บทที่ 14 หลอกล่อเอสหมัดอัคคี

โรจิถือดาบอาถรรพ์นิได คิเท็ตสึ บุกตะลุยเข้าสู่โรงงานแปรรูปและโกดังเก็บสินค้าสำเร็จรูป

"เร็วเข้า! รีบเอาอาวุธหินไคโรและผลิตภัณฑ์หินไคโรทั้งหมดลงกล่อง!

ใครมือไวที่สุด ฉันจะปล่อยตัวไปก่อนเพื่อน!"

โรจิตะโกนสั่งเหล่านักโทษและทาส พร้อมกับฟันพวกผู้คุมกลุ่มร้อยอสูรที่ขวางทางร่วงไปทีละคนอย่างง่ายดาย

"แก! ฉันรู้จักแก 'เฮียวโกโร่แห่งบุปผา' หัวหน้ายากูซ่าแห่งนครหลวงบุปผา

รีบไปเกณฑ์พวกซามูไรมาช่วยงานซะ แล้วฉันจะมีเซอร์ไพรส์บอกแก"

"อ้อ แล้วก็หัวหน้ายากูซ่าของอุด้ง ฮาคุไม คิบิ ริงโกะ ออกมาให้หมด!"

สิ้นเสียงประกาศของโรจิ ไม่นานนักบุคคลที่เขาเอ่ยชื่อก็ปรากฏตัวขึ้น

"ช่วยฉันแพ็คสินค้าหินไคโรพวกนี้ให้หมด แล้วฉันจะปล่อยพวกแก

แถมฉันจะบอกความลับให้อีกอย่าง... ท่านโชกุนเก่า โคสึกิ สุกี้ยากี้ ยังไม่ตาย!

ถ้าพวกแกทำตัวดี ๆ ฉันจะบอกให้ว่าสุกี้ยากี้อยู่ที่ไหน!"

โรจิยิ้มมุมปาก คำพูดของเขาดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที

ในบรรดานักโทษ ชายสวมหมวกฟางคนหนึ่งตื่นเต้นจนตัวสั่น มือที่มีพังผืดของเขากำลูกกรงแน่น

"ว่าไงนะ! ท่านโชกุนเก่ายังไม่ตายงั้นรึ?"

"ไหนโอโรจิมันบอกว่าท่านป่วยตายไปแล้วไง!"

เฮียวโกโร่และหัวหน้ายากูซ่าคนอื่น ๆ ต่างตะโกนถามด้วยความตื่นเต้น

นับตั้งแต่ข่าวการตายของสุกี้ยากี้ การประหารโอเด้ง และการหายตัวไปของโมโมโนะสุเกะ พวกเขาต่างคิดว่าตระกูลโคสึกิล่มสลายไปแล้ว

ความจริงนั้นทำให้พวกเขาหมดสิ้นความหวัง

"รีบทำงานเข้า! ยิ่งเสร็จเร็วเท่าไหร่ พวกแกก็จะรู้ที่อยู่ของท่านสุกี้ยากี้เร็วเท่านั้น"

โรจิสั่งเสียงเข้ม เหมืองหินไคโรนี้กว้างใหญ่ไพศาล มีสายการผลิตมากมาย

เพื่อกอบโกยอาวุธและเครื่องมือหินไคโรให้ได้มากที่สุด เขาจำเป็นต้องระดมกำลังแรงงานทั้งหมดมาช่วยค้นหา

เมื่อได้รับคำสั่ง เฮียวโกโร่แห่งบุปผา "ผู้ทรงธรรม" และ โอมาสะ "ลายยันต์" หัวหน้ายากูซ่าอุด้ง

ซึนาโกโร่ "หมวกขาด" หัวหน้ายากูซ่าฮาคุไม ยาตะเป "งูจงอาง" หัวหน้ายากูซ่าคิบิ และ โอโจ "ดอกผักบุ้ง" หัวหน้ายากูซ่าริงโกะ

ห้าหัวหน้ายากูซ่ารีบระดมพลซามูไรนักโทษและทาสในเหมือง เพื่อรวบรวมผลิตภัณฑ์หินไคโรสำเร็จรูป กึ่งสำเร็จรูป และแร่ดิบจากทั่วทั้งเหมือง

ทุกอย่างถูกลำเลียงมารวมกันที่โกดังที่โรจิยืนคุมอยู่ อะไรต้องใส่กล่องก็ใส่ อะไรไม่มีกล่องก็ตีกล่องใส่

ทุกคนมุ่งมั่นทำตามคำสั่งแพ็คของและขนย้ายของโรจิอย่างขยันขันแข็ง

ในขณะเดียวกัน ยามาโตะก็กำลังวุ่นอยู่กับการปลดปล่อยนักโทษ ช่วยทำลายกุญแจมือหินไคโรและเครื่องพันธนาการเหล็กกล้า

เพราะหินไคโรเป็นของหายาก ไม่ใช่นักโทษทุกคนจะมีสิทธิ์ได้ใส่มัน

คาวามัตสึ หนึ่งในเก้าปลอกดาบแดง ก็ได้รับการช่วยเหลือจากยามาโตะเช่นกัน

มนุษย์เงือกผู้นี้ก็ต้องการรู้ที่อยู่ของท่านสุกี้ยากี้จากโรจิ จึงกระตือรือร้นมาช่วยงานอยู่ใกล้ ๆ

แต่เมื่อเขาเห็นโรจิเรียกม้วนคัมภีร์ออกมาและเก็บกล่องหินไคโรเข้าไปทีละกล่อง

ความคิดอันน่าสะพรึงกลัวก็ผุดขึ้นในสมอง

ทำไมวิชานี้ถึงเหมือนวิชานินจาของไรโซเปี๊ยบเลยล่ะ?

เขาเคยได้ยินจากโอเด้ง เนโกะมามูชิ และอินุอาราชิ ที่เคยออกไปท่องโลกกว้างว่า พวกหมอผีในวาโนะคุนิ ความจริงแล้วคือผู้มีพลังผลปีศาจจากโลกภายนอก

และพลังผลปีศาจนั้นมีเพียงหนึ่งเดียว

ต้องรอให้เจ้าของเดิมตายก่อน พลังถึงจะไปเกิดใหม่และมีคนอื่นครอบครองได้

"หรือว่า... ไรโซตายแล้ว?"

คาวามัตสึตัวสั่นเทา ถอยหลังไปหลายก้าว ไม่อาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้

ถ้าไรโซตาย แล้วนายน้อยโมโมโนะสุเกะ พี่คินเอม่อน คิคุ และคันจูโร่ล่ะ? พวกเขาจะพบจุดจบเดียวกันหรือเปล่า?

"เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"

คาวามัตสึขบกรามแน่น หายใจหอบถี่ สมองขาวโพลนไปหมด

"ไม่ใช่! ท่านโอเด้งเคยบอกว่าพลังผลปีศาจมีสายพลังที่คล้ายคลึงกัน เรียกว่าพลังสายเหนือกว่าและด้อยกว่า!

วิชาของพ่อหนุ่มคนนี้อาจจะแค่คล้ายกับวิชาของไรโซเฉย ๆ

ใช่ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ไรโซกับคนอื่น ๆ ต้องปลอดภัย

พลังผลโทกิ โทกิ ของท่านหญิงโทกิไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน!"

คาวามัตสึพยายามสะกดจิตตัวเองให้เชื่อเช่นนั้น คำทำนายของท่านโอเด้งต้องถูกต้อง และพลังของท่านโทกิต้องพาทุกคนไปสู่อนาคตได้อย่างปลอดภัย

"โรจิ! มัวทำอะไรอยู่? มาช่วยคนแล้วก็อัดไอ้พวกสารเลวพวกนี้ด้วยกันสิ!"

ยามาโตะกำลังเครื่องร้อน ต่อสู้อย่างเมามัน การได้เห็นนักโทษได้รับอิสรภาพทีละคนทำให้นางมีความสุขเปี่ยมล้น

การโค่นล้มกลุ่มร้อยอสูรและปลดปล่อยวาโนะคุนิคือสิ่งที่นางปรารถนาที่สุดในช่วงหลายปีมานี้

"เรื่องขี้ปะติ๋วพวกนั้นเธอจัดการไปเถอะ เดี๋ยวเราต้องไปต่อนครหลวงบุปผาอีก!"

โรจิยังคงหน้าบานกับการเก็บกล่องหินไคโรเข้าคลัง สินค้าล็อตนี้ถ้าขายจะได้เงินมหาศาลขนาดไหนกันนะ?

หรือต่อให้ไม่ขาย เก็บไว้ใช้เองก็ถือเป็นขุมทรัพย์มหาศาลอยู่ดี

เอสหมัดอัคคีเฝ้ามองคนทั้งสองที่เข้ามาคุมสถานการณ์และสั่งการนักโทษได้อย่างรวดเร็ว

วูบหนึ่ง เขาอยากทำความรู้จักกับทั้งคู่

บางทีอาจจะร่วมมือกันโค่นกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรได้

สงสัยจังว่าเป็นคนธรรมดาหรือโจรสลัด

ถ้าเป็นคนธรรมดา เอสชักอยากจะชวนขึ้นเรือด้วยซ้ำ

"เฮ้ เพื่อน พวกนายเป็นโจรสลัดเหมือนกันเหรอ? พลังใช้ได้เลยนี่!"

เนื่องจากรู้สึกว่ายามาโตะดูอันตรายกว่า เอสจึงเลือกที่จะเลียบเคียงถามข้อมูลจากโรจิ

ดูทรงแล้ว พ่อหนุ่มคนนี้น่าจะเป็นลูกเรือสายซัพพอร์ตแน่ ๆ

"โปโตกัส ดี. เอส ฉันรู้จักนาย!"

"ซาโบ พี่น้องร่วมสาบานของนายยังไม่ตาย อยากรู้ไหมว่าเขาอยู่ที่ไหน?"

"ถ้าอยากรู้ ก็ช่วยทำธุระให้ฉันสักสองสามอย่างสิ"

โรจิโยนระเบิดลูกใหญ่ใส่เอสหน้าตาเฉย ทั้งที่มือยังคงเก็บของไม่หยุด ทำเอาเอสยืนอึ้งไปเลย

"ว่าไงนะ! นายบอกว่าซาโบยังไม่ตายเหรอ! นายเป็นใคร! ทำไมถึงรู้เรื่องฉันกับซาโบได้!"

เอสตื่นเต้นสุดขีด คนที่รู้เรื่องพี่น้องร่วมสาบานระหว่างเขา ซาโบ และลูฟี่ ไม่น่าจะมีเยอะ

ทำไมหนุ่มแปลกหน้าคนนี้ถึงรู้ความลับนี้ได้?

หมอนี่มาจากหมู่บ้านฟูชา หรือว่าเป็นคนของปู่การ์ป?

"ฉันชื่อโรจิ ผู้มีพลังพิเศษที่มองเห็นชะตาชีวิตบางส่วนของผู้คนได้!"

โรจิส่งสายตามีเลศนัยให้เอส ขณะที่มือยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง

"ชะตาชีวิต?"

สีหน้าของเอสเคร่งเครียดขึ้นมาทันที พลังผลปีศาจที่เกี่ยวก้องกับโชคชะตางั้นรึ?

เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

"แล้วต้องทำยังไง นายถึงจะยอมบอกเรื่องซาโบ?"

เอสถามอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ เขาอยากจะลองเชิงดูอีกหน่อย

"แค่ตามฉันมาสักสองสามวัน"

"อ้อ แล้วน้องชายของนาย หมวกฟางลูฟี่ ก็เป็นเด็กที่ไม่ธรรมดาเลยนะ!"

โรจิยื่นข้อเสนอง่าย ๆ ก่อนจะเผยข้อมูลอื่นเพิ่มเพื่อเรียกความเชื่อใจ

"นายเคยเจอลูฟี่ด้วยเหรอ?

แล้วสองสามวันนี้พวกนายจะไปทำอะไร?

ฉันมีธุระอื่นต้องทำนะ"

เอสลังเลครู่หนึ่งก่อนจะถามย้ำ เขายังต้องไปท้าดวลไคโดร้อยอสูร หนึ่งในสี่จักรพรรดิที่โอนิกาชิมะ

"ธุระสำคัญอะไรล่ะ? อ้อ ถ้าหมายถึงไคโดร้อยอสูรล่ะก็ มันพากองทัพใหญ่ออกเรือไปทำศึกแล้ว คงไม่กลับมาวาโนะคุนิในเร็ว ๆ นี้หรอก

ถ้าอยากรู้เรื่องซาโบ ก็ตามฉันมาดีกว่า!

เดี๋ยวฉันจะพาไปถล่มโชกุนชั่วของประเทศนี้แก้ขัดไปก่อน!"

โรจิทำสีหน้ารู้ทันทุกอย่าง ทำเอาเอสตาโตด้วยความตกใจอีกรอบ

หมอนี่รู้กระทั่งว่าเขาจะไปท้าดวลไคโด?

ทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกแท้ ๆ

ดูท่าความสามารถในการมองเห็นอนาคตของหมอนี่จะเป็นของจริงแฮะ!

...