บทที่ 230 แมกเจลแลนปรากฏกาย (ฟรี)

"เฮ้ๆ แม่สาวน้อย ปล่อยพวกเราออกไปสิ! เดี๋ยวพวกเราช่วยจัดการสัตว์ร้ายพวกนี้ให้!"

"พวกเธอเป็นโจรสลัดเหมือนกันเหรอ?!"

"เร็วเข้า! ปล่อยพวกเราไป!"

"เฮ้ๆ คนสวย ขอป๋าดูหน้าชัดๆ หน่อยสิ!"

...

นักโทษที่ถูกขังอยู่ในกรงต่างๆ ของนรกสัตว์ร้าย ต่างตะโกนโหวกเหวกอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเห็นโอกาสหนีเพียงหนึ่งเดียว

ผู้หญิงผมขาวคนนั้นถึงขนาดดวลกับหัวหน้าผู้คุมจอมโหด ชิริวแห่งสายฝน ได้อย่างสูสี เธอแข็งแกร่งเกินไปแล้ว

ถ้าพลาดโอกาสนี้ไป ชาตินี้คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว

"ไอ้พวกสวะน่ารังเกียจ!"

"รับไปซะ หมัดอัคคี!!"

บอนนี่ในชุดรบ [Spark Red] (ประกายแสงสีแดง) เหวี่ยงหมัดไฟขนาดเท่ากำปั้นหลายลูกใส่พวกปากเสียจอมลามกอย่างเกรี้ยวกราด ระเบิดพวกมันกระเด็น

"พวกชั่วช้าอย่างแก ไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะเป็นตัวทดลองด้วยซ้ำ!"

"ลมหายใจมังกรเพลิง!"

รีเบคก้าในชุดรบ [Spark Red] เช่นกัน แปลงร่างเป็นมังกรครึ่งตัวสีชมพู พ่นลมหายใจมังกรอันทรงพลังออกมา เผาโจรสลัดปากหมาจนกลายเป็นตอตะโก

"ลูกเตะสายฟ้าวงพระจันทร์!"

"ทามะ รับไป! พี่น็อกเจ้านกประหลาดนี่ได้แล้ว!"

แครอท กระต่ายน้อยในชุดรบ [Electric Blue] (สายฟ้าสีน้ำเงิน) เคลื่อนที่เร็วจนเกิดภาพติดตา กระโดดเตะนกยักษ์เขี้ยวดาบจนสลบเหมือด แล้วเตะส่งไปทางทามะอย่างตื่นเต้น

แวนด้า, เปโดร รวมถึงโรบิน, เบบี้ 5 และคนอื่นๆ ต่างก็ลงมือจัดการสัตว์ร้ายที่ครองนรกสัตว์ร้ายและนรกอดอยาก จนกระเด็นไปทีละตัว

"แข็งแกร่งมาก! นี่มันกลุ่มโจรสลัดกลุ่มไหนกันเนี่ย?"

"นั่นมันผู้ใช้ผลปีศาจสายโซออนมายา มังกรเทพเจ้าเหรอ?"

"กระต่ายนั่นใช้สายฟ้าได้ด้วย!!"

"ไอ้บ้านนอกเอ๊ย นั่นมันเผ่ามิงค์เว้ย ฉันเคยเห็นพวกมันที่ร้านค้าทาส!

เห็นคนหัวหมากับคนหัวเสือดาวนั่นไหม? นั่นก็เผ่ามิงค์เหมือนกัน"

"ฉันคุ้นๆ หน้าคนหัวเสือดาวนั่นเหมือนเคยเห็นในใบประกาศจับนะ ดูเหมือนจะเป็นโจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่จากโลกใหม่ ค่าหัวตั้ง 300 กว่าล้านแหน่ะ!"

"ชุดที่พวกนี้ใส่มันดูเหมือนชุดรบของกองทัพปีศาจเลยนะ หรือว่าจะเป็นเจอร์ม่า 66 จากนอร์ธบลู?"

"เจ็ดเทพโจรสลัด ฮานาฟุดะ ฉันเคยเห็นรูปเขาในหนังสือพิมพ์!"

...

เห็นคณะรณรงค์เพื่อโลกโรจิแสดงพลังเทพเจ้าขนาดนี้ เหล่านักโทษโจรสลัดที่มีค่าหัวแค่ยี่สิบสามสิบล้านต่างพากันอ้าปากค้าง

ขณะเดียวกัน พวกเขาก็เห็นความหวังริบหรี่ที่จะแหกคุก

ยิ่งผู้บุกรุกอิมเพลดาวน์แข็งแกร่งเท่าไหร่ โอกาสที่พวกเขาจะหนีรอดก็ยิ่งมากเท่านั้น

"นายท่าน! ปล่อยข้าออกไปเถอะ ข้าอยากเข้าร่วมกับท่าน!"

"ลูกพี่! ข้าขอฝากตัวเป็นลูกน้องด้วย รับข้าไว้เถอะครับ!"

...

เมื่อสมาชิกคณะรณรงค์เพื่อโลกโรจิจัดการสัตว์ร้ายได้อย่างรวดเร็วและเด็ดขาด นักโทษพวกนี้ก็ยิ่งคลุ้มคลั่ง

พวกเขาเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ปั้นดังโงะเรืองแสงป้อนให้สัตว์ร้ายกิน แล้วสัตว์ร้ายพวกนั้นก็เชื่องเหมือนหมา ทำตามคำสั่งเด็กน้อยอย่างว่าง่าย

ภาพนี้ทำให้นักโทษตะโกนร้องขอความช่วยเหลือดังลั่น จนได้ยินไปถึงนรกอดอยากชั้นล่างชัดแจ๋ว

ท่ามกลางความวุ่นวาย ชิริวแห่งสายฝนหลังจากปะทะกับยามาโตะอย่างดุเดือด ก็ตัดสินใจหนีลงไปชั้นล่างอย่างไม่ลังเล

คณะรณรงค์เพื่อโลกโรจิที่แข็งแกร่งขนาดนี้ คงต้องพึ่งพลังผลโดคุ โดคุ (ผลพิษ) ของแมกเจลแลนเท่านั้นถึงจะจัดการได้

แม้ชิริวจะชอบขัดคำสั่งแมกเจลแลน แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าแมกเจลแลนแข็งแกร่งกว่าเขา

"อย่าหนีนะ!!" ยามาโตะรีบไล่ตามไปติดๆ

"ครืน!"

แรงโน้มถ่วงมหาศาลกดทับร่างชิริวที่กำลังวิ่งหนี ความเร็วของเขาลดฮวบลงทันที

อิสโชจ้องชิริวมานานแล้ว จะปล่อยให้ผู้คุมคนนี้หนีไปได้ยังไง?

"ทำได้สวย ลุงอิสโช!"

ยามาโตะพุ่งเข้าไปทุบชิริวอย่างสะใจ ฮานาฟุดะก็ตามมาแก้แค้นแผลดาบเดียวของเขาด้วย

"หยุดพวกมันไว้!"

ชิริวตะโกนสั่งผู้คุมคุกจากชั้น 2 นรกสัตว์ร้าย และชั้น 3 นรกอดอยาก ที่วิ่งขึ้นมาให้เข้าไปขวาง เพื่อถ่วงเวลาให้เขา

ไอ้บ้าแมกเจลแลนยังไม่โผล่หัวมาสักที ผลข้างเคียงของผลพิษนั่นมันน่ารำคาญจริงๆ

แต่สิ่งที่ชิริวไม่รู้คือ การต่อสู้ที่ชั้น 4 นรกโลกันตร์ (Scorching Hell) นั้นดุเดือดกว่าสถานการณ์ของเขาตอนนี้เสียอีก

เอเนลและครอคโคไดล์ สองผู้ใช้พลังสายโรเกีย ต่างเป็นพวกเลือดเย็น ใช้ท่าไม้ตายรุนแรงโดยไม่ปรานี

ทำให้ผู้คุมและทหารยามล้มตายเป็นเบือ สภาพดูไม่จืด

โดยเฉพาะพลังของอารามากิและครอคโคไดล์ ที่ทิ้งซากมัมมี่น่าสยดสยองไว้เกลื่อนกลาด เปลี่ยนนรกโลกันตร์ให้กลายเป็นนรกของจริง

"พัศดีแมกเจลแลน ถ้าคุณไม่ออกมาเร็วๆ พวกเราต้านไม่ไหวแล้วนะ!!"

รองพัศดีฮันเนียบาล เลือดไหลอาบปากและจมูก ตะโกนเรียกไปทางห้องน้ำ

ส่วนรองหัวหน้าผู้คุมโดมิโน่ โดนเอเนลช็อตจนลงไปนอนกับพื้นแล้ว หัวหน้าผู้คุมซาลเดธก็โดนครอคโคไดล์ดูดน้ำจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกครึ่งตัว ล้มพับไป

หัวหน้าผู้คุมซาดี้ถูกอารามากิมัดห้อยต่องแต่งกลางอากาศ และสี่สัตว์อสูรผู้คุมยักษ์ก็โดนอารามากิมัดไว้ ดูดสารอาหารไม่หยุดหย่อน

"สมเป็นผู้ใช้ผลโซออนที่ตื่นแล้ว ทนทานต่อการดูดซึมดีจริงๆ!!!"

อารามากิดูดสารอาหารจากสัตว์อสูรที่ฟื้นฟูตัวเองไม่หยุดอย่างเอร็ดอร่อย รอยยิ้มพอใจปรากฏบนใบหน้า

"ปัง!"

"น่ารำคาญชะมัด!"

ประตูบานใหญ่เปิดออก แมกเจลแลนเดินออกมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง

"โผล่หัวมาแล้วเหรอ! กำแพงเหล็กแห่งอิมเพลดาวน์! ให้พระเจ้าองค์นี้ดูหน่อยซิว่าแกมีดีแค่ไหน!"

"หกสิบล้านโวลต์: มังกรสายฟ้า!"

ทันทีที่เอเนลสัมผัสได้ถึงการมาของแมกเจลแลน เขาก็ปล่อยมังกรสายฟ้ายักษ์เข้าใส่ปีศาจมีปีกตนนี้ทันที

"นั่นมันเทพสายฟ้า เอเนล ของคณะรณรงค์เพื่อโลกโรจิเหรอ?!"

"มังกรพิษ!"

มังกรพิษสีม่วงยักษ์สามตัวพุ่งออกมาจากร่างแมกเจลแลนทันที เข้าปะทะกับมังกรสายฟ้าสีทองของเอเนล

"ซู่ซ่า!"

มังกรทั้งสองปะทะกัน ระเบิดสายฟ้าและหมอกพิษกระจายไปทั่ว

"เฮ้ย! สายฟ้าของแกมันไปเร่งให้พิษพวกนั้นกลายเป็นแก๊สเร็วกว่าเดิมนะเว้ย!!"

ครอคโคไดล์เห็นเมฆหมอกพิษสีม่วงอ่อนที่กระจายตัวอย่างรวดเร็ว ตะโกนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ตัวเองแปลงร่างเป็นพายุทรายถอยฉากออกมา แล้วใช้พายุทรายพัดหมอกพิษกลับไป

"เปล่าประโยชน์! ตราบใดที่เข้ามาในนี้ ไม่มีใครหนีพ้นแก๊สพิษของฉันได้หรอก!"

ในฐานะราชันย์ไร้มงกุฎแห่งอิมเพลดาวน์ แมกเจลแลนมั่นใจในพลังผลโดคุ โดคุ ของเขามาก

'เมฆพิษ!'

ทันทีที่แมกเจลแลนปรากฏตัว ร่างกายเขาก็ปล่อยแก๊สพิษไร้สีไร้กลิ่นออกมาตลอดเวลา

หมอกพิษสีม่วงอ่อนที่ระเหยจากมังกรพิษพวกนั้น เป็นแค่ฉากบังหน้า

ความจริงแล้ว แก๊สพิษไร้สีไร้กลิ่นได้แพร่กระจายมาถึงตัวพวกเขาแล้ว

นี่คือความได้เปรียบในการต่อสู้ในพื้นที่ปิดของอิมเพลดาวน์

และผู้คุมคุกอิมเพลดาวน์ที่กินยาแก้พิษเป็นประจำ ก็มีภูมิต้านทานในระดับหนึ่งแล้ว

"ชิ! ยัยผู้หญิงเมื่อกี้ก็ใช้พิษกับผงพิษ! ของแค่นี้ทำอะไรพระเจ้าอย่างฉันไม่ได้หรอก!"

"สองร้อยล้านโวลต์: เทพสายฟ้า!"

เอเนลเคาะกลองสายฟ้า แปลงร่างเป็นเทพสายฟ้ายักษ์สูงหลายสิบเมตรทันที ใช้ความร้อนสูงระเหยแก๊สพิษและหมอกพิษที่เข้ามาใกล้จนหมดสิ้น

ในขณะเดียวกัน ตาของครอคโคไดล์เริ่มพร่ามัว ไอออกมาสองสามที หรือว่าเขาจะโดนพิษเข้าแล้ว?

"อะฮ่าฮ่าฮ่า! แก๊สพิษที่อยู่ทุกที่สินะ! โชคดีที่ฉันไม่ต้องหายใจ"

อารามากิหัวเราะลั่น ป่าไม้ ต้นหญ้า และดอกไม้จำนวนมากงอกเงยออกมาจากตัวเขาอย่างรวดเร็ว ตัวเขาเองแปลงร่างเป็นมนุษย์ต้นไม้ยักษ์ มองแมกเจลแลนด้วยแววตาเป็นประกาย

ตำรวจฮีโร่อย่างเขา อยากจะเห็นความแข็งแกร่งของพัศดีคุกที่แข็งแกร่งที่สุดคนนี้กับตาตัวเองสักหน่อย!

...