บทที่ 151 - การรักษาด้วยการฝังเข็ม

บทที่ 151 - การรักษาด้วยการฝังเข็ม

โบราณว่าลูกสาวแต่งงานออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป ตอนแรกแม่เยี่ยนหนีก็ไม่เชื่อหรอก แต่พอได้ยินลูกพูดแบบนี้ นางเชื่อสนิทใจเลย

แม่เยี่ยนหนีหน้าเขียวคล้ำ "เยี่ยนหนี ถ้าแกยืนยันจะแต่งงานกับไอ้บ้านี่ให้ได้ ฉันก็ห้ามไม่ได้ และไม่อยากห้ามด้วย ก็ได้! ฉันกับพ่อจะถือว่าไม่เคยมีลูกอย่างแก"

"แต่เงินสินสอดนี่ฉันไม่คืนเด็ดขาด!"

"ตอนนี้แกอายุยี่สิบกว่าแล้ว ฉันตีราคาค่าเลี้ยงดูปีละหมื่น ยี่สิบปีก็สองแสนพอดี ฉันเก็บไว้ก็สมเหตุสมผลแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"สรุปคือไม่ว่าแกจะพูดยังไง ฉันไม่คืนเงินให้แน่ ไปคิดเอาเองแล้วกัน"

ได้ยินแม่เยี่ยนหนีพูดแบบนี้ ชาวเน็ตในไลฟ์สดก็เดือดปุดๆ

"เชี่ย โลกนี้มีพ่อแม่แบบนี้อยู่จริงๆ เหรอวะ?"

"ฉันก็สงสัยมานานแล้ว สินสอดที่ผู้ชายให้ ทำไมต้องเข้ากระเป๋าแม่ยาย ไม่ใช่ให้เจ้าสาวเอาไปตั้งตัวเหรอ? ตอนนี้ชัดเจนเลย ธาตุแท้ออกแล้ว"

"เพื่อเงินสองแสน ตัดขาดกับลูกสาวแท้ๆ นี่มันคนหรือสัตว์ประหลาด?"

"พี่ชาย คุณไม่รู้อะไร ประเทศเรายังมีอีกหลายที่ที่จนมาก เงินสดสองแสนนี่พลิกชีวิตได้เลยนะ สำหรับบางครอบครัวมันคือสมบัติมหาศาล"

เยี่ยนหนีไม่คิดเลยว่าแม่แท้ๆ จะพูดจาหน้าเงินได้ขนาดนี้

เธอกัดฟันกรอด "ได้! ถ้าแม่ยืนยันจะไม่คืนเงินสองแสน งั้นก็ถือว่าพวกเราตัดขาดกันแค่นี้"

เยี่ยนหนีหันไปหาแม่สามี

"แม่คะ หนี้สองแสนนี่หนูรับผิดชอบเอง หนูจะตั้งใจทำงานหาเงินมาคืนให้ค่ะ"

แม่หลานจื้อเฉียงซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก

มีลูกสะใภ้ดีขนาดนี้ จะให้เธอแบกหนี้คนเดียวได้ยังไง?

แม่หลานจื้อเฉียงกุมมือเยี่ยนหนีแน่น "เด็กโง่ ขอแค่พวกลูกสองคนใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข แม่ก็พอใจแล้ว"

"พ่อกับแม่หวังแค่ให้พวกลูกมีชีวิตที่เรียบง่าย สงบสุข ครอบครัวเราร่วมแรงร่วมใจกัน"

"พ่อกับแม่ยังทำงานไหว หนี้พวกนั้นเราช่วยกันใช้คืน แล้วเรามาสร้างครอบครัวที่ดีไปด้วยกันนะ"

คำพูดของแม่หลานจื้อเฉียง ยิ่งขับเน้นความเห็นแก่ตัวของแม่เยี่ยนหนีให้ชัดเจนขึ้นไปอีก

เห็นแม่หลานจื้อเฉียงกอดเยี่ยนหนีร้องไห้ ฉินเจียงก็อดไม่ได้ที่จะขัดจังหวะ

"ถึงจะซึ้งกินใจ แต่ผมขอขัดนิดนึงนะครับ ไม่ต้องดราม่าขนาดนั้นก็ได้มั้ง"

"เมื่อกี้ผมบอกแล้วไง โรคของหลานจื้อเฉียง ผมรักษาได้"

"ขอแค่ทำตามคำสั่งผม พักผ่อนให้เพียงพอ ปรับสมดุลร่างกาย แล้วมาฝังเข็มซ้ำทุกสองเดือน เขาก็จะกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม ไม่มีผลข้างเคียงอะไรทั้งนั้น"

ฉินเจียงรู้สึกเพลียใจ

นี่เขาพูดไม่รู้เรื่องเหรอ?

หลานจื้อเฉียงไม่ได้จะเป็นบ้าถาวรสักหน่อย ทำไมต้องเล่นใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์ขนาดนี้ ร้องไห้จนตาหลิวเหยียนบวมหมดแล้วเนี่ย

พอได้ยินฉินเจียงย้ำ แม่หลานจื้อเฉียงกับเยี่ยนหนีก็ดีใจจนเนื้อเต้น

"ขอโทษค่ะหมอฉิน พวกเราตื่นเต้นไปหน่อย"

"งั้น... เริ่มรักษาได้เลยไหมคะ?"

"ได้สิ ให้เขานั่งตัวตรง ผมจะเริ่มลงเข็มเดี๋ยวนี้"

ฉินเจียงหยิบกระเป๋าเข็มออกมา ดึงเข็มเงินขนาดยาวออกมาสามเล่ม

พอเห็นความยาวของเข็ม ทุกคนหน้าถอดสี

เข็มยาวขนาดนี้ จะแทงเข้าไปในหัวเนี่ยนะ?

ท่ามกลางสายตาหวาดเสียวของทุกคน ฉินเจียงเล็งจุดชีพจรแล้วปักเข็มลงไป

โดยปกติการฝังเข็มคนไข้จะไม่รู้สึกเจ็บ จะรู้สึกแค่ตึงๆ หน่วงๆ

แต่เพื่อกระตุ้นโซนประสาทสมองของหลานจื้อเฉียง ให้ฟื้นฟูการทำงานของระบบประสาท หลังจากปักเข็มแล้ว ฉินเจียงยังดีดที่ด้ามเข็มเบาๆ ทีหนึ่ง

แค่ดีดทีเดียว เข็มเงินก็สั่นระริกด้วยความเร็วสูง

หลานจื้อเฉียงร้องลั่นทันที "ปวด... ปวดเมื่อยไปหมด! คอผมปวดมาก!"

หลานจื้อเฉียงเป็นคนอดทน แต่ขนาดเขายังร้องออกมา แสดงว่าความรู้สึกปวดหน่วงนั้นมันทรมานมากจริงๆ

"ทนหน่อย เดี๋ยวก็ดีขึ้น"

แม่หลานจื้อเฉียงกับเยี่ยนหนีมองดูด้วยความสงสารจับใจ

เยี่ยนหนีกุมมือสามีแน่น ปลอบโยนว่า "ที่รัก ทนหน่อยนะ อีกนิดเดียวก็หายแล้ว"

ได้กำลังใจจากภรรยา หลานจื้อเฉียงกัดฟันแน่น เส้นเลือดที่คอปูดโปน แต่ไม่ร้องออกมาสักแอะ

ฉินเจียงส่ายหน้าเบาๆ

โลกนี้มีผู้ชายประเภทหนึ่ง เกิดมาเพื่อเป็นทาสเมีย

เมียสั่งอะไรทำหมด ขอแค่เมียมีความสุข ให้บุกน้ำลุยไฟก็ยอม

แต่จะว่าไป ผู้หญิงอย่างเยี่ยนหนีก็สมควรได้รับความรักแบบนี้

เพราะความรักที่เธอมีให้เขาก็ไม่น้อยไปกว่ากัน

ผู้หญิงที่ยอมตัดขาดกับแม่บังเกิดเกล้าเพื่อผู้ชายจนๆ คนหนึ่ง ผู้หญิงแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ ในยุคนี้

ห้านาทีผ่านไป ความรู้สึกปวดหน่วงหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกชาและเจ็บแปลบ

ถ้าให้เปรียบเทียบ มันเหมือนมีคนเอาไม้ช็อตไฟฟ้ามาจี้ใส่ตัว แต่กระแสไฟมันมาๆ หายๆ

หลานจื้อเฉียงตัวเกร็งไปทั้งร่าง ร่างกายแข็งทื่อและเริ่มกระตุกสั่น เหมือนคนกำลังจะชัก

แม่เยี่ยนหนีเห็นภาพนั้นก็ยิ้มเยาะ "เห็นไหมล่ะ! ฉันบอกแล้วว่ามันบ้า นี่ลมบ้าหมูกำเริบอีกแล้ว ใครก็ได้รีบไปหาหญ้ามายัดปากมันเร็วเข้า!"

ได้ยินแม่เยี่ยนหนีพล่าม ฉินเจียงตวาดกลับ

"คุณเป็นหมอหรือผมเป็นหมอ?"

"หมอตัวจริงยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ คุณมาเสนอหน้าบอกให้ยัดหญ้าใส่ปาก เอาตำผีบอกมาจากไหน?"

"หุบปากซะ หรือไม่ก็ไสหัวออกไปจากคลินิกผม เลือกเอา"

คำด่าของฉินเจียงทำเอาชาวเน็ตสะใจ

"หมอฉินคือตัวแทนหมู่บ้าน! ฮ่าๆๆ ฉันอยากด่าแบบนี้มานานละ!"

"อีป้านี่น่ารำคาญชะมัด หน้าเงินแถมปากปีจอ!"

"โชคดีนะที่เยี่ยนหนีไม่ถอดแบบแม่มา ไม่งั้นชีวิตพังแน่"

แม่เยี่ยนหนีไม่อยากออกไป

นางยังอยากรอดูจุดจบของหลานจื้อเฉียง

แต่ก็รู้ดีว่าอย่าไปแหยมกับฉินเจียง เลยได้แต่ฮึดฮัด หุบปากเงียบไป

ผ่านไปอีกห้านาที ร่างกายของหลานจื้อเฉียงก็ผ่อนคลายลง อาการไม่สบายตัวหายเป็นปลิดทิ้ง

ฉินเจียงถอนเข็มออกจากศีรษะ แล้วบอกเยี่ยนหนีว่า "อาการลมชักของเขาถูกผมกดไว้แล้ว ขอแค่พักผ่อนให้เพียงพอ อย่าเครียดมาก ภายในสองปีนี้ไม่น่าจะกำเริบอีก"

ตอนนี้หลานจื้อเฉียงรู้สึกหัวโล่งโปร่งสบาย สมองแจ่มใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ฉินเจียงเดินไปจัดยาในห้องยา ไม่กี่นาทีก็หิ้วถุงยาออกมาส่งให้หลานจื้อเฉียง

"โรคนี้ของคุณ จะว่าหนักก็หนัก จะว่าเบาก็เบา จำคำผมไว้นะครับ อย่าแบกโลกไว้คนเดียว"

"คุณคือเสาหลักของบ้าน ถ้าคุณล้มไป บ้านหลังนี้ และผู้หญิงสองคนที่คุณรัก จะอยู่ยังไง?"

(จบแล้ว)