บทที่ 311 - ชายกล้ามโตผู้มั่นใจ

บทที่ 311 - ชายกล้ามโตผู้มั่นใจ

คำบอกเล่าเรื่องโรคแทรกซ้อนของเบาหวานจากปากฉินเจียงทำเอาหลิวเหยียนและผู้ชมในไลฟ์สดต่างพากันขนลุก พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าโรคที่ดูเหมือนจะพบเห็นได้ทั่วไปอย่างเบาหวาน จะแฝงไปด้วยหายนะที่รุนแรงถึงเพียงนี้

"ตอนนี้คุณคงรู้แล้วใช่ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน? ถ้าอยากจะมีอายุยืนยาวอย่างแข็งแรง ทางที่ดีที่สุดคือหมั่นออกกำลังกาย ควบคุมน้ำหนักอย่าให้อ้วนจนเกินไป"

หลิวเหยียนที่เดิมทีก็กังวลเรื่องรูปร่างอยู่แล้วยิ่งฟังก็ยิ่งระแวง แต่ในความเป็นจริง หุ่นของเธอนั้นจัดว่าสมส่วนจนเป็นนางแบบได้สบาย ๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง กลุ่มคนกลุ่มใหญ่ก็เดินก้าวเข้ามาในคลินิก นำหน้ามาด้วยคู่สามีภรรยาคู่หนึ่ง ตามหลังด้วยชายฉกรรจ์อีกหลายคน ดูจากลักษณะแล้วน่าจะเป็นกลุ่มคนที่ทำงานใช้แรงงานเป็นหลัก เสื้อผ้าของพวกเขามีร่องรอยความเก่าและรอยคราบน้ำมันปนเปื้อนฝุ่นละออง

"พี่หาว ปกติพี่ชอบโม้ไม่ใช่เหรอว่าร่างกายแข็งแรงยิ่งกว่าวัวอีก แล้วคราวนี้เป็นอะไรไป ทำไมถึงต้องมาหาหมอเสียล่ะ?"

"นั่นสิพี่หาว แบบนี้ไม่ไหวนะ เมื่อคืนกลับบ้านไปครั้งเดียวเช้ามาก็ทั้งอาเจียนทั้งท้องเสีย หรือว่าพี่สะใภ้จะจัดหนักเกินไปหน่อย?"

"พี่หาวน่ะเก่งแต่ปาก ตอนเข้าห้องน้ำยังไม่ยอมให้ใครดูเลย ทำตัวเหมือนสาวน้อยไปได้"

ชายกลุ่มที่ตามมาพากันหยอกล้ออย่างสนุกสนานตามประสาคนสนิท แม้เพื่อนจะป่วยจนต้องพยุงมาคลินิก แต่พวกเขาก็ยังหาเรื่องมาแซวได้ไม่หยุด

ชายที่ถูกภรรยาประคองอยู่พยายามทำแข็งใจ "พูดจาเลอะเทอะ! ข้าก็แค่เมื่อคืนนอนไม่ห่มผ้าจนกระเพาะมันเย็นไปหน่อยเท่านั้นแหละ ใครบอกว่าข้าไม่ไหว เดี๋ยวออกไปลองดีกันหน่อยไหม?"

เขาหันไปมองภรรยาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย "เจวียนหง ข้าบอกเจ้าแล้วว่าข้าไม่เป็นไร เจ้าจะลากข้ามาหาหมอทำไมกัน"

"ร่างกายข้าเป็นยังไงพวกนั้นไม่รู้ แต่เจ้าก็น่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ? ข้าดูเหมือนคนมีโรคที่ไหนกัน"

จ้าวเจวียนหงไม่สนใจคำบ่นของสามี เธอเดินตรงไปหาฉินเจียงแล้วกล่าวอย่างสุภาพ "หมอฉินคะ สวัสดีค่ะ ฉันชื่อจ้าวเจวียนหง ส่วนนี่สามีฉันชื่อหลิวหาวค่ะ"

"ตั้งแต่เช้าวันนี้เขาก็รู้สึกไม่สบายท้องตลอด มีอาการคลื่นไส้อาเจียนจนทานข้าวแทบไม่ได้ แถมช่วงเที่ยงยังท้องเสียอีก ดูสิคะหน้าเขาซีดไปหมดแล้ว ฉันเกรงว่าร่างกายเขาจะมีปัญหาอะไร รบกวนหมอฉินช่วยตรวจดูให้หน่อยได้ไหมคะ?"

จ้าวเจวียนหงเป็นแฟนคลับที่ชอบดูไลฟ์สดของฉินเจียงอยู่แล้ว ต่างจากหลิวหาวที่วัน ๆ เอาแต่ดูไลฟ์สดสาวสวย เธอเห็นอาการของสามีไม่ดีขึ้นประกอบกับคลินิกอยู่แถวนี้พอดี จึงลองพามารักษาดู ซึ่งนับว่าโชคดีที่คนไข้ด้านนอกยอมให้พวกเขาแทรกเข้ามาได้ตามอาการฉุกเฉิน

ฉินเจียงชี้ไปที่เครื่องอ่านบัตรเพื่อทำการลงทะเบียนข้อมูลส่วนตัว เขาเหลือบมองอาชีพของทั้งคู่ซึ่งระบุว่าเป็นคนขับรถบรรทุกขนาดใหญ่

ฉินเจียงเข้าใจในทันที อาชีพคนขับรถบรรทุกนั้นเป็นงานที่หนักและเสี่ยงอันตราย โดยเฉพาะรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่ต้องแบกน้ำหนักมหาศาล ทำให้การควบคุมรถในสถานการณ์คับขันทำได้ยากยิ่ง เขารู้สึกนับถือคู่สามีภรรยาคู่นี้ที่สู้ชีวิตมาด้วยกันบนท้องถนนอย่างยากลำบาก

เขาเริ่มสังเกตใบหน้าของหลิวหาว พบว่าซีดเซียวไร้เลือดฝาดอย่างที่ภรรยาว่าไว้ ซึ่งเป็นสัญญาณที่ชัดเจนของภาวะโลหิตจาง

"มีอาการถ่ายเป็นเลือดไหม? แล้วตอนนี้ยังรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำอยู่อีกหรือเปล่า?" ฉินเจียงถามเข้าประเด็น

หลิวหาวตอบอย่างไม่ยี่หระ "ไม่มีเลือดครับ ทุกอย่างปกติ ตอนนี้ก็ไม่อยากถ่ายแล้ว ผมรู้สึกดีขึ้นมากแล้วล่ะ หมอ... ผมบอกแล้วไงว่าแค่อากาศเย็นมันลงกระเพาะ ไม่เห็นจะมีเรื่องใหญ่อะไรเลย"

ฉินเจียงตอบกลับเรียบ ๆ "ถ้าคุณรักษาตัวเองได้ขนาดนั้น จะต้องมีหมออย่างพวกเราไว้ทำไมกัน?"

"วางมือลงมา ผมจะตรวจชีพจรให้"

หลิวหาวจำใจต้องยอมวางมือลงบนหมอนรองชีพจรตามสายตาแกมบังคับของภรรยา ฉินเจียงวางนิ้วลงไปแล้วหลับตานิ่งเงียบอยู่นาน

ผู้ชมในไลฟ์สดต่างพากันวิจารณ์ถึงหุ่นที่บึกบึนของหลิวหาว "พี่ชายคนนี้หุ่นล่ำบึ้กอย่างกับวัว ดูมัดกล้ามภายใต้เสื้อแขนสั้นนั่นสิ ถ้าเขาชกมาทีเดียวฉันคงได้หลับปุ๋ยเหมือนทารกแน่ ๆ"

ฉินเจียงลืมตาขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ไตของคุณมีปัญหาใช่ไหม? และดูเหมือนปัญหามันจะรุนแรงมากเสียด้วย"

สิ้นคำพูดของฉินเจียง ชายฉกรรจ์ที่ตามหลังมาต่างพากันระเบิดเสียงหัวเราะลั่นคลินิกทันที เพราะไม่มีใครเชื่อว่าคนที่มีกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ อย่างเขาจะมีปัญหาที่อวัยวะสำคัญอย่างไต

(จบแล้ว)