่งโลก' เสียก่อนนะ"

"กระสุนสังหารศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 16: การประหารของพระเจ้า (God Thread)!"

โดฟลามิงโก้ที่ดูเหมือนจะทุ่มสุดตัว ยอมเปิดเผยไพ่ตายและดวามลับของเผ่ามังกรฟ้าออกมา

เขาเร่งพลังผลปีศาจตื่นขึ้นอย่างบ้าคลั่ง รวมร่างด้ายสีขาวความหนาแน่นสูง 16 เส้น หุ้มด้วยฮาคิเกราะทั้งหมดที่มี และพุ่งเข้าใส่บุลเล็ตอย่างสุดกำลัง

"อัฮฮ่าฮ่า! ท่านี้ไม่เลวเลยนี่!"

"บุลเล็ต: หมัดยักษ์ศิลา (Giant Soldier's Fist)!"

บุลเล็ตในร่างยักษ์รวมร่าง หุ้มหมัดด้วยฮาคิเกราะที่หนาแน่นและฮาคิราชันย์บางส่วน ต่อยสวนเข้าไปที่การโจมตีสุดท้ายของโดฟลามิงโก้

"ตู้ม!"

ด้ายสังหารสีม่วงดำ 16 เส้นพุ่งเข้าปะทะกับหมัดยักษ์ของบุลเล็ต เกิดคลื่นกระแทกกระจายออกเป็นวงกว้าง

"เสาแสงทำลายเกาะทั้ง 16 ต้นของยูเรนัส ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ใช้ผลด้ายอย่างแกจะเลียนแบบได้หรอก"

โรจิมองการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของโดฟลามิงโก้อย่างเย็นชา ท่าด้ายสังหารทั้ง 16 ของหมอนี่ขนาดลูฟี่หมวกฟางเกียร์ 4 ยังเจาะไม่เข้าเลย

มันยังห่างชั้นกับการโจมตีทำลายเกาะของยูเรนัสอยู่ไกลโข

ยิ่งไปกว่านั้น เกาะที่ถูกยูเรนัสโจมตี นอกจากจะพินาศย่อยยับแล้ว พลังทำลายของมันยังรุนแรงจนแม้แต่น้ำทะเลก็ยังไม่สามารถไหลกลับมาเติมเต็มพื้นที่ที่ว่างเปล่าได้ ส่งผลให้ระดับน้ำทะเลทั่วโลกสูงขึ้น

"แหลกไปซะ!"

ภายใต้พลังที่น่าสะพรึงกลัวของบุลเล็ต ด้ายฮาคิเกราะของโดฟลามิงโก้แตกกระจายเสียงดังสนั่น

ในดวงตาที่ตกตะลึงภายใต้แว่นกันแดด หมัดมหึมาพุ่งเข้ากระแทกร่างของเขาเต็มๆ

ร่างของโดฟลามิงโก้กลายเป็นภาพติดตา พุ่งทะลุอาคารนับสิบหลังก่อนจะกระแทกพื้นจนเป็นหลุมยักษ์

นักวางแผนแห่งโลกมืดกระอักเลือดคำโต นอนแผ่อยู่ในหลุมลึก แว่นสีชมพูแตกละเอียด เผยให้เห็นดวงตาที่ไม่ยอมสยบ

รูม่านตาที่สั่นไหวอย่างรุนแรงกระตุกอยู่สองสามครั้ง ก่อนที่สติจะดับวูบไป และตาเหลือกค้าง

เขาแพ้แล้ว!

ตระกูลดอนกิโฆเต้ล่มสลายลงอย่างสมบูรณ์

"ผู้ชนะคือราชา นั่นคือความจริงที่แกยึดถือมาตลอดไม่ใช่หรือ?"

โรจิบินลงไปที่ปากหลุม มองดูโดฟลามิงโก้ที่หมดสติแล้วพูดอย่างเรียบเฉย

นักรบภาพวาดสองคนปรากฏตัวออกมาจากประตูมิติ สวมกุญแจมือหินไคโรให้โดฟลามิงโก้แล้วลากตัวเข้าไปข้างใน

ม้วนคัมภีร์ม้วนกลับและหดเล็กลงลอยเข้าสู่มือของโรจิ

ดอนกิโฆเต้ โดฟลามิงโก้ พ่ายแพ้!

เขากลายเป็นเชลยของโรจิอย่างสมบูรณ์

"เดรสโรซ่า! เป็นอิสระแล้ว!"

รีเบคก้าและไวโอเล็ตสวมกอดกันร้องไห้ โดฟลามิงโก้ที่กดขี่ตระกูลริคุมานานนับสิบปี ในที่สุดก็ล่มสลายลง

ราชาบริคุที่ 3, ไครอส และเหล่านักรบเผ่าทอนทัตตะที่รีบพุ่งมาจากทุ่งดอกไม้ ต่างแทบไม่เชื่อสายตาว่าตระกูลดอนกิโฆเต้จะพ่ายแพ้อย่างรวดเร็วขนาดนี้

พวกเขายังไม่ทันได้ร่วมรบเลยด้วยซ้ำ สงครามก็จบลงเสียแล้ว