บทที่ 64 - คุณลองเรียกประธานลวี่มาตรวจด้วยดีไหม

บทที่ 64 - คุณลองเรียกประธานลวี่มาตรวจด้วยดีไหม

การที่จินอวี๋เป็นฝ่ายเสนอให้ฉินเจียงตรวจร่างกายเธอ เป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายของเขาพอสมควร

เมื่อเห็นแฟนหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ จ้องเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ฉินเจียงจึงรีบอธิบาย

"ไม่ต้องถึงขนาดนั้นครับคุณจินอวี๋ ผมเป็นแพทย์แผนจีน แค่จับชีพจรแล้วถามคำถามไม่กี่ข้อก็พอแล้ว"

"อ้อ... งั้นเหรอคะ?"

จินอวี๋นั่งลงอีกครั้ง สีหน้าดูผิดหวังเล็กน้อยอย่างบอกไม่ถูก

หลังจากปรับอารมณ์ได้แล้ว จินอวี๋ก็พูดว่า "งั้นหมอฉินถามมาได้เลยค่ะ ฉันจะตอบตามความจริงทุกอย่าง"

ฉินเจียงพยักหน้า คนไข้ที่ให้ความร่วมมือดีขนาดนี้หายาก

"คำถามแรก คุณกับแฟนทำ 'การบ้าน' กันบ่อยไหม?"

ใบหน้าสวยของจินอวี๋แดงระเรื่อขึ้นทันที

ไม่นึกเลยว่าคำถามแรกของฉินเจียงจะเจาะลึกเรื่องส่วนตัวขนาดนี้

แฟนหนุ่มรีบเสนอหน้าตอบแทนด้วยความมั่นใจ

"ความรักของเราหวานชื่นมากครับ ความถี่ประมาณอาทิตย์ละสี่ครั้ง"

มือที่ถือปากกาของฉินเจียงชะงักไป คิ้วขมวดมุ่น

"ไม่น่าใช่มั้ง น้อยขนาดนั้นเชียว?"

แฟนหนุ่มเบิกตากว้าง

"นี่เรียกว่าน้อยเหรอครับ? เขาบอกว่าอาทิตย์ละสามถึงสี่ครั้งคือดีที่สุดไม่ใช่เหรอ?"

ฉินเจียงพยักหน้า

"ในมุมมองของการดูแลสุขภาพ ความถี่ระดับนั้นถือว่าเหมาะสมที่สุดครับ"

"แต่ประเด็นคือ พวกคุณสองคนยังหนุ่มยังแน่นกันขนาดนี้ อดใจไหวจริงๆ เหรอ?"

แฟนหนุ่มส่งเสียงฮึดฮัด "มีอะไรให้อดใจไม่ไหวครับ พ่อกับแม่ผมก็ทำแบบนี้มาตั้งหลายปี ผมแค่เอาอย่างท่าน"

ฉินเจียงแย้งทันควัน "คนวัยกลางคนกับวัยรุ่นมันไม่เหมือนกันนะครับ"

"คนวัยกลางคนเขามีงานอดิเรกเยอะแยะ เช่น ตกปลา ดูงิ้ว ฟังเพลง ดูหนัง เล่นไพ่"

แฟนหนุ่มรีบสวนกลับ "ผมก็มีงานอดิเรกพวกนั้นเหมือนกัน!"

ฉินเจียงเงียบไปครู่หนึ่ง

"เดี๋ยวคุณก็นั่งลงด้วยนะ ผมจะตรวจให้คุณด้วย ผมรู้สึกว่าคุณก็น่าจะป่วยเหมือนกัน"

แฟนหนุ่มไม่ยอมรับ

"หมอพูดแบบนี้หมายความว่าไง ผมเป็นสุภาพบุรุษ จิตใจจดจ่ออยู่แต่กับเรื่องดีงาม หมอมาหาว่าผมป่วยได้ไง?"

"ไร้สาระ!"

ฉินเจียงรู้สึกว่าไอ้เด็กนี่กำลังเหน็บแนมเขาอยู่

"ใครบ้างไม่ใช่สุภาพบุรุษ? แต่คุณเพิ่งจะอายุยี่สิบต้นๆ จะเอาไปเทียบกับคนอายุสี่ห้าสิบได้ยังไง?"

"ที่พวกเขาไปตกปลาเล่นไพ่ ก็เพราะอายุเยอะแล้ว สังขารไม่อำนวย เลยจำใจต้องหางานอดิเรกอื่นทำ"

"แต่คุณเป็นหนุ่มฉกรรจ์ไฟแรง ดันมาบอกผมว่าชอบทำตัวเหมือนคนแก่ แล้วยังกล้าบอกว่าตัวเองไม่ป่วย?"

แฟนหนุ่ม: ...

ชาวเน็ตในไลฟ์สดขำกลิ้ง

"เชี่ย หมอฉินพูดมีเหตุผลว่ะ!"

"ไม่รีบใช้ชีวิตให้คุ้มตอนหนุ่มๆ หรือจะรอให้แก่ก่อนค่อยมานั่งเสียดาย?"

"สิบขวบฉี่ทวนลมเปียกสิบวา ตอนนี้ฉี่ตามลมยังเปียกรองเท้า"

"ฉี่ทวนลมสิบวา? ปั๊มแรงดีนี่หว่า"

"เห็นหน้าขาวๆ ซีดๆ แบบนี้ก็รู้แล้วว่าไตพร่อง พี่ดูโหงวเฮ้งเป็น!"

เห็นประเด็นเริ่มออกทะเล จินอวี๋รีบดึงกลับมา

"หมอฉินคะ ปัญหาของแฟนฉันเอาไว้คุยทีหลังเถอะค่ะ ช่วยดูอาการของฉันก่อนดีกว่า"

ฉินเจียงรับคำ แล้วจับชีพจรเธอต่อ

แต่เพียงครู่เดียว ฉินเจียงก็มองเธอด้วยสายตาแปลกประหลาด

"คุณ... มีแฟนกี่คน?"

จินอวี๋ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ฉินเจียงถึงถามแบบนี้ หรือว่าเขาดูอะไรออก?

"ก้อ... ก็คนเดียวสิคะ"

"ไม่น่าใช่มั้ง แฟนคุณบอกว่าอาทิตย์ละสี่ครั้ง แต่ชีพจรคุณฟ้องว่าสัปดาห์นี้คุณใช้งานหนักกว่าสี่ครั้งเยอะเลยนะ"

พอได้ยินฉินเจียงทัก แฟนหนุ่มก็ของขึ้นทันที

"หมอครับ ที่พูดมาจริงเหรอครับ?"

จินอวี๋เริ่มลนลาน

"เป็นไปไม่ได้! ที่รัก ฉันรักเธอนะ ฉันไม่มีวันนอกใจเธอแน่นอน!"

จินอวี๋พยายามจะอธิบาย แต่จังหวะนั้นมือถือของเธอก็เด้งข้อความเสียงเข้ามาหลายรายการ

แฟนหนุ่มจะคว้ามือถือ แต่จินอวี๋ไวกว่า รีบคว้าไปซ่อน

"นั่นไง จางจินอวี๋! เธอมีความลับปิดบังฉันจริงๆ ด้วย!"

"บอกมา มันเป็นใคร!"

จินอวี๋ส่ายหน้าทั้งน้ำตา

"เปล่านะ เธอต้องเชื่อใจฉันสิ ฉันรักเธอคนเดียวนะ"

"โกหก! ถ้าบริสุทธิ์ใจจริง ทำไมไม่กล้าให้ดูแชต?"

"เอามือถือมา! ฉันจะดูให้เห็นกับตาว่าใครมันส่งข้อความมาหาเธอ!"

ปกติแฟนหนุ่มเชื่อใจแฟนสาวคนนี้มาก

เขาไม่เคยเช็กมือถือของจินอวี๋เลย

ขนาดแค่มือถือหน้าจอสว่างขึ้นมา แล้วเขาเผลอมองแวบเดียว ยังโดนจินอวี๋ด่ายับว่าไม่เชื่อใจกัน ว่าเขาหมดรักเธอแล้วสารพัด

แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน

แฟนหนุ่มรู้สึกเหมือนมีทุ่งหญ้าเขียวขจีงอกบนหัว วันนี้ยังไงก็ต้องรู้ความจริงให้ได้!

"หมอฉิน ไม่เข้าไปห้ามหน่อยเหรอคะ ฉันกลัวพวกเขาจะตีกันตาย"

หลิวเหยียนกลัวจะเกิดเรื่อง เลยกระซิบเตือนฉินเจียง

ฉินเจียงตบหน้าผากตัวเอง เพิ่งนึกได้ว่าเรื่องมันชักจะไปกันใหญ่

เขารีบเดินอ้อมคู่กรณีทั้งสอง ไปล็อกประตูคลินิกทันที

โชคดีที่ไหวตัวทัน

ขืนปล่อยให้พวกนี้ทะเลาะกันแล้วหนีออกไป เขาขาดทุนยับเยินแน่

เห็นการกระทำของฉินเจียง หลิวเหยียนถึงกับพูดไม่ออก

หมอฉินคนนี้ สมองเขาคิดอะไรอยู่กันแน่เนี่ย!

เคราะห์ดีที่ทั้งคู่ไม่ได้ลงไม้ลงมือกัน แค่ยืนด่ากันเฉยๆ

ดูทรงแล้วแฟนหนุ่มร่างบางอ้อนแอ้นแบบนี้ พลังกายอาจจะสู้จินอวี๋ไม่ได้ด้วยซ้ำ

พอด่ากันจนเหนื่อย แฟนหนุ่มก็ยื่นคำขาด "จางจินอวี๋ แค่เธอบอกมาว่ามันเป็นใคร แล้วสัญญาว่าจะเลิกยุ่งกับมัน ฉันจะยอมให้อภัย"

พอได้ยินข้อเสนอ จินอวี๋ก็เริ่มลังเล

"ก็ได้ ฉันจะบอก"

"เขาชื่อลวี่เถียน เป็นเจ้าของบริษัท บ้านรวยมาก"

"ช่วงก่อนที่ฉันไลฟ์สดแล้วไม่ค่อยมีคนดู ก็ได้เขาเนี่ยแหละมาเปย์ของขวัญช่วยปั๊มยอดคนดู ฉันถึงได้ดังขึ้นมาไง"

แฟนหนุ่มเดือดดาลทันที

"ไอ้หมอนั่นเองเหรอ! ฉันว่าแล้วเชียวว่าเธอกับมันต้องมีซัมติงกัน!"

จินอวี๋ตาขวางใส่แฟนหนุ่ม

"ไหนบอกว่าจะให้อภัยไง!"

แฟนหนุ่มได้แต่ข่มความโกรธ ยืนกำหมัดแน่นไม่พูดอะไร

"ทะเลาะกันเสร็จแล้วใช่ไหม?"

เห็นทั้งคู่สงบสติอารมณ์ได้แล้ว ฉินเจียงก็ยิ้ม "งั้นเรามาต่อกันเถอะครับ?"

จินอวี๋ค้อนขวับใส่ฉินเจียง แต่ก็ยอมยื่นมือให้จับชีพจรแต่โดยดี

การที่หมอดูออกว่าเธอจัดหนักไปกี่ครั้งต่อสัปดาห์ แสดงว่าฝีมือต้องของจริงแน่นอน

ขณะที่จินอวี๋คิดว่าพายุลูกนี้ผ่านพ้นไปแล้ว จู่ๆ ฉินเจียงก็มองเธอด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น

"ประธานลวี่ที่คุณพูดถึงน่ะ คุณลองเรียกเขามาที่นี่ด้วยดีไหม?"

สีหน้าจินอวี๋ดูไม่จืดเลย

หมอคนนี้เป็นบ้าอะไร จะเปลี่ยนคลินิกให้เป็นสถานการณ์รถไฟชนกันหรือไง?

จินอวี๋พูดเสียงแข็ง

"หมอฉิน ฉันจ่ายเงินให้หมอมารักษาฉันนะ เกี่ยวอะไรกับประธานลวี่ด้วย?"

"เรื่องนี้อาจจะเกี่ยวกับเขาจริงๆ ครับ"

พูดจบ ฉินเจียงก็ลุกขึ้นเดินไปที่อ่างล้างมือ แล้วเริ่มฟอกสบู่ล้างมืออย่างขะมักเขม้น

เห็นปฏิกิริยานี้ของหมอ ชาวเน็ตในไลฟ์สดก็เก็ททันที

ยัยผู้หญิงคนนี้... เกมแล้วสินะ!

แถมต้องเป็นโรคติดต่อร้ายแรงด้วย ไม่งั้นฉินเจียงคงไม่ระวังตัวแจขนาดนี้

(จบแล้ว)