บทที่ 10 - ยาขับพยาธิระดับเทพ

บทที่ 10 - ยาขับพยาธิระดับเทพ

ติ๊ง

[ตรวจพบโฮสต์พูดความจริงเกี่ยวกับโรคที่ซ่อนเร้นของคนไข้ต่อหน้าแฟนสาวอย่างตรงไปตรงมา ซึ่งช่วยเหลือคนไข้ได้อย่างมหาศาล ภารกิจเสร็จสิ้น]

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับรางวัล: ยาต้มขับพยาธิระดับเทพ!]

ยาต้มขับพยาธิ?

ฉินเจียงเบ้ปาก รู้สึกว่ารางวัลรอบนี้ไม่ค่อยเจ๋งเท่ารอบก่อนๆ

ช่างเถอะ เก็บไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย ความรู้ท่วมหัวเอาตัวรอดได้เสมอ

หลังจากฉินเจียงจัดยาเสร็จ เขาก็ใส่ถุงใบใหญ่ยื่นใส่มืออู๋ทง

"วิธีต้มยากับเวลาที่ต้องใช้ผมเขียนใส่กระดาษไว้ให้แล้ว กลับไปก็ต้มตามคำสั่งในกระดาษอย่างเคร่งครัด จำไว้ว่าต้องต้มตามสูตร ไม่งั้นอย่ากินดีกว่า"

"จำได้แม่นเลยครับหมอ"

อู๋ทงถือยาเตรียมจะเดินออกไป แต่ก็ถูกฉินเจียงขวางไว้อีกรอบ

"เมื่อกี้คุณจ่ายแค่ค่าตรวจนะ ค่ายายังไม่ได้จ่าย ทั้งหมดหนึ่งพันสามร้อยหยวน สแกนจ่ายหรือเงินสดครับ?"

อู๋ทง: ...

หมอคนนี้ฝีมือดีก็จริง แต่งกเงินชะมัด

หลังจากได้รับเงิน ฉินเจียงก็ส่งอู๋ทงออกจากร้านอย่างกระตือรือร้น

สายตาสุดท้ายที่อู๋ทงมองมา ฉินเจียงก็สังเกตเห็นเหมือนกัน

แต่ช่วยไม่ได้ หมอเทวดาก็ต้องกินต้องใช้นี่นา

หลังจากโดนชิ่งค่าตรวจไปรอบหนึ่ง ฉินเจียงถึงขั้นคิดว่าควรจะเก็บเงินก่อนรักษาดีไหม

หรืออย่างน้อยก่อนตรวจก็เก็บมัดจำสักหน่อย?

"หมอฉินคะ นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว พักทานข้าวกันก่อนไหมคะ?"

ฉินเจียงส่ายหน้าอย่างจริงจัง "พวกเราเป็นหมอ คนไข้มาก็ต้องรีบตรวจ ต้องร้อนใจไปกับคนไข้สิครับ"

"ถ้าพวกคุณหิวก็ทานก่อนได้เลย ไม่ต้องห่วงผม"

หลิวเหยียนและทีมงานหิวกันจริงๆ เพราะการตรวจโรคของฉินเจียงไม่ได้ใช้แรงกายอะไรมาก แต่พวกเธอที่ต้องแบกกล้องหามุมถ่ายนี่สิเหนื่อยจะตายชัก

หลิวเหยียนหยิบมือถือขึ้นมาสั่งอาหาร ไม่นานไรเดอร์ก็มาส่ง

ขณะที่หลิวเหยียนและทีมงานเตรียมจะลงมือทาน ฉินเจียงก็ถือถ้วยชาเดินเข้ามา พร้อมกับยิ้มร่า "โอ้โห อาหารการกินดีนี่นา กับข้าวตั้งหกอย่าง แกงอีกหนึ่ง"

หลิวเหยียนตอบตามมารยาท "ไม่หรอกค่ะ ก็ทานกันง่ายๆ หรือว่าหมอฉินจะทานด้วยกันไหมคะ?"

"แหม จะดีเหรอครับ ผมเกรงใจจัง"

ปากฉินเจียงบอกเกรงใจ แต่มือคว้าตะเกียบกับกล่องข้าวไปเรียบร้อยแล้ว

ไอ้ตัวแสบเอ๊ย!

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดพากันส่งอีโมจิรูประเบิดรัวๆ

สตรีมเมอร์คนนี้มันเกินเยียวยาจริงๆ ขนาดข้าวกล่องทีมงานยังจะไปเบียดเบียนเขาอีก!

โชคดีที่ฉินเจียงเพิ่งกินไปได้ไม่กี่คำ ผู้หญิงคนหนึ่งสะพายกระเป๋าแบรนด์เนม แต่งตัวจัดจ้านแฟชั่นจ๋า ก็เดินเข้ามาจากข้างนอก

ผู้หญิงคนนี้แต่งหน้าหนาเตอะ ตั้งแต่ก้าวเข้ามาก็ขมวดคิ้วตลอดเวลา เอามือปิดจมูกปาก ทำท่าทางรังเกียจสภาพแวดล้อมที่นี่สุดๆ

"มีคนอยู่ไหมเนี่ย"

"มีครับ อยู่นี่"

เห็นลูกค้ามา ฉินเจียงรีบวางชามข้าว เช็ดปากด้วยทิชชู่แล้วเดินเข้าไปต้อนรับ

แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับทำหน้าขยะแขยง รีบถอยห่างจากฉินเจียงทันที

"ที่นี่มันยังไงกัน ทำไมมีกลิ่นแปลกๆ"

"กลิ่นแปลกๆ?"

ฉินเจียงชะงัก ไม่เข้าใจว่ากลิ่นแปลกๆ ที่เธอพูดถึงคืออะไร

ถึงคลินิกนี้จะเก่าแก่ แต่เรื่องความสะอาดนี่เนี้ยบกริบ ไม่มีทางมีกลิ่นเหม็นเน่าอะไรแน่นอน

ผู้หญิงคนนั้นมองฉินเจียงด้วยสายตาดูแคลน "นี่คุณไม่ได้กลิ่นเหรอ? เป็นโรคจมูกอักเสบหรือไง กลิ่นแรงขนาดนี้"

ฉินเจียงเพิ่งนึกขึ้นได้ ยิ้มแห้งๆ "คุณผู้หญิงครับ ที่คุณพูดถึงคงไม่ใช่กลิ่นสมุนไพรจีนหรอกนะ?"

"ก็ใช่น่ะสิ ฉันหมายถึงไอ้กลิ่นสมุนไพรเหม็นๆ นี่แหละ"

ฉินเจียงหมดคำจะพูด

คลินิกแพทย์แผนจีนจะไม่มีกลิ่นสมุนไพรได้ยังไง?

"เอาล่ะๆ รีบตรวจให้ฉันเร็วๆ เข้า ช่วงบ่ายฉันต้องไปงานคอนเสิร์ต อย่ามาทำให้เสียเวลา"

เห็นผู้หญิงคนนี้วางมาดเยอะ ฉินเจียงเลยเลิกกระตือรือร้นทันที

เขาเดินเนิบๆ กลับไปที่โต๊ะตรวจ แล้วนั่งลง

"คุณผู้หญิงแซ่โว่อะไรครับ?"

"เจิ้ง"

"ชื่ออะไร?"

"เจิ้งชุนเหมย"

เจิ้งชุนเหมยขมวดคิ้ว "แค่มาหาหมอ ต้องซักประวัติเหมือนตำรวจเลยเหรอ?"

ฉินเจียงขำ แล้วผายมือไปที่ประตู

"ในคลินิก คนไข้มีหน้าที่ต้องให้ความร่วมมือกับหมอ ถ้าคุณไม่อยากตรวจ ประตูอยู่ทางนั้น เชิญกลับได้ครับ"

เจิ้งชุนเหมยถลึงตามองฉินเจียง

"คุณหมายความว่ายังไง! คิดว่าฉันอยากมาที่รูหนูแบบนี้หรือไง! ไปก็ไป!"

พอเจิ้งชุนเหมยลุกขึ้นยืน ฉินเจียงก็ยกชาขึ้นจิบ แล้วพูดลอยๆ ขึ้นมาว่า "โอ๊ย ปวดจั๊กกะแร้จังเลยโว้ย ปวดจี๊ดๆ คันๆ"

ฝีเท้าของเจิ้งชุนเหมยชะลอลง สีหน้าเริ่มไม่เป็นธรรมชาติ

"โอ๊ย ปวดคอจังเลยเว้ย ปวดแสบปวดร้อนไปหมด"

เจิ้งชุนเหมยหยุดเดิน ยืนนิ่งอยู่กับที่

"โอ๊ย เวียนหัว คอแห้งเป็นผง เหงื่อแตกท่วมหลังเลยเนี่ย"

คราวนี้เจิ้งชุนเหมยไม่กล้าวางมาดแล้ว รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม แล้วเดินกลับมานั่งลงอย่างว่าง่าย

"หมอเทวดา! คุณเป็นหมอเทวดาจริงๆ ด้วย! รบกวนช่วยดูให้หน่อยเถอะค่ะว่าฉันเป็นโรคอะไรกันแน่"

ฉินเจียงบ้วนใบชาทิ้ง แกล้งทำหน้าตกใจ "อ้าว คุณจะกลับแล้วไม่ใช่เหรอ? กลับมาทำไมครับ?"

เจิ้งชุนเหมยยิ้มเจื่อน "หมอเทวดาคะ เป็นฉันเองที่ผมยาวแต่วิสัยทัศน์สั้น มีตาหามีแววไม่ ขอร้องล่ะค่ะ ช่วยดูให้ฉันหน่อยเถอะ"

ฉินเจียงชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว "ห้าพันหยวน"

"อะไรนะ!"

เจิ้งชุนเหมยตาโต ร้องเสียงหลง "นี่ยังไม่ได้ตรวจเลย จะเก็บเงินฉันก่อนห้าพันแล้วเหรอ?"

ฉินเจียงตอบเสียงเรียบ "คุณรู้ได้ไงว่าผมยังไม่ได้ตรวจ? มัดจำห้าพัน จะรักษาก็รักษา ไม่รักษาก็เชิญ"

เมื่อกี้ฉินเจียงใช้วิชา 'การดู' ตรวจอาการของผู้หญิงคนนี้ไปเกือบหมดแล้ว

เขาถึงได้บอกอาการของเธอได้อย่างแม่นยำขนาดนั้น

แต่ผู้ชมในไลฟ์ไม่รู้เรื่องนี้ พวกเขารู้แค่ว่าตอนนี้ฉินเจียงกำลังกร่างได้ใจสุดๆ

"สตรีมเมอร์ขี้เก๊กชิบหาย แต่ฉันโคตรชอบเลย!"

"จะเก๊กยังไงก็ไม่เท่าป้าคนนั้นหรอก เดินเข้ามาร้านหมอจีนแล้วบ่นว่าสมุนไพรเหม็น เกิดมาเพิ่งเคยเจอ"

"พวกนายไม่เข้าใจหรอก พวกมนุษย์ป้าที่มีตังค์หน่อยจะเป็นแบบนี้แหละ คิดว่าตัวเองเป็นคุณนายไฮโซ เป็นเรื่องปกติ"

"เชี่ย มัดจำเปิดปากมาห้าพัน สตรีมเมอร์โหดสัส!"

ผู้ชมคิดว่าฉินเจียงทำตัวกร่าง

แต่ก็ชอบที่เขากร่างแบบนี้

เพราะฉินเจียงอ่อนโยนกับคนไข้คนอื่นมาก แต่พอมาเจอคนอย่างเจิ้งชุนเหมย เขากลับไม่ไว้หน้าเลยสักนิด

แบบนี้แหละที่คนดูรู้สึกสะใจ

ทันใดนั้นก็มีเสี่ยสายเปย์กดส่งของขวัญในไลฟ์อีกหลายดอก

ในขณะเดียวกัน เจิ้งชุนเหมยหน้าเขียวคล้ำ มองฉินเจียงด้วยความรู้สึกซับซ้อน

เห็นเธอใส่แบรนด์เนมทั้งตัวแบบนี้

แต่ถ้าต้องจ่ายเงินจริงๆ เธอขี้เหนียวยิ่งกว่าใคร

นั่นตั้งห้าพันหยวนเชียวนะ!

เธอทำใจไม่ได้!

แต่เมื่อกี้ฉินเจียงพูดอาการออกมาได้ตรงเป๊ะ เธอก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

ช่างเถอะ ถือว่าฟาดเคราะห์!

เจิ้งชุนเหมยกัดฟันหยิบมือถือขึ้นมาสแกนจ่ายค่ามัดจำห้าพัน

"คุณหมอคะ ทีนี้ช่วยดูให้ละเอียดได้หรือยังคะ?"

พอเงินห้าพันเข้าบัญชี ฉินเจียงก็เปลี่ยนเป็นหน้ายิ้มทันที

คนไข้คือพ่อแม่บังเกิดเกล้า ใครจะไปโกรธลงล่ะจริงไหม?

"คุณเจิ้งครับ รบกวนแก้ผ้าพันคอออกให้ดูหน่อย"

เจิ้งชุนเหมยถอดผ้าพันคอออก

ซี๊ด!

หลิวเหยียนสูดปากด้วยความตกใจ

บนคอของเจิ้งชุนเหมย มีตุ่มน้ำใสๆ ขึ้นเป็นปื้นๆ ขนาดใหญ่เล็กปะปนกัน!

ดูแล้วน่าสยดสยองพิลึก!

เจิ้งชุนเหมยถามเสียงอ่อย "คุณหมอคะ ฉันเป็นโรคอะไรคะเนี่ย ไปหามาหลายโรงพยาบาลแล้วก็หาสาเหตุไม่เจอ"

(จบแล้ว)