บทที่ 301 ระดับโคชิเอ็ง! (สองตอนรวด)

บทที่ 301 ระดับโคชิเอ็ง! (สองตอนรวด)

กองเชียร์เซย์โดตื่นเต้นสุดขีด

ในมุมมองของพวกเขา พวกเขาเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าเซย์โดจะชนะเกมนี้ได้อย่างง่ายดาย

ก็ฟุรุยะ แบตเตอร์ไม้สาม เพิ่งหวดลูกข้ามรั้วออกนอกสนามไปเลยนี่นา!

เอาใจเขามาใส่ใจเรา เอซของโรงเรียนมัธยมฟุคุโอกะจะขวัญเสียขนาดไหน?

ต่อให้มีแรงเต็มร้อย ในจังหวะแบบนี้ ขุดมาใช้ได้สัก 80-90% ก็เก่งแล้ว

และฟอร์ม 80-90% ของเขาก็คงไม่พอจะรับมือกับยูกิหรอก

ไม่ใช่ว่าดูถูกคู่แข่ง แต่เป็นเพราะมั่นใจในตัวชายที่ยืนอยู่ในแบทเตอร์บ็อกซ์มากเกินไปต่างหาก

“กัปตันขึ้นมาแล้ว!”

“คราวนี้คู่แข่งไม่เละเป็นโจ๊กเลยเหรอ?”

“ความแข็งแกร่งของผู้ชายคนนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าฟุรุยะเลย เผลอ ๆ จะเหนือกว่าด้วยซ้ำ...”

ไม่ใช่แค่แฟน ๆ บนอัฒจันทร์ แม้แต่คนในซุ้มม้านั่งเซย์โดเองก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่

โอตะยิ้มกว้างจนเห็นฟันกราม

“โอ้โห กลยุทธ์ของโค้ชคาตาโอกะได้ผลชะงัดเลย!”

ก่อนเกมวันนี้ ตอนที่โค้ชคาตาโอกะเสนอให้เปลี่ยนตำแหน่งผู้เล่น

อย่าว่าแต่เพื่อนร่วมทีมเลย แม้แต่โอตะเองยังไม่เข้าใจ

ไลน์อัพเดิมของพวกเขาก็ลงตัวดีอยู่แล้ว

ผู้เล่นที่ขึ้นตีทุกคนรู้ตำแหน่งและหน้าที่ของตัวเองดี และจนถึงตอนนี้ พวกเขาก็ทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม

จะมีเหตุผลอะไรให้เปลี่ยนไลน์อัพที่ลงตัวขนาดนี้?

นี่มันเกมระดับโคชิเอ็งนะ

ต่อให้คู่แข่งในรอบสามจะไม่แข็งแกร่งมาก แต่การทำแบบนี้ก็มีความเสี่ยง

ทว่า บารมีของโค้ชคาตาโอกะในทีมนั้นล้นเหลือ

ไม่มีใครกล้าคัดค้านข้อเสนอของเขา

บวกกับฟุรุยะเองก็โชว์ฟอร์มได้โดดเด่นมาตลอด

ทุกคนเลยเก็บความเห็นของตัวเองไว้

ตอนนี้ดูเหมือนผู้จัดการทีมของพวกเขาจะมองการณ์ไกลจริง ๆ

แม้จะไม่มีใครเข้าใจว่านักเรียนฟุรุยะทำได้ยังไง

แต่ในสนามเบสบอล ผลลัพธ์คือเครื่องพิสูจน์

เขาตีลูกออกไป และช่วยเพิ่มขวัญกำลังใจให้ทีมได้อย่างมหาศาล

นี่คือเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่สำหรับทีมพวกเขา

ตอนนี้พวกเขาแค่ต้องทำตามผู้จัดการทีม และรอดูความพ่ายแพ้ของคู่แข่งอย่างสบายใจ

“พิชเชอร์ของฟุคุโอกะซวยจริง ๆ...”

เพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งพูดอย่างเห็นใจ

คนอื่น ๆ ในซุ้มม้านั่งเซย์โดก็พยักหน้าเห็นด้วย

ชัดเจนว่า ในจุดยืนของพวกเขา พวกเขาก็รู้สึกว่าพิชเชอร์ของฟุคุโอกะน่าสงสารนิดหน่อย

เพิ่งจะโดนโฮมรันไปหมาด ๆ ก็ต้องมาเจอกับยูกิต่อเลย

แค่คิดก็สงสารแล้ว...

ในขณะเดียวกัน ผู้จัดการทีมและผู้เล่นโรงเรียนมัธยมฟุคุโอกะมายืนออกันอย่างกระวนกระวายที่หน้าซุ้มม้านั่ง

พวกเขารู้ดีว่าเซย์โดไม่ใช่หมูในอวย

ก่อนเกมนี้ พวกเขาก็คาดการณ์ไว้แล้วว่าการเจอกับเซย์โดจะเป็นงานหิน

แต่ใครจะไปคิดว่าสถานการณ์จะยุ่งยากขนาดนี้?

ความแข็งแกร่งที่คู่แข่งแสดงออกมานั้นเหนือจินตนาการไปไกลโข

“ไอ้สัตว์ประหลาดปีหนึ่งนั่น กับไอ้คนที่ยืนอยู่ในแบทเตอร์บ็อกซ์ตอนนี้ เป็นเด็กมัธยมปลายจริง ๆ เหรอ?”

คำถามนี้ดูเป็นคำถามของมือสมัครเล่น และมีคนถามมาเยอะแล้ว

แต่ผู้จัดการทีมและผู้เล่นฟุคุโอกะก็ยังอยากถามในตอนนี้

แรงกดดันที่คู่แข่งแผ่ออกมานั้นทะลุขีดจำกัดจินตนาการของพวกเขาไปแล้ว

วาตานาเบะที่ยืนอยู่บนเนินพิชเชอร์รู้สึกแขนสั่นระริก

จุดเด่นที่สุดของเขาคือพลัง!

แม้ความเร็วลูกจะไม่ใช่ระดับท็อป

แต่แรงส่งของลูกขว้างเขามักจะถูกเพื่อนร่วมทีมล้อว่าเป็น “พิชเชอร์ทุ่มน้ำหนัก”!

มันคือการขว้างที่น่ากลัวเทียบเท่ากับการทุ่มลูกเหล็ก

เมื่อก่อน ลูกขว้างของเขาเคยโดนตีบ้าง

แต่ไม่เคยมีใครตีโฮมรันได้!

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการหวดลูกออกนอกสนามไปเลย?

แต่ตอนนี้ ณ วินาทีนี้

เขาได้เห็นกับตาตัวเองว่าสัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง ในสภาพการขว้างที่ยอดเยี่ยม อาศัยทักษะล้วน ๆ หวดลูกขว้างของเขาออกนอกสนามไปอย่างดื้อด้าน

“ในสนามโคชิเอ็ง หลานจะเจอกับสัตว์ประหลาดตัวจริง!”

ก่อนที่วาตานาเบะจะมา ปู่ของเขาเคยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ปู่ของเขาเคยแข่งโคชิเอ็งในสมัยหนุ่ม ๆ

แม้ผลงานจะงั้น ๆ แต่ก็ได้เปิดหูเปิดตาบนเวทีโคชิเอ็งมาแล้ว

ทว่า ถึงอย่างนั้น วาตานาเบะ มายุ ก็ไม่เคยเก็บคำพูดของปู่มาใส่ใจ

เขาเชื่อมั่นในพลังการขว้างของตัวเองเสมอมา

ไม่คิดเลยว่าเขาจะได้เจอกับสัตว์ประหลาดที่ปู่พูดถึงจริง ๆ บนสนามโคชิเอ็ง

วาตานาเบะเงยหน้ามองยูกิที่กำลังสูดหายใจลึกในแบทเตอร์บ็อกซ์ เตรียมพร้อมรับลูกขว้างของเขา

“คงไม่ได้มีแค่ตัวเดียวสินะ!”

สัญชาตญาณบอกวาตานาเบะว่าระดับความน่ากลัวของผู้ชายตรงหน้า ไม่ได้ด้อยไปกว่าสัตว์ประหลาดที่ชื่อฟุรุยะเลย

วาตานาเบะสัมผัสได้ถึงความกังวลของคู่หูและเพื่อนร่วมทีมในซุ้มม้านั่ง

วาตานาเบะสัมผัสได้ถึงร่างกายที่สั่นเทาด้วยความตึงเครียดไปทุกเซลล์

“นี่คือเวทีโคชิเอ็ง นี่คือความตื่นเต้นของโคชิเอ็ง”

หลังจากเสียโฮมรัน วาตานาเบะกลับแสยะยิ้ม

เด็กหนุ่มคนนี้เผยรอยยิ้มชวนขนลุกออกมา

“ฮะ ๆ เกมน่าสนุกโคตร!”

เห็นอาการเกือบคลั่งของเอซ ผู้จัดการทีมและผู้เล่นฟุคุโอกะต่างทำหน้าประหลาดใจ

แม้สถานการณ์ในเกมจะเสียเปรียบสุด ๆ

แต่พวกเขารู้สึกว่าสภาพจิตใจของเอซดีอย่างน่าประหลาด

แค่คิดเรื่องนี้ พวกเขาก็รู้สึกมีพลังเต็มเปี่ยมไปทั้งตัวทันที

“เยี่ยมมาก!”

“รู้แล้วว่านายไม่ใช่คนขี้ขลาด กล้าท้าทายเข้าไป”

แม้โมเมนตัมจะเป็นรอง แต่ผู้จัดการทีมและผู้เล่นฟุคุโอกะไม่มีใครถอดใจหรือยอมแพ้

โดยเฉพาะเอซของทีม ในวินาทีที่ขว้างลูก ดูเหมือนจะทุ่มสุดตัว

“ตูม!”

ลูกเบสบอลสีขาวหมุนติ้วด้วยความเร็วสูง พุ่งมาถึงเหนือโฮมเพลตในพริบตา

ยูกิที่ยืนอยู่ในแบทเตอร์บ็อกซ์ไม่ได้เหวี่ยงไม้ทันที เขามองลูกเบสบอลผ่านหน้าไปอย่างเย็นชา

“ปั้ก!”

“สไตรค์!”

แคชเชอร์ตัวจริงของฟุคุโอกะรับลูกนี้ได้ แต่หน้าตาไม่ดีใจเลยสักนิด

เขาเงยหน้ามองยูกิแล้วเผลอขมวดคิ้ว

“ท่ายืนรอตีของหมอนี่น่ารำคาญชะมัด!!”

ท่ายืนของยูกิทำให้รู้สึกเหมือนเขาพร้อมจะเหวี่ยงไม้ได้ทุกเมื่อ

แม้ลูกเมื่อกี้ยูกิจะไม่ได้ขยับ แต่แคชเชอร์ฟุคุโอกะกลับรู้สึกเหมือนเขาเกือบจะตีลูกได้

“หมอนี่กำลังสังเกตการขว้างของนาย ห้ามใช้ลูกเดิมซ้ำสองเด็ดขาด”

แคชเชอร์ตัวจริงของฟุคุโอกะย่อมมีลูกเล่นแพรวพราว

เขารีบคิดหาวิธีรับมือกับแบตเตอร์ไม้สี่ของเซย์โดอย่างรวดเร็ว

เด็กหนุ่มบนเนินพิชเชอร์ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ทำตามคำแนะนำของคู่หูทันที

ก่อนการเผชิญหน้าจริง ผู้เล่นฟุคุโอกะ โดยเฉพาะเอซอย่างวาตานาเบะ อาจจะมีความหยิ่งยโสในใจอยู่บ้าง

ต่อให้คู่แข่งเป็นทีมระดับท็อปของประเทศ พวกเขาก็ไม่คิดว่าตัวเองด้อยกว่า

แต่ตอนนี้มันต่างออกไป

ในการปะทะก่อนหน้านี้ พวกเขาได้รับบทเรียนราคาแพงมาแล้ว และเป็นบทเรียนที่ยิ่งใหญ่มากด้วย

เมื่อได้บทเรียน พวกเขาย่อมฉลาดขึ้น

พวกเขารู้ดีว่าความแข็งแกร่งของคู่แข่งเหนือกว่าพวกเขามาก

นั่นหมายความว่าพวกเขาต้องทุ่มสุดตัวตลอดเวลา

ในสถานการณ์นี้เท่านั้น พวกเขาถึงจะมีโอกาสพลิกเกม

ต่อมา ลูกที่สอง ลูกที่สาม

ตำแหน่งและประเภทของลูกขว้างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ยูกิเหวี่ยงไม้ตีลูกโด่งไปที่เอาท์ฟิลด์

“แค๊ง!”

วินาทีที่ลูกเบสบอลลอยออกไป กองเชียร์เดนตายของเซย์โดบนอัฒจันทร์เตรียมเฮแล้ว

ใครจะคิดว่าพอลูกเบสบอลตกลงมา เอาท์ฟิลด์เดอร์ของโรงเรียนมัธยมฟุคุโอกะจะมายืนรอรับอยู่ใต้ลูกพอดีเป๊ะ

“ปั้ก!”

“เอาต์!”

สามเอาต์ จบอินนิง

อินนิงแรกจบลง สกอร์ 1:0

ทีมเบสบอลโรงเรียนเซย์โดนำอยู่หนึ่งรัน

เกมดำเนินเข้าสู่อินนิงที่สองครึ่งบน โรงเรียนมัธยมฟุคุโอกะเป็นฝ่ายบุก

แบตเตอร์ของพวกเขาคือแกนหลักไม้สี่ ไม้ห้า และไม้หก

เพื่อนร่วมทีมเซย์โดเมื่อลงไปตั้งรับ ต่างดูตื่นตัวกันเต็มที่

เพื่อนร่วมทีมรู้ดีว่าคู่แข่งไม่มีวันยอมเป็นฝ่ายตามหลังแน่

คู่แข่งจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อทำแต้มให้ได้

และมันก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ

แบตเตอร์ไม้สี่ของโรงเรียนมัธยมฟุคุโอกะโน้มตัวเข้ามาในโซนสไตรค์ทันที

และตั้งท่าบันต์

แฟน ๆ บนอัฒจันทร์ฮือฮากันใหญ่เมื่อเห็นฉากนี้

“พวกฟุคุโอกะบ้าไปแล้วเหรอ? ไม่มีคนอยู่บนเบสสักคน จะบันต์ทำไม?”

“นี่มันแจกเอาต์ชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ?”

แฟน ๆ ส่วนใหญ่ไม่เข้าใจ

ทว่า นักข่าวอาวุโสจากนิตยสารเบสบอลคิงดอมกลับอดไม่ได้ที่จะชื่นชม

“ฉลาด!!”

ได้ยินคำพูดของฟูจิโอะ ดวงตาคู่โตของโอวาดะ อากิโกะก็หันขวับมามองทันที

“ผู้เล่นฟุคุโอกะไม่ได้จะบันต์จริง ๆ หรอก เขาแค่ใช้วิธีนี้แก้ทางลูกเคิร์ฟวิถีโค้งสูงของทันบะ! ลูกเคิร์ฟนั้นมีวงเลี้ยวใหญ่มาก ถ้าขว้างฝืนเข้ามา มีโอกาสสูงที่จะโดนตัวแบตเตอร์”

“หา?”

โอวาดะ อากิโกะเอามือปิดปากด้วยความประหลาดใจ

ความเร็วลูกของทันบะเทียบกับเอซของทีมไม่ได้อยู่แล้ว

แต่ก็ยังอยู่ในช่วง 135 ถึง 140 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

แบตเตอร์ไม้สี่ของฟุคุโอกะไม่กลัวเหรอ?

“เขาไม่กลัวชัด ๆ! ต่อให้โดนลูกอัด ก็ยอมเพื่อจะได้ออกเบส”

ในสนาม ทันบะจำใจขว้างลูกออกไป

แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ ขว้างลูกยัดมุมใน

เขาอยากใช้วิธีนี้บีบให้แบตเตอร์ถอย

ทว่า แบตเตอร์ไม้สี่ของฟุคุโอกะไม่สะทกสะท้านเลยเมื่อเจอกับลูกที่เกือบจะอัดเข้าลำตัว

เขาไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว

“ปั้ก!”

“สไตรค์!”

ลูกนี้ห่างจากตัวแบตเตอร์ไม่ถึงห้าเซนติเมตร

มิยูกิที่นั่งยองอยู่ในตำแหน่งแคชเชอร์สูดหายใจลึกโดยสัญชาตญาณ

“นี่คือระดับโคชิเอ็งเหรอเนี่ย?”

มันต่างจากคู่แข่งที่เคยเจอมาก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

คู่แข่งพวกนั้น แม้จะมีความบ้าบิ่นบ้างในบางครั้ง

แต่นั่นมักจะเป็นช่วงตัดสินแพ้ชนะของเกม

อย่างตอนนี้ ที่ทั้งสองฝ่ายยังดูเชิงกันอยู่ และเซย์โดนำแค่แต้มเดียว

ตามตรรกะปกติ คู่แข่งไม่น่าจะบ้าบิ่นขนาดนี้นี่นา?

แต่คู่แข่งของพวกเขากลับแสดงท่าทีแบบนี้ออกมาจริง ๆ

อย่าว่าแต่ทั้งเกมเลย แม้แต่ลูกเดียวพวกเขาก็ไม่ยอมเสียให้ง่าย ๆ

พวกเขาแสดงท่าทีพร้อมสู้ตาย!

แสดงท่าทีว่าจะไม่ยอมแพ้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

“ขว้างต่อไป!!”

ทั้งสองฝ่ายต่างจด ๆ จ้อง ๆ กันอยู่ ใครแสดงความอ่อนแอออกมาก่อน จะเสียเปรียบในการดวลครั้งต่อไป

แน่นอนว่าเซย์โดยอมไม่ได้ในเรื่องนี้

ทันบะทำตามคำสั่ง ขว้างลูกอินไซด์อีกครั้ง

“วื้ด!”

เห็นความใจเด็ดของทันบะ เพื่อนร่วมทีมเซย์โดเองยังอดเกาหัวไม่ได้

ไม่คิดว่าอดีตเอซจะห้าวขนาดนี้?

ในแบทเตอร์บ็อกซ์ แบตเตอร์ไม้สี่ของฟุคุโอกะเห็นฉากนี้ แววตาเจ้าเล่ห์วาบผ่าน

“ติดกับแล้ว!”

เขาถอยหลังครึ่งก้าวทันที ยอมทิ้งพื้นที่ด้านใน

พร้อมกันนั้น เขาก็เหวี่ยงไม้

“แค๊ง!”

ไม้เบสบอลเฉียดโดนลูกแบบฉิวเฉียด แม้ท่าทางจะดูทุลักทุเล แต่เขาก็ยังตีลูกออกไปได้

ดวงตาของแบตเตอร์ไม้สี่ฟุคุโอกะฉายแววประหลาดใจ

“สำเร็จ!!”

การค้นคว้าอย่างไม่ย่อท้อของเขาไม่เสียเปล่า

เขารู้นานแล้วว่าพิชเชอร์ของเซย์โดมีจุดอ่อนร่วมกันอยู่อย่างหนึ่ง

บางทีนี่อาจเป็นจุดอ่อนร่วมของพิชเชอร์ทีมแกร่งทุกทีม

ในการดวลซึ่งหน้า พวกเขาหยิ่งทะนงเกินกว่าจะถอยหลัง

นั่นคือเหตุผลที่เขาวางแผนนี้ขึ้นมา

ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะทำสำเร็จแล้ว

ทว่า แบตเตอร์ไม้สี่ของฟุคุโอกะยังไม่ทันจะได้ยิ้มกว้างและหัวเราะออกมา

หางตาของเขาก็เหลือบเห็นเงาร่างหนึ่งพุ่งมาเหมือนเสือชีตาห์

ลูกที่เขาเพิ่งตีออกไป ลอยไปข้างหน้าได้แค่ราว ๆ 20 เมตร ก่อนจะถูกถุงมือคว้าไว้

“ปั้ก!”

“เอาต์!!”

แบตเตอร์ไม้สี่ของฟุคุโอกะโดนรับลูกได้?

ในซุ้มม้านั่งฟุคุโอกะ ทุกคนยืนอึ้ง

“ปฏิกิริยานั่นมันเร็วเกินไปแล้วมั้ง?”

“ไม่ใช่แค่พิชเชอร์ที่แกร่ง แต่เกมรับทั้งทีมก็ระดับท็อปของประเทศจริง ๆ”

แฟน ๆ บนอัฒจันทร์ชื่นชมไม่ขาดปาก

เด็กหนุ่มที่รับลูกได้กลับเบะปาก

“เมื่อก่อนตอนอยู่กับเอซทีมเรา แทบไม่ได้จับลูก การเคลื่อนไหวเลยฝืดไปหน่อย”

ในสายตาคนอื่น นั่นคือการป้องกันที่รวดเร็วปานเสือชีตาห์

แต่เจ้าตัวกลับไม่พอใจ

ในความคิดของเขา เขาควรจะเร็วกว่านี้

“เลิกถ่อมตัวได้แล้ว แบตเตอร์ไม้ห้าของคู่แข่งมาแล้ว”

ไม่เหมือนกับเซย์โดและทีมส่วนใหญ่

แบตเตอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดของโรงเรียนมัธยมฟุคุโอกะไม่ใช่ไม้สี่ และไม่ใช่ไม้สาม

แต่เป็นไม้ห้าของทีม

“แบตเตอร์ไม้ห้า พิชเชอร์ หมายเลขหนึ่ง วาตานาเบะ มายุ”

ในฐานะเอซของทีม วาตานาเบะไม่ได้เก่งแค่เรื่องขว้าง

พลังการตีของเขา รวมถึงสถิติการตี ก็ไม่มีใครเทียบได้

...

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═