บทที่ 231 - บาดแผลเล็กจิ๋ว

บทที่ 231 - บาดแผลเล็กจิ๋ว

นอกจากใช้ยาและการผ่าตัดแล้ว โรคนิ่วในหูชั้นในยังมีวิธีรักษาที่สำคัญอีกวิธีหนึ่ง คือการทำกายภาพบำบัดด้วยการจัดท่าศีรษะ

หลักการของการจัดท่าศีรษะนั้นเข้าใจได้ง่ายมาก

สาเหตุที่คนไข้รู้สึกวิงเวียน เป็นเพราะตะกอนหินปูนเคลื่อนที่ผิดตำแหน่ง ไปอยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่

ดังนั้นการจัดท่าศีรษะ ก็คือการขยับหัวไปมาในทิศทางเฉพาะ เพื่อกลิ้งเจ้าตะกอนหินปูนพวกนั้นให้กลับเข้าที่เดิม

ทันทีที่หินปูนกลับเข้าที่ อาการบ้านหมุนชวนอ้วกก็จะหายไปเป็นปลิดทิ้ง และไม่ทิ้งผลข้างเคียงใดๆ

หลังจากที่ฉินเจียงจับโจวลี่หมุนไปหมุนมาจนเธอแทบจะทนไม่ไหว จู่ๆ เขาก็พูดขึ้นว่า "เอาล่ะ ลองดูซิว่ายังเวียนหัวอยู่ไหม?"

โจวลี่ลุกขึ้นนั่งตัวตรง แล้วลองส่ายหน้าซ้ายขวา ทันใดนั้นเธอก็ยิ้มแก้มปริ

"ไม่เวียนแล้ว หนูไม่เวียนหัวแล้วจริงๆ!"

โจวลี่มองฉินเจียงด้วยสายตาซาบซึ้ง

ต้องรู้ก่อนว่าเมื่อก่อนเวลาเจ็บป่วย เธอใช้วิธีอดทนให้มันหายเองตลอด

ไม่เคยเจอหมอที่เชี่ยวชาญและรักษาได้ชะงัดแบบฉินเจียงมาก่อน

แค่ขยับตัวไม่กี่ท่า ก็รักษาโรคนิ่วในหูชั้นในได้หายขาด นี่คือข่าวดีที่สุดสำหรับสวี่ซิ่วและโจวลี่

ในเมื่อโจวลี่ไม่เวียนหัวแล้ว สมรรถภาพร่างกายด้านอื่นของเธอก็ผ่านเกณฑ์ฉลุย เพราะฉินเจียงตรวจร่างกายอย่างละเอียดไปรอบหนึ่งแล้ว

"หมอฉินคะ รักษาเสร็จแล้วใช่ไหมคะ? ต้องมีการรักษาเสริมอะไรอีกไหม?"

สวี่ซิ่วความจำดีมาก จำได้ว่าก่อนหน้านี้ฉินเจียงเคยเกริ่นไว้

ฉินเจียงหยิบถุงยาจีนที่เตรียมไว้แล้วหลายห่อ ส่งให้สวี่ซิ่ว

"ถึงตอนนี้จะไม่มียาตัวไหนรักษาโรคนิ่วในหูชั้นในให้หายขาดได้โดยตรง แต่ยาพวกนี้ช่วยบรรเทาอาการและปรับสมดุลได้จริงครับ"

"ต้มกินวันละห่อ แนะนำให้กินตอนเช้าช่วงท้องว่าง"

"กินติดต่อกันสักครึ่งเดือน ถ้าโจวลี่ยังมีอาการผิดปกติอะไร ให้รีบกลับมาหาผมได้ตลอดเวลา"

โค้ชสวี่ซิ่วรีบเก็บยาใส่กระเป๋าอย่างระมัดระวัง กลัวว่าความสะเพร่าของตัวเองจะทำยาล้ำค่าหาย

"เรียบร้อยครับ ไม่มีอะไรแล้ว แค่ระวังไว้อย่างเดียวคือช่วงที่กินยา งดซ้อมหนักเด็ดขาด ถ้าทำได้การฟื้นฟูร่างกายก็ไม่มีปัญหา"

สวี่ซิ่วและโจวลี่กล่าวขอบคุณฉินเจียงอีกครั้ง ก่อนจะเดินประคองกันออกจากคลินิกไป

หลิวเหยียนอดเปรยขึ้นมาไม่ได้ "โจวลี่ทุ่มเทเพื่อการแข่งจนไม่ห่วงสุขภาพตัวเองเลย นี่ไม่น่าใช่วัฒนธรรมการกีฬาที่เราควรยกย่องนะคะ?"

ในมุมมองอันไร้เดียงสาของหลิวเหยียน กีฬาควรจะเป็นเรื่องของ สปิริต ความแข็งแกร่ง และการพัฒนาตนเอง

ไม่ใช่การเผาผลาญสังขารตัวเองในช่วงสั้นๆ แล้วต้องมาทนทุกข์ทรมานกับร่างกายที่พังยับเยินไปตลอดชีวิตที่เหลือ

ฉินเจียงถอนหายใจ "นักกีฬาอาชีพสมัยนี้ มีสักกี่คนที่ยังยึดมั่นในจิตวิญญาณโอลิมปิก? เรื่องพวกนี้อย่าไปคิดมากเลยครับ ทำใจยอมรับมันเถอะ"

ถึงฉินเจียงจะไม่เห็นด้วยกับวิธีของโจวลี่ แต่เขาก็เข้าใจเธอ

การกระทำของเธอคือการเอาสุขภาพเป็นเดิมพัน เพื่อแลกกับช่วงเวลาแห่งความรุ่งโรจน์เพียงครั้งเดียว

สำหรับเด็กบ้านนอกอย่างเธอ แค่ได้ออกทีวี ก็ถือว่าประสบความสำเร็จและสร้างชื่อเสียงให้วงศ์ตระกูลได้แล้ว

หลังจากทั้งคู่จากไปได้ไม่นาน ผู้ชายคนหนึ่งก็อุ้มเด็กน้อยวิ่งหน้าตื่นเข้ามาจากข้างนอก

"หมอครับ! ช่วยลูกชายผมด้วย แกจะไม่ไหวแล้ว!"

เห็นท่าทางร้อนรนของชายคนนั้น โจวโม๋ลี่รีบเข้าไปรับเด็กมาอุ้ม แล้ววางลงบนเตียงคนไข้ทันที

"หมอฉินคะ ต้องฉีดยาอะไรไหม?"

ฉินเจียงขมวดคิ้ว "อย่าเพิ่งใจร้อน พาไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดก่อน พอผลออกมาเราจะแจ้งให้ทราบทันที"

เดี๋ยวนี้ฉินเจียงต้องรอบคอบในการรักษามากขึ้น

เพราะคนไข้สมัยนี้ต้องการหลักฐานยืนยันผลการวินิจฉัย ไม่งั้นคงไม่ยอมให้ความร่วมมือแน่ๆ

ระหว่างที่โจวโม๋ลี่พาเด็กไปตรวจ ฉินเจียงชี้ไปที่เครื่องอ่านบัตรบนโต๊ะ "รูดบัตรก่อนครับ ผมต้องยืนยันตัวตนของคุณ"

ชายคนนั้นไม่รอช้า รีบหยิบบัตรประชาชนออกมาแตะ

ไม่นานข้อมูลของสองพ่อลูกก็ปรากฏบนหน้าจอ

พ่อชื่อ หงซวี่ เป็นพ่อค้าขายอาหารทะเลและรับจ้างฆ่าปลาในตลาดสดแถวนี้

ลูกชายชื่อ หงเจียฮุย การตั้งชื่อว่า 'เจียฮุย' (เกียรติยศของตระกูล) แสดงให้เห็นว่าหงซวี่ทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างและคาดหวังในตัวลูกคนนี้มากแค่ไหน

"หมอครับ ลูกผมเป็นอะไร? เขาเป็นหลานชายคนเดียวของตระกูลหงรุ่นที่สามเลยนะ ถ้าเป็นอะไรไป พ่อผมเอาตายแน่!"

ฉินเจียงส่ายหน้า "เมื่อกี้ผมดูผ่านๆ ยังไม่ได้ตรวจละเอียด"

"แต่จากประสบการณ์ ไม่น่าใช่ปัญหาทางระบบประสาท"

ที่ฉินเจียงพูดแบบนี้ เพราะถึงหงเจียฮุยจะมีสติเลือนราง แต่เขายังร้องไห้อยู่ เพียงแต่เสียงเบามาก

นี่แสดงว่าสมองของเขายังมีปฏิกิริยาตอบสนองและมีกลไกป้องกันตัวเองอยู่

การร้องไห้เมื่อเจ็บปวด คือสัญชาตญาณการเอาตัวรอดพื้นฐานที่สุด

ไม่นาน โจวโม๋ลี่ก็นำใบรายงานผลเข้ามา

ฉินเจียงกวาดตามองรายงาน แล้วคิ้วก็ขมวดมุ่น

"ลูกชายคุณมีภาวะอักเสบในร่างกายสูงมาก แสดงว่าต้องมีบาดแผลตรงไหนสักแห่ง"

"คุณลองเช็กดูซิว่าลูกไปโดนอะไรมา?"

หงซวี่ไม่รอช้า รีบเข้าไปพลิกตัวหงเจียฮุยสำรวจหาบาดแผลทันที

ระหว่างที่หงซวี่กำลังตรวจดูลูก ฉินเจียงก็สังเกตอาการเด็กไปด้วย

ฉินเจียงพบว่าคอของหงเจียฮุยมีอาการบวมน้ำ แต่เพราะเด็กค่อนข้างจ้ำม่ำ อาการบวมเลยดูกลมกลืนไปกับชั้นไขมัน

"คอลูกชายคุณเป็นอะไร? ลองดูดีๆ ซิมีแผลไหม?"

พอฉินเจียงทัก หงซวี่ก็แหวกดูที่คอของลูกชาย

แล้วเขาก็เจอจริงๆ รอยกรีดเล็กๆ ยาวประมาณสามเซนติเมตรซ่อนอยู่

บาดแผลนี้เล็กและคมกริบเหมือนโดนกระดาษบาด เลือดไม่ออกสักหยดแม้จะมาถึงมือหมอแล้ว

แผลแบบนี้ถึงจะเล็ก แต่สร้างความระคายเคืองและเจ็บปวดตลอดเวลา มิน่าล่ะหงเจียฮุยถึงได้ร้องไห้งอแงไม่หยุดแม้สติจะเลือนราง

"มาครับ วางมือลูกชายลงบนหมอนรอง ผมจะจับชีพจร"

หงซวี่รีบทำตาม จับมือขวาของลูกชายวางให้หมอตรวจ

ฉินเจียงแตะชีพจรปุ๊บ สีหน้าก็เปลี่ยนทันที

"ลูกคุณไข้ขึ้นสูงมาก อาการหนักกว่าที่ผมคิดไว้เยอะ"

(จบแล้ว)