บทที่ 131 - อย่าลืมกลับมาตรวจซ้ำ

บทที่ 131 - อย่าลืมกลับมาตรวจซ้ำ

"ไอ้ลูกไม่รักดี! พ่อบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ากินขนม เอ็งก็ไม่เคยฟัง!"

"วันนี้พ่อจะตีให้ตายกันไปข้างนึงเลย!"

ก่อนหน้านี้สยงเต๋อหย่งพยายามข่มใจไว้เท่าไหร่ ตอนนี้ระเบิดออกมาเท่านั้น

เขาเคยหลงคิดว่าลูกชายเป็นเด็กดีเชื่อฟัง

ที่แท้ก็เด็กดีจอมปลอม ทั้งหมดคือภาพลวงตา!

ตัวแค่นี้ยังมีเล่ห์เหลี่ยมเรื่องกินเยอะขนาดนี้ โตไปจะขนาดไหน?

ต้องยอมรับว่าอานุภาพของเข็มขัดนี่มันรุนแรงจริงๆ!

นอกจากจะเจ็บแสบแล้ว เสียงฟาดเพียะๆ แม้จะไม่โดนตัว ก็สร้างแรงกดดันทางจิตใจได้อย่างมหาศาล!

สยงหมิงโดนฟาดจนกระโดดโลดเต้นหนีตาย ขนาดหลิวเหยียนที่ยืนดูอยู่ยังทนดูไม่ได้

"หมอฉินคะ ตีขนาดนี้เด็กจะไม่เป็นไรเหรอคะ?"

ฉินเจียงจิบชาแล้วพูดหน้าตาเฉย "พ่อตีลูก ไม่เป็นไรหรอก"

"อีกอย่างนั่นใช้เข็มขัดตี ไม่ได้ใช้ของแข็งทุบ"

"นี่แหละวิธีตีลูกที่ถูกต้อง ต่อให้เข็มขัดขาด ลูกก็กระดูกไม่หัก อย่างมากก็แค่เจ็บตัวภายนอก"

ชาวเน็ตในไลฟ์สดขำกลิ้ง

"หมอฉินนี่เจ้าคิดเจ้าแค้นจริงๆ เมื่อกี้ไอ้เด็กเปรตทำแสบไว้เยอะ ตอนนี้เลยโดนเอาคืนสาสม"

"พูดไปเรื่อย หมอฉินแค่ตรวจโรคตามปกติ ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย"

"ก็จริงนะ เด็กสมัยนี้เล่นกินน้ำอัดลมวันละสามขวด โตไปไม่สูบบุหรี่วันละสามซองเลยเหรอ? สมควรโดนตีแล้ว"

ชาวเน็ตก็ดูความบันเทิงกันไป

ใครใช้ให้สยงหมิงทำตัวน่ารังเกียจขนาดนั้นล่ะ?

ไม่นานสยงเต๋อหย่งก็เหนื่อยหอบ เข็มขัดในมือยับยู่ยี่จนน่าจะใส่ไม่ได้แล้ว

สภาพสยงหมิงดูอนาถสุดๆ

ถึงจะใส่เสื้อผ้าปิดไว้ แต่ฟังจากเสียงฟาดเมื่อกี้ ก้นน่าจะบวมเป่งไปแล้ว

สยงเต๋อหย่งลากคอสยงหมิงกลับมาที่โต๊ะตรวจ

"หมอฉิน ช่วยดูหน่อยว่ามันยังมีโรคอะไรอีกไหม?"

"ไหนๆ ก็ตีแล้ว หมอบอกมาให้หมด วันนี้ผมจะได้ดัดนิสัยมันทีเดียวให้จบๆ ไป!"

ดัดนิสัย แบบกายภาพบำบัดสินะ

คนเขาว่าความรักของพ่อเปรียบดั่งขุนเขา แต่ถ้าลูกดื้อ ขุนเขาก็ถล่มทับตายได้เหมือนกัน

ฉินเจียงยิ้มแล้วบอกว่า "ก็มีแค่ภาวะโพแทสเซียมในเลือดต่ำนั่นแหละครับ อย่างอื่นไม่มีอะไรแล้ว ไม่ต้องกังวล ไม่ใช่โรคร้ายแรงอะไร"

สยงหมิงทำหน้างง

อ้าว ไหนเมื่อกี้บอกว่าเป็นโรคร้ายแรงไง?

พอกูโดนกระทืบจนน่วม หมอบอกไม่ร้ายแรงแล้วซะงั้น!

สรุปหมอแค่อยากเห็นกูโดนตีใช่ไหม!

ฉินเจียงเขียนใบสั่งยาไปพลางพูดไปพลาง

"อาการของเขาตอนนี้คือขนมทำลายความอยากอาหาร เลยไม่อยากกินข้าว ทำให้สารอาหารไม่สมดุล"

"คุณลองคิดดูสิ ไอ้ขนมเส้นปรุงรส (ล่าเถียว) พวกนั้นซองหนึ่งใส่ผงชูรสกับสารกันบูดไปเท่าไหร่? พูดตรงๆ นะ เครื่องปรุงเยอะขนาดนั้น ต่อให้เอาหนังยางมาผัดก็อร่อย"

"พอกินของรสจัดพวกนี้จนชิน ก็เลยไม่อยากกินข้าวปกติแล้ว"

"ผมจะจ่าย 'ยาต้มเจี้ยนเว่ยกุยผี' (ยาบำรุงกระเพาะฟื้นฟูม้าม) ให้สักสองสามชุด เอาไว้ปรับสมดุลลำไส้และกระตุ้นความอยากอาหาร เอากลับไปต้มให้เขากินตามที่ผมเขียนไว้นะ"

ฉีกใบสั่งยาให้สยงเต๋อหย่ง แล้วฉินเจียงก็ชี้คิวอาร์โค้ด

"สแกนจ่ายได้เลยครับ ทั้งหมดสองพันหนึ่ง"

สยงเต๋อหย่งรีบหยิบมือถือมาจ่ายเงิน ปากก็ขอบคุณไม่หยุด

ถ้าวันนี้ไม่พามาหาหมอ ก็คงไม่รู้ว่าไอ้ลูกตัวแสบจะปิดบังไปอีกนานแค่ไหน

ติ๊ง

[ตรวจพบว่าโฮสต์พูดจาขวานผ่าซาก เปิดเผยโรคลับของผู้ป่วย ช่วยเหลือผู้ป่วยได้อย่างดีเยี่ยม ภารกิจเสร็จสิ้น]

[ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับรางวัล: ยาน้ำงูขาวหนวดมังกร]

ได้ยาตัวใหม่มาอีกแล้ว

ฉินเจียงอารมณ์ดีสุดๆ

สยงเต๋อหย่งที่จ่ายเงินเสร็จถามว่า "หมอฉิน ผมจ่ายเงินแล้ว ยาล่ะครับ..."

"อ๋อ รอแป๊บ เดี๋ยวผมไปหยิบในห้องยาให้"

ฉินเจียงลุกเดินไปห้องยา

สยงหมิงสบโอกาส กะจะจิ๊กปากกาหมึกซึมบนโต๊ะหมอตอนเผลอ แต่สยงเต๋อหย่งตาไวเห็นเข้าพอดี เลยโดนโบกหัวไปอีกที

"ไอ้ลูกเวร จะทำอะไร!"

"ของหมอฉินเอ็งยังกล้าคิดขโมยเรอะ วันนี้พ่อจะตีให้ตาย!"

เห็นพ่อทำท่าจะชักเข็มขัดอีกรอบ สยงหมิงขาสั่นพับๆ รีบยกมือไหว้

"พ่อ! ผมผิดไปแล้ว ผมไม่กล้าแล้ว!"

ไม่รับผิดไม่ได้แล้ว!

เมื่อก่อนซนแค่ไหนพ่อก็ไม่เคยว่า

แต่วันนี้พ่อเหมือนกินยาม้ามา เอะอะก็ตีๆ!

ได้ยินเสียงร้องขอชีวิตแว่วมาจากข้างนอก ฉินเจียงก็ยิ้มอย่างมีความสุข

นั่นแหละ เด็กเปรตมันต้องมีวัยเด็กที่สมบูรณ์แบบ (ด้วยไม้เรียว) แบบนี้แหละ

ไม่งั้นโตขึ้นไปจะไปสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเขา

สิบนาทีต่อมา ฉินเจียงหิ้วถุงยาออกมาจากห้องยา

ส่งยาให้สยงเต๋อหย่ง แล้วมองสภาพหน้าบวมปูดของสยงหมิง ถามด้วยความหวังดี "ต้องให้ผมจ่ายยาแก้ฟกช้ำด้วยไหม?"

สยงเต๋อหย่งรีบยิ้มบอก "ไม่เป็นไรครับ ที่บ้านมีน้ำมันดอกคำฝอย เดี๋ยวกลับไปทาให้มันก็พอ"

พูดจบก็ตบหัวลูกชายไปอีกที

"ไอ้เด็กบ้า ไม่มีมารยาท รีบขอบคุณหมอฉินซะ!"

สยงหมิงรีบโค้งคำนับฉินเจียง

"ขอบคุณครับหมอฉิน"

ฉินเจียงยิ้มละไม

"ไม่เป็นไร การรักษาคนเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้ว ต่อไปอย่าดื่มน้ำอัดลมอีกนะ ยาหมดแล้วก็พามาตรวจซ้ำด้วยล่ะ"

ได้ยินฉินเจียงสั่งความ สยงหมิงเข่าแทบทรุด

ฉิบหาย ต้องมาตรวจซ้ำอีก

งั้นช่วงนี้คงอดแดกโค้กถาวรแล้วกู

มองดูสองพ่อลูกเดินจากไป ฉินเจียงรู้สึกปลาบปลื้มใจ

เด็กที่ไม่เคยโดนตี จะเรียกว่าเด็กได้ยังไง?

หลิวเหยียนพูดขึ้นว่า "ไม่นึกเลยว่ากินขนมก็กินจนป่วยได้ เลี้ยงลูกนี่มันยากจริงๆ นะคะ"

ฉินเจียงจิบชาแล้วเอ่ยว่า "ถึงสารปรุงแต่งในขนมและเครื่องดื่มส่วนใหญ่จะผ่านมาตรฐาน อย. แต่ถ้ากินมากไปมันก็ส่งผลเสียต่อร่างกายมหาศาลอยู่ดี"

"มีเด็กผู้หญิงบางคน ดื่มแต่น้ำหวานตั้งแต่เด็ก ไม่ยอมกินน้ำเปล่า โตมาประจำเดือนขาด เป็นหมันไปเลยก็มี"

"หรือเด็กที่ชอบกินน้ำอัดลม โชคดีหน่อยก็แค่เจอเร็วแบบเคสเมื่อกี้ เป็นแค่โพแทสเซียมต่ำ ถ้าโชคร้าย กระดูกจะพรุนจนเปราะเหมือนกระดาษ ใครชนนิดหน่อยก็หัก"

"บวกกับวัยรุ่นสมัยนี้ไม่ค่อยออกกำลังกายด้วย ป่วยแน่นอน แค่ช้าหรือเร็วเท่านั้น"

ชาวเน็ตฟังแล้วขวัญผวา

รีบหยิบน้ำหวานมาดูดแก้เครียดทันที

จังหวะนั้นเอง ชายหญิงคู่หนึ่งก็เดินเข้ามา

ผู้หญิงเดินเชิดหน้าอกผายไหล่ผึ่ง ส่วนผู้ชายเดินไหล่ห่อดูหงอๆ ให้ความรู้สึกขัดแย้งกันอย่างรุนแรง

"เดินเร็วๆ หน่อยสิยะ มัวอืดอาดอยู่นั่นแหละ" ผู้หญิงหันมาบ่นอย่างหงุดหงิด

ผู้ชายกุมหน้าอกบอกว่า "คุณอย่าเสียงดังสิครับ ผมตกใจนะ เดี๋ยวโรคหัวใจกำเริบทำไง?"

(จบแล้ว)