บทที่ 278 ฟุรุยะคนที่สอง! (สองตอนรวด)

บทที่ 278 ฟุรุยะคนที่สอง! (สองตอนรวด)

อุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้นในสนามโคชิเอ็งทำให้เหล่าสมาชิกทีมเบสบอลโรงเรียนเซย์โดรู้สึกคอแห้งผาก

151 กม./ชม.!!!

ตัวเลขปรากฏเด่นหราบนสกอร์บอร์ดอิเล็กทรอนิกส์ขนาดยักษ์

ผู้เล่นเซย์โดอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมึนงงเล็กน้อย

ภาพที่เห็นซ้อนทับราวกับเอซของพวกเขากำลังยืนตระหง่านอยู่บนเนินพิชเชอร์

ทว่าร่างบนเนินพิชเชอร์นั้นกลับเป็นอเล็กซ์ ผู้มาพร้อมเรือนผมสีทองและดูแข็งแกร่งดั่งราชสีห์

ส่วนเอซตัวจริงของเซย์โดยังคงนั่งสงบเสงี่ยมอยู่ในซุ้มม้านั่ง

ไม่มีใครอ่านอารมณ์ของเขาออก

“พระเจ้าช่วย...”

“สัตว์ประหลาดโผล่มาอีกตัวแล้ว”

“โรงเรียนเซนต์อดอล์ฟนี่มันม้ามืดที่แข็งแกร่งที่สุดในทัวร์นาเมนต์นี้ชัด ๆ”

“เหลือเชื่อสุด ๆ !!!”

แฟน ๆ บนอัฒจันทร์ต่างสูดหายใจเฮือกใหญ่และพึมพำถึงผลลัพธ์ที่ประจักษ์แก่สายตา

น้ำเสียงของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

เดิมทีทุกคนคิดว่าผลแพ้ชนะของเกมวันนี้คงถูกตัดสินไปแล้ว

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาจะด่วนสรุปเร็วเกินไป

สถานการณ์จริงซับซ้อนกว่าที่จินตนาการไว้มากนัก

“ชั้นชักอยากเห็นผู้ชายคนนั้นลงสนามแล้วสิ!”

แฟนบอลบางคนกล่าวขึ้นมา

หลายคนในที่นั้นได้ยินเข้าก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองทางซุ้มม้านั่งของเซย์โด

จ้องมองไปยังเด็กหนุ่มร่างสูงที่วางตัวไม่ยี่หระต่อสิ่งใด

“ชั้นก็รออยู่เหมือนกัน...”

พิชเชอร์ที่มีความเร็วลูกเกิน 150 กิโลเมตรนั้นหาได้ยากยิ่งในหมู่ผู้เล่นระดับ ม.ปลาย

ตอนนี้เซนต์อดอล์ฟมีอยู่หนึ่งคน

และการขว้างลูกความเร็วสูงของเอซเซย์โดก็สร้างความประทับใจฝังลึกให้แก่ทุกคนเช่นกัน

จะไม่ให้พวกเขาอยากเป็นประจักษ์พยานในปาฏิหาริย์นี้ด้วยตาตัวเองได้อย่างไร?

“มันเกิดขึ้นแน่”

ขณะที่ผู้คนกำลังวิพากษ์วิจารณ์ มิยูกิที่ยืนอยู่ในแบทเตอร์บ็อกซ์กลับขมวดคิ้วมุ่น

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นลูกขว้างความเร็วสูงขนาดนี้

ลูกขว้างของคู่หูเอซของเขานั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านี้เสียอีก!

ไม่เกินจริงเลยที่จะกล่าวว่ามิยูกิเห็นลูกแบบนี้จนชินชา

ทว่าในเวลานี้ ความคิดของเขาแตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง

ในอดีต ยามเห็นเอซของตัวเองขว้างลูกแบบนี้ เขาจะรู้สึกซาบซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย สัมผัสได้ว่าตราบใดที่ลูกขว้างนี้ปรากฏขึ้น คู่ต่อสู้ย่อมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจำยอมสยบ

เจ้าพวกนั้นไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะต่อต้านด้วยซ้ำ!

ในมุมมองของเพื่อนร่วมทีม โดยเฉพาะในฐานะคู่หู ความรู้สึกนี้ย่อมเป็นความปีติยินดีอย่างที่สุด

แต่ตอนนี้ ในฐานะคู่ต่อสู้ เมื่อเห็นฝ่ายตรงข้ามขว้างลูกแบบเดียวกัน เขากลับรู้สึกถึงเหงื่อกาฬที่ไหลพรากกลางแผ่นหลัง

การเผชิญหน้ากับพิชเชอร์ที่ชื่ออเล็กซ์คนนี้ ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับฟุรุยะ...

ความรู้สึกนี้มันช่างกระอักกระอ่วนสิ้นดี

“การดวลกับพิชเชอร์ที่คล้ายคลึงกับฟุรุยะ!”

มิยูกิจินตนาการสถานการณ์ทำนองนี้ในหัวมานับครั้งไม่ถ้วน

ทุกครั้งที่จำลองภาพ หัวใจของเขาก็เต้นรัว

“เข้ามา!”

มิยูกิเองก็มีหัวใจของผู้แข็งแกร่ง เขายกไม้ขึ้นและจ้องเขม็งไปยังคู่ต่อสู้

“ชั้นคิดมาหลายครั้งแล้ว ว่าอยากจะเผชิญหน้ากับคู่หูของตัวเองในรูปแบบนี้”

“ตูม!”

สิ้นความคิดของมิยูกิ ลูกเบสบอลสีขาวก็พุ่งแหวกอากาศออกมา

อเล็กซ์บนเนินพิชเชอร์ดูราวกับสัตว์ร้ายจากยุคบรรพกาล

เขาเปี่ยมไปด้วยความป่าเถื่อนและก้าวร้าวอันทรงพลัง

ลูกเบสบอลที่ถูกขว้างออกจากมือเปรียบเสมือนร่างอวตารของเขา

ราวกับราชสีห์กำลังกระโจนเข้าใส่ตัวมิยูกิ

เมื่อเห็นลูกขว้างนี้ ดวงตาของมิยูกิก็เบิกกว้างขึ้นทันที

นิ้วทั้งสิบกำไม้แน่น ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน

แม้จะเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่พอต้องเผชิญหน้าในจังหวะนี้ เขายังคงรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล

“ไม่ได้การ ต้องหวด!”

แรงกดดันหนักหน่วงจนมิยูกิไม่อาจยั้งมือได้

เขากัดฟันเหวี่ยงไม้สวนออกไป

ในฐานะผู้เล่นคนสำคัญของเซย์โดและหนึ่งในผู้เล่นที่มีพัฒนาการก้าวกระโดดที่สุดในช่วงสองปีที่ผ่านมา

วงสวิงของมิยูกินั้นจัดว่าเฉียบคม

ตราบใดที่ไม่ถูกนำไปเปรียบเทียบกับสัตว์ประหลาดสองตัวในทีม เขาคือแบตเตอร์ระดับเฟิร์สคลาสอย่างแน่นอน

ทว่า วงสวิงอันทรงพลังนั้นกลับคว้าน้ำเหลว ไม่โดนแม้แต่ผิวลูก

ลูกเบสบอลพุ่งผ่านสไตรค์โซนไปด้วยความเร็วที่เหนือกว่า

“ปั้ก!”

“สไตรค์!”

ทูสไตรค์ แบตเตอร์ถูกต้อนจนมุมแล้ว

เพื่อนร่วมทีมในซุ้มม้านั่งเซย์โดต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดถึงขีดสุด

ในฐานะเพื่อนร่วมทีมเดียวกัน พวกเขารู้ซึ้งถึงฝีมือของมิยูกิดีที่สุด

และเพราะรู้ดีนี่เอง เมื่อเห็นมิยูกิหวดลมเป็นครั้งที่สอง จิตใจของพวกเขาจึงสั่นคลอนอย่างรุนแรง

“ถ้าคะแนนการปรับตัวรับมือลูกฟาสต์บอลเต็ม 100 คะแนนของมิยูกิต้องอยู่ที่ 90 เป็นอย่างน้อย”

“นี่เขาแตะไม่โดนบอลเลยเหรอเนี่ย?”

ผลลัพธ์อันโหดร้ายนี้ทำให้เพื่อนร่วมทีมเซย์โดรู้สึกเหมือนกำลังมองเห็นภาพซ้อนของฟุรุยะ

ฟอร์มการเล่นแบบนี้ ไม่สำคัญว่าคู่ต่อสู้จะเป็นใครหรือเก่งแค่ไหน ก็สามารถบดขยี้ได้ราบคาบ...

ในความทรงจำของผู้เล่นเยาวชน ดูเหมือนจะมีแค่เอซของทีมพวกเขาเท่านั้นที่ทำแบบนี้ได้

คนคนนั้นคือฟุรุยะ

ทว่า ฟุรุยะ ซาโตรุ ยังคงนั่งสงบเสงี่ยมอยู่บนม้านั่งข้างสนาม

“ชิ!”

“งานเข้าแล้ว...”

ไม่เพียงแค่มิยูกิที่ตระหนักได้ ดูเหมือนเพื่อนร่วมทีมคนอื่น ๆ ก็รู้ตัวแล้วเช่นกัน

คู่ต่อสู้คนถัดไปของพวกเขาคือฟุรุยะอีกคน

แค่คิดเรื่องนี้ก็ทำให้เพื่อนร่วมทีมรู้สึกพะอืดพะอมอยากจะอาเจียน

ความรู้สึกของฝั่งเซย์โดนั้นส่งไปไม่ถึงผู้เล่นเซนต์อดอล์ฟอย่างแน่นอน

ในเวลานี้ ขวัญกำลังใจของเซนต์อดอล์ฟกำลังพุ่งทะยาน

เปลวไฟแห่งการต่อสู้ลุกโชนในดวงตาของผู้เล่น

“เผด็จศึกรวดเดียวไปเลย!”

“ทูสไตรค์แล้ว!”

อเล็กซ์บนเนินพิชเชอร์ได้ยินเสียงพูดคุยของเพื่อนร่วมทีมรอบกายก็เบะปากอย่างดูแคลน

สำหรับคนอื่น การเจอคู่แข่งระดับเซย์โดอาจเพียงพอที่จะทำให้เสียขบวนและจนปัญญาจะรับมือ

แต่สำหรับอเล็กซ์ นี่มันแค่เรื่องขี้ปะติ๋ว

“ตอนนี้ชั้นเพิ่งใช้แรงไปแค่สิบเปอร์เซ็นต์เอง”

พูดจบ อเล็กซ์ก็ขว้างลูกสุดท้ายออกไป

“ตูม!”

เสียงลูกเบสบอลแหวกอากาศดังชัดเจนเข้าหูทุกคน

ใบหน้าของเพื่อนร่วมทีมเซย์โดยิ่งซีดเผือดลงไปอีก

มิยูกิที่ปกติมักจะเยือกเย็นเสมอในแบทเตอร์บ็อกซ์ บัดนี้มีเส้นเลือดปูดโปนขึ้นที่หน้าผาก

“มองเห็นชัดเลย ตีได้แน่!”

แม้จะกะจังหวะตีผิดพลาดในลูกก่อนหน้า

แต่มิยูกิไม่ได้ท้อถอยแม้แต่น้อย

ถึงปฏิกิริยาจะช้าไปหน่อยจนหวดลูกออกไปไม่ได้ทันที

แต่เขามองเห็นมันชัดเจนมาก

หลังจากจับคู่กับฟุรุยะ ซาโตรุมานับครั้งไม่ถ้วนและเห็นลูกขว้างเหล่านั้นด้วยตาตัวเองมาตลอด

สายตาของมิยูกิได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี

แม้การเหวี่ยงไม้ในแบทเตอร์บ็อกซ์จะให้ความรู้สึกต่างจากการรับลูกในตำแหน่งแคชเชอร์

แต่ตราบใดที่สายตาปรับตัวได้ ขอแค่ปรับจังหวะวงสวิงอีกเพียงเล็กน้อย

เขาก็มีโอกาสเต็มประตูที่จะหวดลูกเบสบอลที่พุ่งเข้ามาให้กระเด็นออกไป

“ตอนนี้แหละ!”

เมื่อปรับจังหวะสวิงได้แล้ว มิยูกิก็เล็งทิศทางที่ลูกพุ่งมาแล้วหวดเต็มแรง

“วื้ด!”

เผชิญหน้ากับลูกขว้างสุดสะพรึง เขาไม่ถอยหนี แต่กลับพุ่งเข้าชนความท้าทายนั้นตรง ๆ

→

“แค๊ง!”

ไม้เบสบอลไม่ทำให้ผิดหวัง มันปะทะเข้ากับลูกเบสบอลได้สำเร็จ

ทว่า ก่อนที่มิยูกิจะได้ทันดีใจ เขากลับรู้สึกถึงแรงสะท้อนกลับมหาศาลที่กระแทกเข้าใส่แขนทั้งสองข้าง

แรงดีดนั้นรุนแรงจนเขาแทบจะประคองไม้ไว้ไม่อยู่

มิยูกิกัดฟันต้านทานไว้อย่างทุลักทุเล

แต่เขาก็ทำได้แค่ต้านไว้เท่านั้น พลังและทิศทางที่ลูกกระดอนกลับไปไม่ได้ดั่งใจเขาเลยแม้แต่น้อย

“แค๊ง!”

ลูกที่ถูกตีลอยไปข้างหน้าอย่างหมดแรงเพียงไม่กี่เมตร ก่อนจะตกลงและกระดอนพื้น

อเล็กซ์วิ่งเหยาะ ๆ ไปข้างหน้า เก็บลูกขึ้นมาอย่างง่ายดาย แล้วขว้างส่งไปยังเบสแรก

“ปั้ก!”

“เอาต์!”

เพื่อนร่วมทีมในซุ้มม้านั่งเซย์โดมีสีหน้าเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม

มิยูกิเก่งแค่ไหน?

เพื่อนร่วมทีมรู้ดีแก่ใจที่สุด

แต่ขนาดเขายังตีลูกให้ดีไม่ได้

“พลังของหมอนี่มันโกงชัด ๆ!”

“ถึงความเร็วลูกจะช้ากว่าหน่อย แต่ถ้าแข่งกันด้วยพลังเพียว ๆ เผลอ ๆ หมอนั่นอาจจะเหนือกว่าฟุรุยะด้วยซ้ำ”

เมื่อคิดได้ดังนี้ จะให้ทีมเซย์โดวางใจลงได้ยังไง?

ในทางตรงกันข้าม ฝั่งคู่แข่งนั้นลิงโลดจนเนื้อเต้น

คันซากิที่ใบหน้าเคยบิดเบี้ยว บัดนี้กลับมามีสีหน้าเจ้าเสน่ห์ดังเดิม

“เดิมทีกะจะเก็บของดีไว้ใช้กับทีมจักรวาล แต่พวกแกได้รับเกียรติให้ชิมลางก่อนใครเพื่อน”

ไม่ใช่แค่เซย์โดที่ประเมินพวกเขาต่ำไป

ผู้เล่นเซนต์อดอล์ฟเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าคู่แข่งจะแข็งแกร่งขนาดนี้?

นี่ทำเอาพวกเขาขนลุกซู่ไปเหมือนกัน

เพราะเอซของเซย์โดยังไม่ได้ลงสนามเลยด้วยซ้ำ?

ถ้าฟุรุยะก้าวขึ้นสู่เนินพิชเชอร์เมื่อไหร่ ความแข็งแกร่งของเซย์โดจะยิ่งทวีความน่าสะพรึงกลัวขึ้นไปอีก

คันซากิตระหนักถึงปัญหานี้ดี

ไม่ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาจะมองเซย์โดเป็นยังไง แต่ ณ จุดนี้คงต้องยอมรับความจริง

ความแข็งแกร่งของคู่แข่งอยู่ในระดับท็อปของประเทศ

ดีไม่ดีอาจจะไม่ด้อยไปกว่าทีมจักรวาลเลยแม้แต่น้อย

เกมดำเนินต่อไป แบตเตอร์ไม้แปดของเซย์โดก้าวขึ้นสู่สนาม

บรรยากาศในสนามตึงเครียดถึงขีดสุด

กองเชียร์เดนตายของเซย์โดบนอัฒจันทร์ที่เคยคิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือ

กลับต้องมาเจอม้ามืดโผล่มาขวางทางดื้อ ๆ

เด็กหนุ่มผมทองคนนี้เปลี่ยนความเข้าใจของพวกเขาไปในพริบตา

“หมอนั่นไง! พิชเชอร์อัจฉริยะที่เคยต่อยคนในโรงเรียนมัธยมต้นโรบินสัน!”

“หา?”

“ว่าแล้วเชียว หน้าคุ้น ๆ”

แฟนบอลที่รู้สึกว่าอเล็กซ์ไม่น่าจะโผล่มาจากกระบอกไม้ไผ่รีบค้นหาข้อมูลของเขาทันที

เดิมทีเขาเป็นพิชเชอร์อัจฉริยะจากอเมริกาเหนือที่มีอนาคตไกล

แต่ต่อมาเนื่องจากเหตุทะเลาะวิวาท เขาจึงถูกทางโรงเรียนลงโทษทางวินัย

หลังจากนั้นเขาก็หายไปจากสายตาสาธารณชน

ใครจะคิดว่าเขาจะมาโผล่อยู่ในรายชื่อของโรงเรียนเซนต์อดอล์ฟ

“เรื่องใหญ่ตรงไหน? วัยรุ่นเลือดร้อน ฮอร์โมนพลุ่งพล่านแย่งจีบสาวมันเป็นเรื่องปกติจะตาย”

คันซากิรู้เรื่องในอดีตของอเล็กซ์ดีอยู่แล้ว

แต่เขาไม่สน

แล้วไงถ้าเด็กหนุ่มทำเพื่อนร่วมชั้นท้อง?

เขาคืออัจฉริยะในสนาม!

แค่นั้นก็พอแล้ว

“แสดงพรสวรรค์ออกมาให้เต็มที่เลย!”

อเล็กซ์บนเนินพิชเชอร์เปรียบเสมือนสัตว์ร้ายที่ถูกขังลืมและอดอาหารมาสามวัน

สภาวะการขว้างของเขายอดเยี่ยมขึ้นเรื่อย ๆ และความเร็วลูกก็เพิ่มขึ้นไม่หยุด

“ตูม!!”

ลูกเบสบอลสีขาวพุ่งแหวกอากาศพร้อมเสียงระเบิดกึกก้อง

แบตเตอร์ในแบทเตอร์บ็อกซ์พยายามสุดชีวิตที่จะหวดลูกออกไป

เขากำไม้แน่นด้วยสองมือ เส้นเลือดบนท่อนแขนปูดโปนจากการออกแรง

ทว่า ไม่ว่าแบตเตอร์จะเดือดดาลในใจแค่ไหน เมื่อเผชิญหน้ากับลูกเบสบอลสีขาวที่พุ่งหวีดหวิวเข้ามา เขาก็ยังคิดหาวิธีรับมือดี ๆ ไม่ออก

ทำได้เพียงมองดูบอลสีขาวพุ่งผ่านสายตาไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างจนปัญญา

“ปั้ก!”

“สไตรค์!”

“สไตรค์!!!”

“สไตรค์เอาต์!!!”

“สไตรค์เอาต์!!!”

ถึงมิยูกิ คาซุยะจะตีลูกออกไปไม่ได้ในท้ายที่สุด แต่อย่างน้อยเขาก็ยังไม้โดนบอล

แต่แบตเตอร์อีกสองคนที่เหลือมีสภาพต่างกันราวฟ้ากับเหว

ในฐานะผู้เล่นตัวจริงของเซย์โด ผลงานที่ผ่านมาของพวกเขาล้วนน่าชื่นชม

แต่ตอนนี้ ณ วินาทีนี้

พวกเขากลายเป็นเหมือนคนบื้อใบ้ ปล่อยให้คู่แข่งโชว์ออฟอยู่ตรงหน้า

โดยที่พวกเขาตอบโต้ไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

สามเอาต์ จบอินนิง

เกมบุกของทีมเบสบอลโรงเรียนเซย์โดในอินนิงที่สองจบลงอย่างกะทันหัน

แฟน ๆ บนอัฒจันทร์ดูเหมือนจะรับความจริงได้ยาก

พวกเขายืนนิ่งงัน พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

บนอัฒจันทร์ กองเชียร์ของเซนต์อดอล์ฟมีน้อยจนน่าสงสาร

แม้ทีมจะฟอร์มดีแค่ไหน แต่ดูเหมือนจะมีแฟนคลับมาเชียร์ไม่มากนัก

แต่ในซุ้มม้านั่งของเซนต์อดอล์ฟ บรรยากาศกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ผู้เล่นทุกคนตื่นเต้นดีใจราวกับอยู่ในงานเทศกาล

เกมก่อนหน้านี้พวกเขาอัดอั้นตันใจแค่ไหน

นาทีนี้พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกสะใจมากเท่านั้น

ทุกคนยิ้มแก้มปริ เลือดสูบฉีดพลุ่งพล่าน

“มันต้องอย่างนี้สิ สะใจชะมัด!”

“ไม่เห็นมีอะไรเลย หวานหมูชัด ๆ”

“งานต่อไปของพวกเราคือทำแต้ม”

แม้ผู้เล่นเซนต์อดอล์ฟจะโชว์ฟอร์มได้ยอดเยี่ยมมากจนถึงตอนนี้

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ต้องพูดถึง

นั่นคือจนถึงบัดนี้ พวกเขายังเป็นฝ่ายตามหลังอยู่

และตามหลังอยู่ถึงสามรันเต็ม ๆ

กฎของสนามเบสบอลก็เป็นเช่นนี้ ไม่ว่าจะโชว์ฟอร์มเทพแค่ไหนในสนาม

ตราบใดที่ไม่สามารถช่วงชิงความได้เปรียบเรื่องคะแนนมาได้ สุดท้ายพวกเขาก็ยังเป็นฝ่ายแพ้อยู่ดี

ผู้เล่นเซนต์อดอล์ฟกระตือรือร้นที่จะโชว์ฝีมือ

ตอนที่ซาวามุระก้าวขึ้นไปขว้าง เพื่อนร่วมทีมต่างพากันเตือนสติ

“ไม่ต้องกดดันนะ ตอนนี้เรานำอยู่”

จนถึงนาทีนี้ เพื่อนร่วมทีมเซย์โดยังไม่มีความคิดที่จะเปลี่ยนตัวผู้เล่น

แม้คู่แข่งจะแสดงความแข็งแกร่งที่น่าประทับใจ

แต่ฟอร์มของพิชเชอร์ปีหนึ่งของพวกเขาก็ไม่ได้แย่

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังนำคู่แข่งอยู่ถึงสามรัน

นี่คือจุดสำคัญ

อย่างที่โบราณว่า ‘มีแต้มตุนไว้ให้อุ่นใจ’

สำหรับผู้เล่นเซย์โด การมีคะแนนนำอยู่ในมือย่อมทำให้พวกเขาสงบเยือกเย็นขึ้นมากในการรับมือกับเกม

“ไว้ใจชั้นได้เลย!”

ซาวามุระตัวน้อยดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นอย่างเหลือเชื่อ

แม้ต้องเผชิญกับสถานการณ์ยากลำบากที่ไม่เคยเจอมาก่อน เขาก็ไม่แสดงความหวาดกลัวหรือย่อท้อเลยแม้แต่น้อย

เห็นเขาแสดงออกเช่นนี้ เพื่อนร่วมทีมก็พากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ตราบใดที่รุ่นน้องคนนี้ยังรักษาจิตวิญญาณการต่อสู้ไว้ได้ พวกเขาก็ไม่ต้องกังวล

แน่นอนว่าก่อนที่ผู้เล่นจะลงสนาม เพื่อความไม่ประมาท โค้ชคาตาโอกะยังคงส่งสายตาเป็นนัยให้เอซของทีม

ฟุรุยะเห็นสายตานั้นก็พยักหน้าเล็กน้อย

แน่นอนว่าเขาพร้อมเสมอที่จะก้าวขึ้นสู่เนินพิชเชอร์โดยไม่ต้องวอร์มอัป

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═