บทที่ 43 - ปู่ครับ ปากปู่นี่แข็งจริงๆ!

บทที่ 43 - ปู่ครับ ปากปู่นี่แข็งจริงๆ!

สรุปแล้วปากแข็งจะมีประโยชน์อะไร?

ฉินเจียงแค่ออกแรงกดเบาๆ ชายชราก็ร้องโอดโอยเรียกพ่อเรียกแม่ ไม่เหลือสภาพชายชาตรีผู้แข็งแกร่งเมื่อครู่อีกเลย

ที่คุยว่าเป็นคนฝึกยุทธ์ ตอนนี้ร้องไห้ขี้มูกโป่งเหมือนเด็กผู้หญิง

"ปล่อยมือ เร็วเข้า..."

ชายชราเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก

หญิงชรายืนมองด้วยความกังวล "คุณหมอคะ กดแบบนี้จะเป็นอะไรไหมคะ? ตาเฒ่าแกเป็นโรคหัวใจด้วยนะ อย่ากดจนแกตายคามือนะคะ"

ฉินเจียงส่งสายตาให้หญิงชราวางใจ

"ขาปู่แกเกือบจะพิการอยู่แล้วครับ ต่อให้ผมไม่กด มันก็ใกล้จะใช้การไม่ได้แล้ว"

"ที่ผมกดอยู่นี่ เพื่อช่วยรีดเลือดเสียออกมา จะได้ระบายเลือดคั่งได้สะดวกครับ"

และแล้ว พอสิ้นเสียงฉินเจียง ทุกคนก็เห็นว่าที่ขาของชายชราเริ่มมีรอยเลือดสีดำคล้ำปรากฏขึ้น

ตอนแรกเป็นแค่จุดเล็กๆ แต่ไม่นานมันก็ขยายวงกว้างออกไป

ความรู้สึกเหมือนหยดหมึกลงบนกระดาษขาว แล้วมันซึมกระจายออกไปรอบทิศทาง ดูน่าสยดสยองพิลึก!

เห็นเลือดดำขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ หญิงชราก็เริ่มตกใจ รีบถาม "คุณหมอคะ แล้วจะทำยังไงดี ตาเฒ่าจะพิการไหมคะ? แกเป็นถึง 'ขาเหล็กอันดับหนึ่งแห่งจินเฉิง' เลยนะ!"

ฉินเจียงกรอกตามองบน

"ต่อให้เป็นขาเหล็กอันดับหนึ่งของโลก เจออาการบาดเจ็บขนาดนี้เข้าไปก็ไม่รอดหรอกครับ"

"ยังดีที่มาเจอผม ยังพอมีทางรักษา"

พูดจบ ฉินเจียงก็หยิบมีดผ่าตัดที่ฆ่าเชื้อแล้วออกมา กรีดลงไปตามลายกล้ามเนื้อบนขาชายชรา

เลือดเสียสีดำข้นหนืดได้ทีทะลักออกมาตามรอยกรีด ไหลออกมาไม่หยุดหย่อน

เลือดสีม่วงคล้ำหยดลงพื้น หลิวเหยียนที่ยืนดูอยู่ยังอดขมวดคิ้วไม่ได้

"หมอฉินคะ เลือดนี่ดูไม่เหมือนเลือดเสียธรรมดาเลยนะคะ"

หญิงชราถึงจะไม่รู้เรื่องการแพทย์ แต่อยู่มาจนป่านนี้ อะไรแปลกๆ ก็เห็นมาเยอะ

นางเคยเห็นการปล่อยเลือดรักษาโรคที่คลินิกอื่น แต่ไม่เคยเห็นเลือดที่ดำขนาดนี้มาก่อน แค่มองแวบเดียวก็รู้ว่าผิดปกติ

ฉินเจียงอธิบายไปพลางปล่อยเลือดไปพลาง "เลือดพวกนี้ไม่ใช่แค่เลือดเสียธรรมดาครับ"

"โดยทั่วไป เลือดฟกช้ำธรรมดา ร่างกายคนปกติสามารถดูดซึมกลับไปได้เอง พอเส้นเลือดฝอยสมานตัว ก็จะพาเลือดคั่งพวกนี้หายไป"

"แต่คนแก่สมรรถภาพร่างกายถดถอย การสมานแผลก็ช้า ดังนั้นอัตราการดูดซึมเลือดเสียจึงเทียบกับคนหนุ่มสาวไม่ได้เลย"

"เลือดพวกนี้คั่งค้างอยู่ในตัวคุณปู่มาอย่างน้อยสามปีแล้วครับ"

คำพูดของฉินเจียงทำเอาทุกคนไม่อยากจะเชื่อ

เลือดคั่งค้างอยู่ในร่างกายตั้งสามปี?

มิน่าล่ะชายชราถึงได้ดูผิดปกติไปทั้งตัว ขาข้างนี้ยังฝืนเดินได้จนถึงทุกวันนี้ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว

ชายชราเริ่มตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์

เขาถามเสียงสั่นเครือ "งั้นขาข้างนี้ของข้า ยังพอรักษาไว้ได้ไหม?"

ฉินเจียงพยักหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"รักษาได้แน่นอนครับ เพียงแต่ผมต้องคีบเอา 'เศษกระดูก' ที่แตกละเอียดในขาปู่ออกมาก่อน เพื่อไม่ให้มันไปกดทับเส้นประสาทขาอีก"

ได้ยินฉินเจียงพูดแบบนี้ สีหน้าของสองตายายก็เริ่มไม่สู้ดี

"คุณหมอคะ หมายความว่าจะต้องผ่าตัดเหรอคะ?"

ในความคิดของคนแก่ การต้องเอาเศษกระดูกออกจากร่างกาย มันก็คือการผ่าตัดใหญ่ดีๆ นี่เอง

อย่าว่าแต่ต้องใช้เงินเยอะเลย สังขารร่วงโรยขนาดนี้จะทนไหวเหรอ?

เหมือนรู้ว่าทั้งคู่กังวลอะไร ฉินเจียงหยิบกระเป๋าเข็มออกมาพลางพูดว่า: "ไม่ต้องผ่าตัดใหญ่หรอกครับ แค่เอาเศษกระดูกออก แป๊บเดียวก็เสร็จ"

พูดจบ ฉินเจียงก็ปักเข็มเงินสามเล่มลงบนน่องของชายชรา

ยังไม่ทันที่ชายชราจะตั้งตัว ฉินเจียงก็ฆ่าเชื้อแล้วลงมีดกรีดขาเขาแล้ว

ภาพสดๆ ทำเอาแฟนคลับในไลฟ์หวีดร้อง

"เชี่ย ผ่าสดเอาเศษกระดูกออก? ล้อเล่นป่ะเนี่ย!"

"ผมเป็นศัลยแพทย์มาสิบกว่าปี ยังไม่กล้าทำแบบเขาเลย ถ้าพลาดไปโดนส่วนอื่นเข้าคือจบเห่เลยนะ"

"ดูสิ เขาคีบเศษกระดูกออกมาได้จริงๆ ด้วย เทพซ่าเกินไปแล้ว!"

การกระทำของฉินเจียงถือว่าบ้าบิ่นมาก ยิ่งเป็นหมออาชีพยิ่งมองว่าฉินเจียงบ้า

อย่าดูถูกแค่การกรีดเอาเศษกระดูกเล็กๆ

ร่างกายคนเราเต็มไปด้วยพังผืด กล้ามเนื้อ และเส้นประสาท

ถ้ามือสั่น พลาดไปตัดเส้นประสาทหรือกล้ามเนื้อเส้นใดเส้นหนึ่งเข้า อาจทิ้งความพิการไว้ให้คนไข้ตลอดชีวิต

ฉินเจียงโยนเศษกระดูกสีเหลืองคล้ำลงในถาดกระเบื้อง จากนั้นใช้ผ้ากอซพันรอบแผล แล้วบอกให้ชายชรานั่งรอสักครู่ เขาจะไปปรุงยา

หญิงชรายกนิ้วโป้งให้สามี

"ตาเฒ่า แกนี่แน่จริงๆ หมอเขาเอามีดกรีดขา แกไม่ร้องสักแอะ ใจเด็ดมาก!"

ชายชราฝืนยิ้ม แต่พูดไม่ออกสักคำ

เพราะเมื่อกี้ตอนฉินเจียงลงมีด เขารู้สึกได้

แต่มันไม่เจ็บ

เหมือนโดนหยิกตรงหนังตายด้านที่ข้อศอก ความรู้สึกมันไม่ชัดเจน

ถึงอย่างนั้น ชายชราก็ยังเกร็ง

การเอาของออกจากร่างกายตัวเอง ยังไงมันก็ถือเป็นการผ่าตัดเล็กไม่ใช่เหรอ?

ไม่นาน ฉินเจียงก็นำ 'ครีมสมานกระดูกหยกดำ' ที่ปรุงเสร็จแล้วออกมา ใช้คู่กับผ้ากอซพอกลงไปที่แผลของชายชรา

พอฉินเจียงถอนเข็มเงินออก ชายชราก็ตาเหลือก เหงื่อแตกพลั่กทันที

หญิงชราเห็นท่าไม่ดีรีบถาม "ตาเฒ่า เป็นอะไรไป?"

ชายชราโบกมือ บอกว่าไม่เป็นไร

ตอนนี้เขาไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้น

ฉินเจียงอธิบายอยู่ข้างๆ "ผมถอนเข็มเงินออกแล้ว ตอนนี้ความรู้สึกแกกลับมาแล้ว ก็เลยจะเจ็บมากหน่อย"

ชายชราส่ายหน้า กัดฟันพูดลอดไรฟันออกมาไม่กี่คำ

"ไม่เจ็บ... จิ๊บจ๊อย"

ฉินเจียงยกนิ้วโป้งให้ชายชรา

ปู่ครับ ปู่เป็นขาเหล็กจริงหรือเปล่าผมไม่รู้ แต่ปากปู่นี่แข็งยิ่งกว่าเหล็กไหลแน่นอน

ปากแข็งจริงๆ!

"อย่าเพิ่งรีบครับ ครีมสมานกระดูกหยกดำยังไม่ออกฤทธิ์เต็มที่ เดี๋ยวปู่จะรู้สึกกว่านี้อีก"

สิ้นเสียงฉินเจียง ชายชราก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป แหกปากร้องลั่น

ได้ยินเสียงร้องโหยหวน ฉินเจียงก็ยิ้ม

ไหนว่าปากแข็ง?

ทำไมตอนนี้ร้องดังกว่าใครเพื่อน?

"หมอ! นี่มันยาทาหรือยาพิษ ทำไมมันปวดขนาดนี้!"

ฉินเจียงส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "เปลี่ยนไม่ได้ครับ มียาตัวนี้ตัวเดียวที่รักษาขาปู่ได้ ถ้าไม่อยากเป็นคนพิการ ก็ทนเอาหน่อย"

ฉินเจียงไม่มีความสงสารให้ชายชราเลยสักนิด

ก็ถ้าปู่แกไม่เอาขาไปเตะเสาเหล็กเล่น ขามันจะเป็นสภาพนี้ไหมล่ะ?

ไหนคุยว่าเป็นขาเหล็กอันดับหนึ่งแห่งจินเฉิง?

งั้นก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนให้สมน้ำสมเนื้อหน่อยสิ

อาศัยจังหวะที่ยากำลังออกฤทธิ์ ฉินเจียงชี้ไปที่คิวอาร์โค้ดบนโต๊ะ

"จ่ายเงินด้วยครับ ค่ารักษาทั้งหมดสามหมื่นหนึ่งพันหยวน"

(จบแล้ว)