บทที่ 26 - ปล่อยเลือดล้างพิษ

บทที่ 26 - ปล่อยเลือดล้างพิษ

ในห้องไลฟ์สด เสี่ยบุญทุ่มเริ่มกดส่งของขวัญกันรัวๆ

"ดูแค่รักษาโรค ทำไมฉันรู้สึกเหมือนกำลังดูหนังเรตอาร์วะ?"

"น่ากลัวเกินไปแล้ว ต่อหน้าหมอแผนจีน ไม่มีใครมีความลับ!"

"นี่คือราคาที่ต้องจ่ายให้หมอเทวดาสินะ อนาถแท้!"

ถึงเลี่ยวเฟยจะหน้าเขียวคล้ำ แต่ฉินเจียงก็ยังยึดมั่นในหลักการ 'ขวานผ่าซาก' อธิบายข้อเสียของการทำสควอทแบกน้ำหนักอย่างละเอียดยิบ

ตอนนี้เลี่ยวเฟยใจตายด้านไปแล้ว

เอาเถอะ อยากพูดอะไรก็พูด

ขอแค่รักษาโรคหายก็พอ

หนึ่งนาทีผ่านไป ฉินเจียงร่ายยาวข้อควรระวังจนจบ ถึงได้ชี้ไปที่คิวอาร์โค้ดบนโต๊ะ

"สแกนจ่ายอีกหกร้อยหยวนก็พอ"

เลี่ยวเฟยรีบสแกนจ่ายหกร้อยหยวน แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก

จ่ายเงินแล้ว เรื่องน่าจะจบสักทีนะ

ติ๊ง!

[ตรวจพบโฮสต์พูดความจริงกับคนไข้ เผยโรคที่ซ่อนเร้น ซึ่งช่วยเหลือคนไข้ได้อย่างมหาศาล ภารกิจเสร็จสิ้น]

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับรางวัล: วิชาปล่อยเลือด]

เห็นรางวัลจากระบบ ฉินเจียงชะงักไปนิดหนึ่ง

นึกไม่ถึงว่าจะได้วิชาปล่อยเลือด

การปล่อยเลือดเป็นวิธีรักษาที่แพร่หลายมาก ไม่ใช่แค่แพทย์จีน แพทย์แผนปัจจุบันก็ใช้

โดยเฉพาะกับอาการฟกช้ำดำเขียว การปล่อยเลือดช่วยได้เยอะ

เหมือนเวลาคนเราหกล้มกระแทก จะมีรอยช้ำใน

รอยช้ำพวกนี้ในทางแพทย์แผนจีนเรียกว่า 'เลือดเสีย' เป็นเลือดที่ไม่ดี เลือดที่ตายแล้ว

ในมุมมองแพทย์แผนปัจจุบัน อาจจะปล่อยไว้เฉยๆ รอให้เส้นเลือดฝอยซ่อมแซมตัวเอง แล้วดูดซึมเลือดคั่งพวกนี้ไป

แต่ถ้าให้หมอจีนรักษา อาจจะลงมือปล่อยเลือดออกเลย

เพราะยิ่งเลือดเสียอยู่ในร่างกายนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำลายร่างกายมากเท่านั้น

ฉินเจียงหยิบมีดผ่าตัดเล่มเล็กกับแก้วกระดาษใบหนึ่ง ลากเก้าอี้มานั่งตรงหน้าเลี่ยวเฟย

พอเห็นมีดในมือฉินเจียง เลี่ยวเฟยก็ใจสั่น

"หมอฉิน โรคนี้ต้องผ่าตัดด้วยเหรอครับ?"

เมื่อกี้ตอนรักษากระดูกมังกร ยังไม่ต้องใช้มีดเลยนี่นา

ฉินเจียงยื่นแก้วกระดาษให้หลิวฟาง

"ผมจะเจาะระบายเลือดเสียให้เขา เดี๋ยวคุณเอาแก้วนี้รองไว้นะ พยายามอย่าให้หกเลอะเทอะ เดี๋ยวผมต้องมาตามเช็ดอีก"

ฉินเจียงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่คนฟังรู้สึกเหมือนเขากำลังจะเชือดหมูฉลองปีใหม่

ทำตามคำสั่งฉินเจียง หลิวฟางถือแก้วกระดาษไปนั่งยองๆ ข้างๆ

จากนั้นฉินเจียงก็ถือมีดผ่าตัด แทงจึกเข้าไปข้างหน้าแล้วดึงกลับอย่างรวดเร็ว

เลี่ยวเฟยเกร็งรอความเจ็บ แต่ฉินเจียงลงมือเร็วมากจนเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจบแล้ว

บนหัวเข่าเขามีแผลเล็กๆ ปรากฏขึ้น จากนั้นเลือดสีดำคล้ำก็ค่อยๆ ไหลซึมออกมา

แฟนคลับในไลฟ์เห็นฝีมือฉินเจียงแล้วถึงกับอึ้ง

"เพลงมีดหมอฉินคมกริบ ดูทรงแล้วมืออาชีพสุดๆ"

"เชี่ย เมื่อกี้แค่กระพริบตา การปล่อยเลือดก็จบแล้ว?"

"ร่างกายไอ้หนุ่มนั่นยังไม่ทันตอบสนองเลยมั้ง ผ่านไปสองวิเลือดถึงค่อยไหล"

"ความเร็วมือขนาดนี้ บวกกับความรู้เฉพาะทาง หมอฉินต้องเป็นนักฆ่าในตำนานที่เร้นกายอยู่ในเมืองใหญ่แน่ๆ"

มองดูเลือดดำไหลออกจากเข่า เลี่ยวเฟยไม่รู้สึกกลัว กลับรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก

เหมือนร่างกายเขารับรู้ว่าสิ่งที่ขับออกมาคือของเสีย

ไม่นาน เลือดดำก็เกือบเต็มแก้ว แผลของเลี่ยวเฟยก็เริ่มหยุดไหล

เลี่ยวเฟยยิ้ม "หมอฉิน เข่าผมหายแล้วใช่ไหมครับ?"

ฉินเจียงหยิบแก้วกระดาษมาวางเพิ่มอีกหลายใบ

"ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ถ้าจะรักษาเข่าให้หายขาด ต้องปล่อยเลือดเสียในตัวคุณออกมาให้หมด"

ฉินเจียงยื่นน้ำอุ่นให้เลี่ยวเฟยแก้วหนึ่ง แล้วหย่อนยาเม็ดลงไป

ยาเม็ดละลายน้ำทันที เปลี่ยนน้ำเป็นสีแดงเข้มเหมือนพุทราจีน

"ดื่มให้หมด อย่าให้เหลือ"

เลี่ยวเฟยรับคำ ดื่มน้ำยาอย่างว่าง่าย

จังหวะนั้นเอง ฉินเจียงก็ดึงกอเอี๊ยะที่หัวเข่าเลี่ยวเฟยออก แล้วโยนลงถังขยะ

พอดึงกอเอี๊ยะออก ก็เผยให้เห็นผิวหนังที่ซีดขาวและบวมเป่ง

เหมือนผิวหนังที่แช่น้ำมานานจนเปื่อยยุ่ย

คราวนี้ฉินเจียงไม่ได้ใช้มีดแทง แต่ใช้มีดขูดเบาๆ บนผิวหัวเข่า แล้วเหมือนจะไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง

ไม่รอให้เลี่ยวเฟยตั้งตัว ฉินเจียงสะบัดข้อมือ เข็มเงินเล่มหนึ่งก็ถูกงัดออกมาจากหัวเข่าเลี่ยวเฟย!

เห็นเข็มเล่มนั้น เลี่ยวเฟยตาเหลือก

"นะ... นั่นเข็มมาจากไหนครับ?"

เลี่ยวเฟยนึกไม่ถึงเลยว่าใต้กอเอี๊ยะจะมีเข็มฝังอยู่

ฉินเจียงตอบเสียงเรียบ "หมอจีนคนก่อนที่คุณไปรักษาทิ้งไว้ให้ไง"

"เขาคงตั้งใจจะใช้การฝังเข็มกระตุ้นจุดชีพจรรอบหัวเข่าตลอดเวลา เพื่อเร่งการไหลเวียนเลือด ให้เข่าคุณหายอักเสบเร็วขึ้น"

"วิธีรักษานี้ถือว่าใช้ได้ แต่เป็นการแก้ที่ปลายเหตุ แถมเขายังลืมเอาเข็มออกจากตัวคุณ ทิ้งคาไว้แบบนั้น เข่าคุณถึงได้ปวดตุบๆ ตลอดเวลา"

เลี่ยวเฟยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า หมอจีนคนก่อนบอกให้เขากลับไปตรวจซ้ำตามนัด

แต่เพราะเรื่องกระดูกมังกร เขาเลยลืมสนิท

ฉินเจียงคีบเข็มเงินยาวเท่านิ้วชี้ออกมาสี่เล่ม โยนลงถาด เลี่ยวเฟยสูดปากด้วยความเสียวไส้

มิน่าเวลาเดินขึ้นลงบันไดหรือวิ่งถึงเจ็บเข่า

มีเข็มยาวขนาดนี้ฝังอยู่ตั้งสี่เล่ม ไม่เจ็บก็บ้าแล้ว!

พอเอาเข็มออกหมด ฉินเจียงก็ใช้มีดกรีดแผลบนหัวเข่าเลี่ยวเฟยช้าๆ

แต่คราวนี้สิ่งที่ไหลออกมาไม่ใช่เลือดเสียสีดำ แต่เป็นหนองเลือดสีเหลืองอ๋อย!

มองดูหนองที่ไหลออกมาเหมือนครีมข้นๆ เลี่ยวเฟยกับหลิวฟางหน้าซีดเผือด

มิน่าฉินเจียงถึงบอกว่าถ้าไม่รีบรักษาเข่าจะเน่า นี่มันเป็นหนองขนาดนี้แล้ว ดูน่ากลัวชิบหาย

หลิวฟางรองหนองใส่แก้วไปตั้งสามแก้ว เลี่ยวเฟยเสียเลือดมากจนหน้าซีด

ฉินเจียงโยนมีดผ่าตัดลงถังขยะ แล้วเอาผ้ากอซมาพันแผลให้เลี่ยวเฟย

"เรียบร้อย จำคำสั่งผมไว้ด้วย สองสามวันนี้ห้ามโดนน้ำ ห้ามออกกำลังกายหนัก พักฟื้นสักอาทิตย์แผลก็หายแล้ว"

เลี่ยวเฟยกับหลิวฟางขอบคุณฉินเจียงยกใหญ่ แล้วพยุงกันเดินออกจากคลินิกไป

ทั้งคู่เพิ่งเดินพ้นประตู ฉินเจียงยังไม่ทันได้นั่งพักหายใจ

ครอบครัวพ่อแม่ลูกสามคนก็เดินไอโขลกๆ เข้ามา

"คุณหมอครับ ช่วยดูลูกสาวผมหน่อยครับ แกเป็นอะไรไม่รู้"

ฉินเจียงเพ่งมอง เด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงกลางหน้าแดงก่ำ หายใจรวยริน

(จบแล้ว)