บทที่ 35 - กลั้นใจดื่มน้ำ 75 องศาที่เย็นเฉียบ

บทที่ 35 - กลั้นใจดื่มน้ำ 75 องศาที่เย็นเฉียบ

"ดื่มน้ำเดือดโดยไม่รู้สึกร้อน?"

พอฟังเกาหยางพูด ฉินเจียงก็อึ้งไปเหมือนกัน

โลกนี้มีคนแปลกประหลาดขนาดนี้อยู่ด้วยเหรอ?

เห็นฉินเจียงทำหน้าตกตะลึง คุณลุงก็ดูพอใจมาก

เขาชอบใจนักเวลาที่คนอื่นมองเขาด้วยสายตาตื่นตะลึงแบบนี้

ยังไม่ทันที่ฉินเจียงจะพูดอะไร คุณลุงก็เดินเข้ามาทำท่าจะจับมือฉินเจียง

"สวัสดีหมอฉิน ผมชื่อต่งฮั่น ผมดูไลฟ์สดของคุณมาแล้ว รู้ว่าคุณหมอฝีมือดี หวังว่าคุณจะไม่ทำให้ผมผิดหวังนะ"

คำทักทายของต่งฮั่น เล่นเอาฉินเจียงไปไม่เป็น

ดีจริงๆ เปิดมาก็ 'ขิง' ใส่หน้ากันเลยเหรอ?

ฉินเจียงไม่ได้จับมือตอบ เพราะเขาเป็นคนรักความสะอาด

ฉินเจียงตอบกลับด้วยท่าทีสงบนิ่ง "วางใจเถอะครับ ผมไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน"

พูดจบฉินเจียงก็เชิญต่งฮั่นนั่ง แล้วให้เล่ารายละเอียดอาการให้ฟังหน่อย

พอนั่งลง ทีมงานถ่ายทำของฝั่งต่งฮั่นและทีมงานของคลินิกต่างก็ซูมกล้องไปที่เขา

ต่งฮั่นทำหน้ามั่นใจ พล่ามน้ำไหลไฟดับ

"จริงๆ ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ แค่ดื่มน้ำเดือดแล้วไม่รู้สึกร้อนเลยสักนิด"

กลัวฉินเจียงไม่เข้าใจ ต่งฮั่นยังทำไม้ทำมือประกอบ

"คือยิ่งน้ำร้อนแค่ไหน พอดื่มเข้าปากมันถึงจะเริ่มมีรสชาติ แต่ถ้าน้ำอุณหภูมิต่ำไป ผมจะรู้สึกว่ามันจืดชืด ดื่มแล้วไม่ได้อารมณ์ คุณหมอเข้าใจใช่ไหม?"

ฉินเจียงพยักหน้า เป็นเชิงว่าเข้าใจ

"ช่างต่งหมายความว่า คุณมีพลังวิเศษงั้นสิ?"

พอได้ยินคำนี้ รอยยิ้มบนหน้าต่งฮั่นก็บานแฉ่ง มุมปากยกขึ้นจนหุบแทบไม่ลง

"ผมไม่ได้บอกว่าผมมีพลังวิเศษนะ หมอพูดเองนะ"

ฉินเจียงเหลือบตามองกัวหลงที่นั่งอยู่ข้างๆ โดยสัญชาตญาณ

คนล่าสุดที่คิดว่าตัวเองมีพลังวิเศษ ตอนนี้กลายเป็น 'ชายผู้เหลือไข่ใบเดียว' ไปแล้ว

เห็นฉินเจียงเงียบ ต่งฮั่นนึกว่าฉินเจียงไม่เชื่อ

เขาเหลือบไปเห็นตู้น้ำดื่มข้างๆ พอดี ต่งฮั่นเลยชี้ไปที่ตู้น้ำแล้วพูดว่า:

"อ้อ ตู้น้ำแบบนี้ที่บ้านผมก็มีเครื่องหนึ่ง"

"น้ำร้อนที่กดจากตู้แบบนี้ สำหรับผมแล้วมันเหมือนน้ำเย็นนั่นแหละ เย็นชืด"

คำพูดของต่งฮั่น ทำเอาเกาหยางและคนอื่นๆ มองเขาด้วยสายตาชื่นชม

ต่งฮั่นยืดอก ภูมิใจสุดๆ

แต่จังหวะนั้นเอง ฉินเจียงก็หยิบแก้วกระดาษ เดินไปที่ตู้น้ำ กดน้ำร้อนมาแก้วหนึ่ง แล้ววางตรงหน้าต่งฮั่น

ฉินเจียงหยิบเทอร์โมมิเตอร์ออกมาจากลิ้นชัก จุ่มลงไปวัด

"อืม... 75 องศา"

"ช่างต่งครับ รบกวนดื่มน้ำแก้วนี้ให้หมดหน่อยครับ"

75 องศา ถึงจะไม่ถึง 100 องศา แต่มันก็ร้อนเกินขีดจำกัดของคนทั่วไปไปไกลโข

ฉินเจียงเป็นหมอ เขาไม่กล้าเอาน้ำเดือด 100 องศามาให้ต่งฮั่นซดทันทีหรอก

เกิดตายขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ?

มองดูแก้วกระดาษตรงหน้า ต่งฮั่นชะงัก

เขานึกไม่ถึงว่าฉินเจียงจะให้เขาสาธิตสดๆ ตรงนี้

เขานึกว่ามาถึงหมอจะแค่จับชีพจร ดูลิ้น แล้วก็สรุปอาการให้เขากลับบ้าน

เห็นต่งฮั่นถือแก้วค้างไว้ ฉินเจียงก็เตือนด้วยความหวังดี

"ระวังลวกนะครับ"

ประโยคสั้นๆ ของฉินเจียงที่ว่า 'ระวังลวก' เหมือนเป็นการดูถูกต่งฮั่นขั้นสุด

ต่งฮั่นรู้สึกเหมือนโดนหยามศักดิ์ศรี เขายกแก้วขึ้นจ่อปาก

เพียงแต่ท่าทางการดื่มของต่งฮั่นไม่เหมือนคนปกติ แทนที่จะกระดกทีเดียว เขาใช้วิธีจิบทีละนิด พักทีละหน่อย ดูทุลักทุเลชอบกล

ยี่สิบวินาทีผ่านไป ต่งฮั่นถึงดื่มน้ำในแก้วจนหมด

เขาคว่ำแก้วลง เพื่อโชว์ว่าดื่มหมดหยดสุดท้าย

"เยี่ยม!"

เกาหยางตะโกนเชียร์ นักข่าวทีมเกาหยางก็พากันปรบมือให้ต่งฮั่นเกรียวกราว

ต่งฮั่นโบกมือยิ้มๆ บอกว่านี่แค่เรื่องจิ๊บจ๊อย

ฉินเจียงปรายตามองเกาหยาง ไม่รู้ว่าหมอนี่ดูไม่ออกจริงๆ หรือแกล้งเชียร์ตามน้ำไปงั้น

ปากลุงต่งแดงเถือกขนาดนั้น ยังจะร้องเยี่ยมอีกเหรอ?

เห็นขอบตาต่งฮั่นมีน้ำซึมๆ ฉินเจียงก็ถาม "ไม่รู้สึกร้อนจริงๆ เหรอครับ?"

ฉินเจียงอยากจะหาทางลงให้ต่งฮั่น

เพราะเขาดูออกแล้วว่าต่งฮั่นกำลัง 'ปากแข็ง'

ใครจะไปคิดว่าต่งฮั่นจะโบกมืออย่างห้าวหาญ

"ไม่รู้สึกเลยครับ ไม่รู้สึก"

"หมอฉินครับ ผมอุตส่าห์เชื่อมั่นในฝีมือหมอถึงมาหา แต่หมอทำแบบนี้ ผมผิดหวังนิดหน่อยนะครับ"

"ผมชักสงสัยแล้วว่าหมออาจจะมีดีแค่ชื่อเสียงหรือเปล่า"

ได้ยินต่งฮั่นพูดแบบนี้ แฟนคลับในไลฟ์ถึงกับซูฮก

"ลุงคนนี้ของจริงว่ะ กล้าขิงใส่หมอฉินซึ่งๆ หน้า"

"พี่ชาย ใจเย็นก่อน คนล่าสุดที่คิดว่าตัวเองมีพลังวิเศษ ตอนนี้ยังนั่งซึมอยู่ข้างๆ นั่นไง"

"ขอถามหน่อย ลุงแกไม่ร้อนจริงๆ เหรอ?"

"ไม่ต้องถาม เดี๋ยวก็รู้ว่าร้อนไม่ร้อน"

โดนต่งฮั่นแขวะขนาดนี้ ฉินเจียงก็ไม่โกรธ

จะเล่นบทปากแข็งใช่ไหม?

ได้ งั้นผมจะเล่นเป็นเพื่อนให้ถึงที่สุด

เกาหยางถามแทรก "หมอฉินครับ สรุปหมอดูออกหรือยังครับว่าช่างต่งเป็นอะไร?"

ฉินเจียงตอบหน้าตาย "ตอนนี้ยังดูไม่ออกครับ สงสัยเพราะน้ำเมื่อกี้แค่ 75 องศา"

เกาหยางงง "หมอหมายความว่าน้ำเมื่อกี้ยังร้อนไม่พอเหรอครับ?"

"แต่ผมเห็นช่างต่งดื่มเมื่อกี้ ปากเขาสั่นระริกเลยนะครับ"

ฉินเจียงอธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง

"ปากของช่างต่ง ปกติเขาดื่มน้ำ 100 องศาครับ พอมาเจอน้ำ 75 องศาเข้าไป ปากมันก็ต้องสั่นเพราะความเย็นเป็นธรรมดาครับ"

"แต่ผมก็นับถือช่างต่งจริงๆ นะครับ ที่อดทนดื่มน้ำที่ 'เย็นเฉียบ' ระดับ 75 องศาจนหมดแก้วได้ ไม่ธรรมดาจริงๆ"

ฟังนะ นั่นภาษาคนเหรอ?

ปากสั่นเพราะความเย็น

เย็นเฉียบ 75 องศา?

แฟนคลับในไลฟ์ขำกันท้องแข็ง

คนฉลาดหน่อยก็ดูออกแล้วว่าฉินเจียงกำลังกวนประสาท พูดจาประชดประชัน

แต่ต่งฮั่นกลับไม่รู้สึกตัว พอเห็นฉินเจียงช่วยแก้ต่างให้ เขาพยักหน้าอย่างพอใจ รู้สึกดีกับฉินเจียงขึ้นมาหน่อย

ต่งฮั่นย้ำ "ใช่ครับ ที่หมอฉินพูดน่ะถูกต้องเลย"

"ผมก็บอกพวกคุณไปแล้ว ว่าน้ำในตู้นี้น่ะ สำหรับผมมันก็คือน้ำเย็น เย็นจนปากสั่นเลย"

ต่งฮั่นพูดยังไม่ทันจบ ฉินเจียงก็ลุกเดินไปหลังร้าน แล้วหิ้วหม้อเหล็กใบเบ้อเริ่มออกมา

ต่งฮั่นคิ้วกระตุก หน้าเริ่มเจื่อน

"หมอฉิน หมอจะทำอะไรครับ?"

ฉินเจียงตอบเสียงเรียบ "ตู้น้ำทำอุณหภูมิไม่ถึง เดี๋ยวผมใช้หม้อต้ม 'เครื่องดื่มเย็น' ให้ช่างต่งชิมอีกสักแก้ว"

"พวกคุณคุยกันไปก่อนนะ ไม่ต้องห่วงผม"

เกาหยางร้องอ้อ

ต่งฮั่นเริ่มนั่งไม่ติด

เขามองฉินเจียง อ้าปากพะงาบๆ แต่ไม่พูดอะไร

ไม่นาน น้ำในหม้อเหล็กก็เดือด

ฉินเจียงเอาเทอร์โมมิเตอร์วัด — 88 องศา

จากนั้นเขาก็เทน้ำร้อนใส่กระติกเก็บความร้อน

ฉินเจียงยื่นกระติกน้ำให้ต่งฮั่น ด้วยแววตาจริงใจสุดซึ้ง

"ถึงผมจะรู้ว่าอุณหภูมินี้มันยังต่ำไปสำหรับช่างต่ง แต่ใจเย็นๆ นะครับ เราค่อยๆ ไต่ระดับกันไป"

"ช่างต่งครับ รบกวนดื่มหน่อยครับ"

(จบแล้ว)