บทที่ 54 - ผมแค่ช่วยให้เขาสงบลง

บทที่ 54 - ผมแค่ช่วยให้เขาสงบลง

เมื่อข้อมูลเกี่ยวกับยาเม็ดจินหนิวถอนพิษไหลเข้าสู่สมอง ฉินเจียงก็ต้องตกตะลึง

ในทางแพทย์แผนจีน มีสมุนไพรหลายชนิดที่มีสรรพคุณขับพิษและแก้พิษ

ตัวอย่างเช่นที่คนนิยมดื่มกันอย่าง เก๊กฮวย, ดอกสายน้ำผึ้ง (จินอิ๋นฮวา), หรือสำรอง (พั่งต้าไห่)

แต่มีสมุนไพรสองชนิดที่นอกจากจะแก้พิษได้แล้ว ยังช่วยขับพิษได้ด้วย

นั่นคือ หญ้าจินหนิว (หญ้าตีนกา) และ ผู-กง-อิง (Dandelion)

เพียงแต่ประสิทธิภาพการขับพิษของสมุนไพรสองชนิดนี้ค่อนข้างต่ำ

เพราะอัตราการดูดซึมของร่างกายมนุษย์ไม่สูงนัก จึงทำได้แค่เป็นตัวช่วยเสริม ไม่สามารถเป็นยาหลักในการขับพิษได้

แต่ยาเม็ดจินหนิวถอนพิษนั้นต่างออกไป

ฤทธิ์แก้พิษของยาเม็ดนี้รุนแรงกว่าปกติถึงร้อยกว่าเท่า หากกินติดต่อกันระยะยาว จะสามารถขับพิษทั้งหมดในร่างกายออกมาได้!

นี่มันเทพเกินไปแล้ว!

"หมอฉินครับ? ผมโอนเงินไปแล้ว หมอดูหน่อยว่าโรคผมจะหายเมื่อไหร่?"

เห็นฉินเจียงเอาแต่นั่งยิ้มเหม่อลอยหลังจากเขาสแกนจ่ายเงิน เสี่ยวถังก็เริ่มใจคอไม่ดี

นี่เขาคงไม่โดนหลอกใช่ไหม?

ฉินเจียงได้สติกลับมา เขายิ้มให้เสี่ยวถังแล้วพูดว่า "คุณรอนี่เดี๋ยว ผมเข้าไปหยิบยาให้"

ฉินเจียงเดินเข้าห้องยา เริ่มปั้นยาช่วยย่อยด้วยมือสดๆ พร้อมกับถือโอกาสทำยาเม็ดจินหนิวถอนพิษออกมาด้วย

สิบห้านาทีต่อมา

ฉินเจียงถือยาเดินออกมาจากห้องยา ก็เห็นชายคนหนึ่งถูกญาติๆ มัดตัวหามเข้ามาในคลินิก

"บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ป่วย! ทำไมพวกแกไม่เชื่อฉันบ้าง!"

"ปล่อยนะ! ถ้าไม่ปล่อย ฉันจะกัดให้ดู!"

ชาวเน็ตเห็นฉากนี้ถึงกับขวัญหนีดีฝ่อ

"เชี่ย สถานการณ์อะไรวะเนี่ย ทำไมต้องมัดตัวมาหาหมอด้วย?"

"จะกัดคนเนี่ยนะ โคตรพีค หรือว่าพวกเขาจับแวมไพร์มา?"

"ฉันว่าเหมือนนะ ดูสภาพดิ แววตาคลุ้มคลั่งแบบนั้น แวมไพร์ชัวร์ป้าบ?"

ไม่แปลกที่ชาวเน็ตจะคิดแบบนั้น

เพราะผู้ชายที่โดนมัดตัวมาคนนี้ผอมแห้งมาก ไม่ใช่ผอมแบบคนปกติ แต่ผอมจนหนังหุ้มกระดูก

มองผ่านๆ เหมือนแค่เอาหนังมาแปะไว้บนโครงกระดูก เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของคำว่า 'ผอมโซ'

ที่น่าขนลุกกว่าคือ ผู้ชายที่โดนมัดคนนี้ดูเหมือนคนเป็นโรคคลุ้มคลั่ง พยายามดิ้นรนขัดขืนตลอดเวลา อยากจะหลุดจากการพันธนาการให้ได้

ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ป่าที่ถูกจับมัด

"คุณหมอ ช่วยลูกชายฉันด้วยเถอะค่ะ!"

ทันทีที่เข้ามาในลานบ้าน หญิงชราคนหนึ่งก็ตรงเข้ามาหาฉินเจียงพร้อมกับร้องไห้โฮ

ฉินเจียงตกใจ รีบเข้าไปประคอง

"คุณยายใจเย็นๆ ครับ ค่อยๆ พูด เกิดอะไรขึ้น?"

หญิงชราชี้ไปที่ลูกชายแล้วเล่าว่า "เขาคือลูกชายฉัน หลิวจินไห่ ไอ้ลูกไม่รักดีคนนี้ ไม่รู้ช่วงนี้ไปโดนของอะไรมา วันๆ เอาแต่ไปกินหม้อไฟที่ร้านในหมู่บ้าน"

"กินหม้อไฟวันละสามมื้อ! กินจนบ้านจะล่มจมอยู่แล้ว!"

พอได้ยินหญิงชราเล่า ฉินเจียงก็งง

มีเรื่องประหลาดแบบนี้ด้วยเหรอ?

ฉินเจียงปลอบโยนว่า "คุณยายกับญาติๆ อย่าเพิ่งใจร้อนนะครับ ผมมีคนไข้ค้างอยู่อีกคน ให้เขานั่งพักก่อน เดี๋ยวผมจะรีบดูอาการให้ทันที"

พูดจบ ฉินเจียงก็ส่งยาช่วยย่อยให้เสี่ยวถัง

"นี่คือยาช่วยย่อยสูตรลับเฉพาะของผม กินแล้วจะช่วยแก้ปัญหาเรื่องลำไส้กับท้องผูกได้"

"วันละสามเม็ด กินหลังอาหาร อย่ากินเยอะเกินไปล่ะ"

เสี่ยวถังโดนอาการท้องผูกเล่นงานมานาน พอได้ยาก็รีบถาม "หมอฉิน งั้นผมกินตอนนี้เลยสักเม็ดได้ไหมครับ?"

"ได้"

ฉินเจียงชี้ไปที่ห้องน้ำไกลๆ

"แนะนำว่าให้เอาทิชชูไปเยอะๆ แล้วก็หาไม้เท้าติดมือไปด้วย ตอนนั่งยองๆ ก็ใช้มือยันไว้หน่อย ไม่งั้นขาอาจจะเป็นตะคริว"

เสี่ยวถังคิดว่าฉินเจียงพูดเวอร์เกินไป

เขาเป็นหนุ่มฉกรรจ์ร่างกายแข็งแรง จะเข้าห้องน้ำต้องพกไม้เท้าทำไม?

เสี่ยวถังกินยาเข้าไปหนึ่งเม็ดต่อหน้าฉินเจียง

ฉินเจียงรีบถอยห่างจากตัวเขา

ไม่นาน ท้องของเสี่ยวถังก็ส่งเสียงโครกคราก ตามมาด้วยเสียงระบายลมปราณชุดใหญ่!

คนไข้คนอื่นที่ไม่ได้เตรียมใจมาก่อนแทบจะเป็นลมเพราะกลิ่น

ชายที่โดนมัดตัวอยู่เมื่อกี้ยังดิ้นพราดๆ ตอนนี้โดนรมควันจนเบลอ สมองหยุดสั่งการไปชั่วขณะ

"เชี่ย ขอกระดาษด่วน!"

เสี่ยวถังคว้าทิชชูม้วนหนึ่งแล้ววิ่งแน่บไปห้องน้ำ

ฉินเจียงรู้ดีว่าเสี่ยวถังคงไม่ออกมาง่ายๆ แน่

ชาวเน็ตเห็นฉากนี้ก็พากันคอมเมนต์รัวๆ

"นี่มันยาช่วยย่อยที่ไหน นี่มันยาถ่ายชัดๆ!"

"หมอฉิน ขอร้องล่ะ เปิดตะกร้าสินค้าเถอะ! หมอแปะลิงก์มา ผมกดสั่งเดี๋ยวนี้เลย!"

"ฉันท้องผูกเรื้อรังมาเป็นสิบปี ฉันอยากได้ยาช่วยย่อยนั่น"

"พี่น้อง รีบเสนอทีมงาน ให้หมอฉินเปิดตะกร้าขายของด่วน!"

ตอนที่ฉินเจียงเอาน้ำมันเทพออกมา ชาวเน็ตก็ใจสั่นไปรอบหนึ่งแล้ว

พอมาเห็นสรรพคุณยาช่วยย่อยที่เห็นผลทันตา พวกเขายิ่งอดใจไม่ไหว

ชายวัยกลางคน ตื่นเช้ามาสิ่งแรกที่ทำคือเข้าห้องน้ำ นั่งแช่เป็นชั่วโมง

คนอื่นนึกว่าพวกเขาจองศาลาพักใจ

แต่ถ้าไม่ใช่เพราะความเครียดสะสมกับความวิตกกังวล ใครมันจะอยากนั่งดมกลิ่นในห้องน้ำนานขนาดนั้น?

ไม่นาน หลิวเหยียนก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้บริหาร

เธอขยับเข้าไปใกล้ฉินเจียง กระซิบถามเสียงเบา "หมอฉิน ชาวเน็ตเรียกร้องให้หมอเปิดตะกร้าขายของ หมอคิดว่ายังไงคะ?"

ฉินเจียงส่ายหน้าปฏิเสธทันที

"ยาพวกนี้เป็นสูตรลับเฉพาะของผม ผมไม่มีทางสอนคนอื่น"

"ถ้าให้ผมมานั่งปั้นยาทีละเม็ด ต่อให้ทำจนตายวันนึงก็ได้ไม่กี่เม็ดหรอก"

"ดังนั้นใครที่จำเป็นต้องใช้จริงๆ ก็ให้มาหาผมที่คลินิก"

เหตุผลของฉินเจียงฟังดูมีน้ำหนัก แต่ชาวเน็ตกลับไม่เข้าใจ

มีเงินกองอยู่ตรงหน้าแต่ไม่เอา?

นี่มันโง่บริสุทธิ์ชัดๆ!

แต่ฉินเจียงกลับแค่นหัวเราะในใจ

หาเงิน?

หาเงินจะไปสำคัญกว่ารางวัลจากระบบได้ยังไง

เขาหมกตัวอยู่ในห้องยาปั้นยาทั้งปี สิ่งที่ได้ก็แค่เงิน

แต่ถ้าเขารับรักษาคนไข้ทุกวัน รักษาหายหนึ่งคน เขาก็ได้รางวัลจากระบบหนึ่งอย่าง แบบนี้ไม่คุ้มกว่าเหรอ?

หลังจากปฏิเสธหลิวเหยียน ฉินเจียงก็หันไปมองหลิวจินไห่

"มา มานั่งตรงนี้ เดี๋ยวหมอตรวจให้"

"ฉันไม่ป่วย! ฉันไม่ต้องให้แกมาตรวจ!"

หลิวจินไห่ยังคงบ้าคลั่ง ไม่เห็นฉินเจียงอยู่ในสายตา

แถมตอนที่ฉินเจียงยื่นมือไปจะตรวจดูลิ้น หลิวจินไห่ก็อ้าปากจะกัด!

ถ้าฉินเจียงชักมือกลับไม่ทัน นิ้วคงขาดไปแล้ว

พวกญาติๆ ที่ยืนอยู่ข้างๆ ร้อนรนจนเต้นเร่าๆ

"จินไห่ แกช่วยทำตัวว่าง่ายๆ หน่อยได้ไหม! ให้ความร่วมมือกับหมอหน่อย โรคแกจะได้หายไง!"

หลิวจินไห่ยังคงคอแข็ง ทำหน้าไม่ยอมใคร

"กูไม่ป่วย!"

ฉินเจียงยิ้ม

เขายื่นมือไปหาหลิวจินไห่อีกครั้ง

"มา อ้าปาก"

หลิวจินไห่ตาขวาง อ้าปากเตรียมจะกัดอีกรอบ

แต่ทันใดนั้น ทุกคนก็ได้ยินเสียง เพียะ!

หลิวจินไห่โดนตบจนหน้าหัน มึนงงไปชั่วขณะ

คนรอบข้างก็ยืนอึ้งตาค้าง

ฉินเจียงเล่นตบหน้าหลิวจินไห่ฉาดใหญ่เลยเหรอ?

ฉินเจียงสะบัดข้อมือเบาๆ พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "ทุกคนไม่ต้องตกใจ นี่คือกายภาพบำบัด ผมแค่ช่วยให้เขาสงบลงหน่อย"

(จบแล้ว)