บทที่ 6 - ยินดีต้อนรับเจ้าของกลับบ้าน!

บทที่ 6 - ยินดีต้อนรับเจ้าของกลับบ้าน!

"ฮ่าๆๆๆ สตรีมเมอร์โคตรปั่น โรคปากแข็ง!"

"ไหนใครบอกรักนวลสงวนตัว? ออกกำลังกายตอนดึกดื่น นี่เรียกรักนวลสงวนตัวเหรอ?"

"ออกกำลังกายตอนดึกจะเป็นไรไป อาจจะไปวิ่งไนท์รันก็ได้ป่ะ?"

"ผู้หญิงคนนี้เป็นโรคอะไรกันแน่ ดูจากสีหน้าสตรีมเมอร์ ไม่น่าใช่แค่นอนดึกนะ?"

ผู้ชมพากันเดาไปต่างๆ นานา หลิวเหวินซิ่วก็ร้อนใจจนทนไม่ไหว

"คุณหมอคะ เลิกเล่นลิ้นเถอะค่ะ ตกลงลูกสาวฉันเป็นโรคอะไร?"

ฉินเจียงทำท่าอึกอัก แล้วยกชาขึ้นจิบอีกรอบ

หลิวเหวินซิ่วโมโหแล้ว

"คุณหมอคนนี้นี่ยังไง มีอะไรก็พูดมาตรงๆ ไม่ได้หรือไง!"

ฉินเจียงเลิกคิ้ว "คุณให้ผมพูดตรงๆ เองนะ งั้นก็ทำใจดีๆ ล่ะ"

"ลูกสาวคุณไม่ได้เป็นโรคคลั่งผอม แต่เธอท้องได้สามสัปดาห์ครึ่งแล้ว"

ทะ... ท้อง!

หลิวเหวินซิ่วช็อกตาตั้ง

หลิวเจียวหน้าซีดเป็นกระดาษ

ก็ป้องกันทุกครั้งนี่นา ทำไมถึงท้องได้ล่ะ?

"นังลูกตัวดี! ไหนบอกแม่ว่าตั้งใจเรียนอยู่ที่มหาลัย ที่แท้ไปท้องโย้มาเนี่ยนะ!"

"บอกมา! ลูกใคร!"

โดนหลิวเหวินซิ่วตบฉาดเข้าให้ หลิวเจียวก็มึนตึ้บ

เธอรีบคุกเข่ากอดขาหลิวเหวินซิ่ว ร้องไห้โฮ "แม่... หนูไม่รู้ หนูไม่รู้จริงๆ ฮือๆๆ"

หลิวเหวินซิ่วยิ่งโมโหหนัก "ท้องขนาดนี้จะไม่รู้ได้ยังไง! วันนี้ถ้าไม่บอกว่าใครเป็นพ่อเด็ก แม่จะตีให้ตาย!"

เห็นหลิวเหวินซิ่วมองหาอาวุธรอบตัว ฉินเจียงรีบเก็บที่ทับกระดาษบนโต๊ะซ่อนทันที

ขืนให้ป้าแกคว้าไปได้ มีหวังได้เกิดคดีฆาตกรรมกลางร้านแน่

พร้อมกันนั้น ฉินเจียงก็ช่วยไกล่เกลี่ย "คุณแม่ครับ ใจเย็นๆ ก่อน ลูกสาวคุณไม่ได้โกหกหรอกครับ เธออาจจะไม่รู้จริงๆ ว่าเป็นลูกใคร"

"หือ?"

หลิวเหวินซิ่วชะงักด้วยความงุนงง

ฉินเจียงมองหลิวเจียวด้วยสีหน้าจริงจัง "แม่หนู แฟนหนูไม่ได้มีคนเดียวใช่ไหมล่ะ?"

"วัยรุ่นน่ะ รักง่ายหน่ายเร็วเป็นเรื่องปกติ แต่ทำตัวเป็นดอกไม้ริมทางให้ผึ้งตอมไปทั่วแบบนี้มันไม่ควรนะ"

หลิวเจียว: ...

อำมหิต!

อำมหิตผิดมนุษย์!

ผู้ชมที่นึกว่าฉินเจียงจะช่วยพูดแก้ต่าง กลับต้องหงายเงิบเมื่อเจอช็อตปิดบัญชี!

"จุ๊ๆๆ นึกไม่ถึงเลยว่าหน้าตาบ้านๆ แบบนี้ จะแอบแซ่บขนาดนี้"

"ก็บอกแล้วไงว่านักศึกษาน่ะงานดี พวกนายก็ไม่เชื่อ"

"กลั้นขำไม่ไหว นึกว่าเป็นโรคเบื่ออาหาร ที่แท้แพ้ท้อง"

พอฟังฉินเจียงพูดจบ หลิวเหวินซิ่วก็บิดหูหลิวเจียว ลากถูลู่ถูกังออกไปข้างนอก

"กลับ! กลับบ้านไปแม่จะคิดบัญชีทบต้นทบดอก!"

กว่าสองแม่ลูกจะเดินพ้นประตูร้านไป ฉินเจียงเพิ่งจะนึกขึ้นได้

"เฮ้ย เดี๋ยวสิ พวกคุณยังไม่จ่ายเงินเลยนะ!"

ฉินเจียงวิ่งตามออกไป แต่สองแม่ลูกหายวับไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

เวรเอ๊ย เคยเห็นแต่กินแล้วหนี นี่เพิ่งเคยเจอรักษาแล้วหนีเป็นครั้งแรก!

ขณะที่ฉินเจียงกำลังหงุดหงิด เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น

ติ๊ง

[โฮสต์เลือกวิธีการแจ้งผลแบบที่สอง พูดตรงไปตรงมา!]

[ตรวจพบว่าโฮสต์พูดความจริงเกี่ยวกับโรคที่ซ่อนเร้นของคนไข้ต่อหน้ามารดาอย่างตรงไปตรงมา ซึ่งช่วยเหลือคนไข้ได้อย่างมหาศาล ภารกิจเสร็จสิ้น]

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับรางวัล: วิชาปรุงยาระดับเทพ]

วิชาปรุงยาระดับเทพ!

ในที่สุดก็ได้มา!

พอเห็นของรางวัล ฉินเจียงก็ยิ้มแก้มปริ

แบบนี้สิถึงจะถูก!

เป็นหมอจีนทั้งที จะตรวจโรคเป็นอย่างเดียวได้ไง ต้องจัดยาปรุงยาเป็นด้วยสิ!

ฉินเจียงหลับตาลงรับรู้ความรู้ใหม่

ข้อมูลเกี่ยวกับการปรุงยาไหลพรั่งพรูเข้ามาในสมอง

หลักการยาหลักยารอง การปรับสมดุลหยินหยาง ห้าธาตุพิฆาตส่งเสริม...

เพียงครู่เดียว ฉินเจียงก็เข้าใจสูตรยาแผนจีนทั้งหมดอย่างถ่องแท้

ฉินเจียงลืมตาขึ้นด้วยความมั่นใจ

ตอนนี้เขากล้าพูดได้เต็มปากแล้วว่า เขาคือแพทย์แผนจีนระดับปรมาจารย์!

ขณะที่ฉินเจียงกำลังจะไปหยิบตำราแพทย์มาตรวจสอบความรู้การปรุงยา เสียงคู่รักคู่หนึ่งก็ดังมาจากหน้าประตู

"เดินเร็วๆ หน่อยสิ ฉันปวดฟันจะตายอยู่แล้ว"

"เสี่ยวเวย เดินช้าๆ หน่อย ระวังหกล้ม"

ฉินเจียงเงยหน้าขึ้นมอง ผู้หญิงสะพายเป้หมีสีน้ำตาล กุมแก้มขวา เดินจ้ำอ้าว

ผู้ชายหิ้วถุงพะรุงพะรัง เหงื่อท่วมตัวรีบเดินตามหลังมา

ดูออกเลยว่าทั้งคู่เพิ่งจะกลับมาจากเดินห้าง

คนไข้มาอีกแล้ว!

ฉินเจียงวางตำราลง ยิ้มต้อนรับ

"สวัสดีครับ ใครเป็นคนไข้ครับ?"

เห็นฉินเจียงหนุ่มฟ้อขนาดนี้ ฝ่ายหญิงก็ชะงักกึก

"ฉันเองที่จะรักษา แล้วหมอเจ้าของไข้ไปไหนล่ะ? รบกวนช่วยตามออกมาดูหน่อย ฉันปวดฟันไม่ไหวแล้ว"

ฉินเจียงยิ้มตอบ "คลินิกนี้มีผมเป็นหมอคนเดียวครับ เชิญนั่งก่อน"

มีแค่เขาคนเดียว?

ฝ่ายหญิงมองฉินเจียงด้วยสายตาหวาดระแวง

ยิ่งเห็นว่าเมื่อกี้ฉินเจียงยังอ่านตำราอยู่ สีหน้าก็ยิ่งแย่ลงไปอีก

นี่มันหมอฝึกหัดชัดๆ?

ผู้หญิงลังเล ไม่ยอมนั่งลง

ตอนนี้ถ้าเดินออกไปยังไม่ต้องเสียเงิน แต่ถ้านั่งลงเมื่อไหร่ ไม่ว่าฉินเจียงจะเป็นมือใหม่หรือไม่ ก็ต้องควักกระเป๋าจ่ายค่าตรวจแน่

เห็นปฏิกิริยาของผู้หญิง คนดูในไลฟ์ก็ชอบใจ

"ฮ่าๆๆ เจ๊แกไม่เชื่อมือสตรีมเมอร์ ตลกว่ะ"

"อย่าว่าแต่เจ๊แกเลย ถ้าเป็นฉันมาเจอหมอหล่อหน้าใสขนาดนี้ ฉันก็ระแวงเหมือนกัน"

"จะหล่อแค่ไหนเชียว สู้ผมได้ป่าว?"

"หลานเยี่ยนจู่เม้นบน รบกวนกดไลค์ให้หน่อย ไลค์มาไลค์กลับ ไม่โกง!"

ฉินเจียงดูความกังวลของหญิงสาวออก

แต่ตอนนี้เขากำลังขาดแคลนคนไข้ จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง

ฉินเจียงตีหน้าขรึมพูดอย่างจริงจัง "คุณผู้หญิงวางใจได้เลยครับ ผมเป็นมืออาชีพ ถ้าไม่หาย ผมไม่คิดเงิน"

พอได้ยินฉินเจียงพูดแบบนี้ ผู้หญิงก็นั่งลงทันที

ไม่คิดเงินก็แล้วไป

ไม่ดูก็เสียเที่ยวเปล่า

"เล่ามาซิครับ อาการเป็นยังไง?"

ผู้หญิงชี้ไปที่แก้มตัวเอง "คุณหมอ ไม่รู้เป็นอะไร สองสามวันนี้ฉันปวดฟันจี๊ดๆ ตลอดเลย"

"ตอนแรกแค่ปวดตุบๆ ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไร"

"แต่เมื่อกี้ตอนเดินห้าง อยู่ดีๆ มันก็ปวดจี๊ดขึ้นมา เหมือนมีใครเอามีดมากรีดเหงือกเลย!"

ฉินเจียงสวมถุงมือ ให้ผู้หญิงอ้าปาก แล้วตรวจดูอย่างละเอียด

จริงอย่างที่เธอบอก เหงือกด้านขวาบวมเป่ง บางจุดช้ำเลือดช้ำหนอง เหมือนมีเลือดคั่งสะสมอยู่

ฉินเจียงขมวดคิ้ว รู้สึกว่าเคสนี้ไม่ง่าย

"ทำไมไม่ไปหาหมอฟันล่ะครับ?"

ผู้หญิงยิ้มแห้ง "พวกเราเดินวนแถวนี้รอบหนึ่งแล้ว ไม่เจอโรงพยาบาลเลย เจอแต่คลินิกคุณนี่แหละ"

ฉินเจียงเงียบ

ที่แท้ก็เพราะไม่มีทางเลือกอื่นถึงได้มาที่นี่

เพื่อยืนยันว่าฟันของผู้หญิงมีปัญหาตรงไหนกันแน่ ฉินเจียงจึงยื่นนิ้วชี้ล้วงเข้าไปในปากของเธอ

ใครจะไปคิดว่าพอนิ้วของเขาแหย่เข้าไปปุ๊บ ผู้หญิงคนนั้นก็หุบปาก 'งับ' นิ้วเขาเข้าให้โดยสัญชาตญาณ

ฉินเจียง: ...

ผู้หญิง: ...

ห้องถ่ายทอดสด: ...

ผู้หญิงได้สติรีบอ้าปากปล่อยนิ้ว เอ่ยขอโทษด้วยความเขินอาย "ขอโทษค่ะคุณหมอ"

(จบแล้ว)