ตอนที่ 28 [เทคนิคการหายใจหมาป่าเกล็ดน้ำแข็ง] และ [เทคนิคการหายใจหมีขั้วโลก]

ปีศักราชแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์ 1006 วันสุดท้ายแห่งดวงจันทร์แห่งชีวิต

การประมูลประกายแสงได้จัดขึ้นตามกำหนดการในโรงเตี๊ยมประกายแสง

ผู้ดำเนินการประมูลคือหญิงสาวเจ้าของโรงเตี๊ยมที่เย้ายวนและเซ็กซี่

เธอสวมชุดที่เปิดเผยยั่วยุ สายตาของชายหนุ่มจำนวนมากจับจ้องไปที่เธอขณะที่เธอเดินมาที่ตรงกลาง

และการประมูลก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

รีไวล์สวมหน้ากากหมาป่าสีขาวนั่งอยู่ที่ตำแหน่งสุดท้าย

ด้วยเงินทุนหนึ่งร้อยเหรียญทองของเขา น่าจะเพียงพอที่จะซื้อของได้เพียงชิ้นเดียวในการประมูลครั้งนี้ เพราะทุกคนที่สามารถมาที่โรงเตี๊ยมประกายแสงได้ล้วนเป็นเศรษฐีแห่งดินแดนตอนเหนือ ในยุคสมัยที่ขุนนางเดินกันเกลื่อนและตำแหน่งขุนนางก็ไร้ค่า ใครบ้างที่ไม่ใช่ขุนนาง

การประมูลรายเดือนจะมีของประมูลสิบชิ้น ซึ่งโดยปกติแล้วจะเป็นของที่สมาชิกโรงเตี๊ยมฝากขาย จากที่รีไวล์รู้มา การจ่ายเงินครั้งเดียวหนึ่งร้อยเหรียญทองก็สามารถเป็นสมาชิกประกายแสงของโรงเตี๊ยมประกายแสงได้ มีอายุการใช้งานห้าปี

ในช่วงเวลาที่มีผล สมาชิกสามารถเข้าร่วมได้โดยไม่เสียค่าธรรมเนียม และการประมูลก็ไม่เสียค่าธรรมเนียม

รีไวล์รู้ว่าพวกเศรษฐีขุนนางผู้มั่งคั่งที่น่ารังเกียจเหล่านั้น หลายคนเป็นสมาชิกของโรงเตี๊ยม เช่นเดียวกับพ่อของเขาที่ยังมีชีวิตอยู่ซึ่งเป็นสมาชิกประกายแสงอันสูงส่ง น่าเสียดายที่สมาชิกภาพไม่สามารถสืบทอดได้

ของประมูลชิ้นแรกคือดาบอัศวิน จากระดับการหลอมสามขั้นของรีไวล์ในปัจจุบัน เขาสามารถมองออกได้ว่าดาบอัศวินนี้มีฝีมือประณีตมาก เหนือกว่าเขาไปไกล น่าจะมาจากฝีมือของปรมาจารย์ท่านใดท่านหนึ่ง และยังมีรูปทรงโบราณอีกด้วย คล้ายกับงานฝีมือในสมัยก่อน

“นี่คือดาบของอัศวินผู้ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลวิจิโคดเมื่อร้อยปีก่อน สร้างโดยช่างฝีมือชั้นยอดเมื่อร้อยปีก่อน 'ค้อนแห่งเปลวเพลิง' ไฮเกอร์ เอ็มมอน ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้จริงหรือการสะสมก็ล้วนมีราคาสูง ราคาเริ่มต้น 10 เหรียญทอง แต่ละครั้งต้องเพิ่มราคาไม่น้อยกว่า 5 เหรียญทอง”

พร้อมกับเสียงอันเย้ายวนของหญิงสาวเจ้าของโรงเตี๊ยม บรรยากาศทั่วทั้งห้องโถงก็ลุกโชนขึ้นมาในทันใด

“โธ่เอ๋ย ของสะสมชิ้นแรกก็สุดยอดขนาดนี้เลยเหรอ”

“ค้อนแห่งเปลวเพลิง ช่างฝีมือชื่อดังแห่งดินแดนตอนเหนือเมื่อร้อยปีก่อน เคยเป็นช่างตีเหล็กประจำราชวงศ์ สิ่งที่เขาผลิตออกมาต้องเป็นของชั้นยอดอย่างแน่นอน”

มีช่างตีเหล็กที่เข้าใจเรื่องนี้ร้องอุทาน

รีไวล์ก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน ในช่วงปีที่ผ่านมา นอกเหนือจากการเรียนรู้การตีเหล็กแล้ว เขายังได้เรียนรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์การตีเหล็กของอาณาจักรจากปากของมิลาโนน้อยและจากหนังสือตีเหล็กบางเล่ม “ค้อนแห่งเปลวเพลิง” เป็นช่างตีเหล็กที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ

โดยพื้นฐานแล้ว ช่างตีเหล็กไม่มีการแบ่งระดับเหมือนกับอัศวิน แต่ผู้คนยังคงแบ่งช่างตีเหล็กออกเป็นสามระดับตามชื่อเสียงและคุณภาพของการตีเหล็ก

ลูกมือช่างตีเหล็ก รีไวล์ในปัจจุบันอยู่ในระดับนี้ เพียงแต่การตีเหล็กสามขั้นของเขาถือว่าเป็นลูกมือระดับสูงแล้ว ห่างจากการเป็นช่างตีเหล็กอย่างเต็มตัว หรือก็คือการตีชุดเกราะเพียงชุดเดียว

เหนือกว่าลูกมือช่างตีเหล็กคือช่างตีเหล็กอย่างเต็มตัว พ่อของมิลาโนน้อย โทบีแก่ เป็นช่างตีเหล็กเช่นนี้ ชุดเกราะที่รีไวล์และอัศวินเฟร็ดสวมใส่นั้นสร้างขึ้นโดยโทบีแก่ น่าเสียดายที่โทบีแก่ถูกกลุ่มโจรหมูป่าจับตัวไป แต่รีไวล์จะต้องพากลับมาให้ได้ในเร็ววัน

ผู้ที่บรรลุความสำเร็จสูงสุดในสายงานการตีเหล็ก ได้รับการยอมรับจากขุนนางและอัศวินแห่งอาณาจักรว่าเป็นปรมาจารย์ช่างตีเหล็กก็คือ “ช่างฝีมือ”

บุคคลเช่นนี้จะได้รับมอบหมายงานจำนวนมากในแต่ละวัน จะมีขุนนางและอัศวินจำนวนมากวิงวอนให้ตีดาบวิเศษให้กับพวกเขา สถานะสูงส่ง เป็นที่รักของทุกฝ่าย

ตั้งแต่ช่างตีเหล็กอย่างเต็มตัวไปจนถึงช่างฝีมือ ช่องว่างนั้นเทียบเท่ากับอัศวินไปจนถึงอัศวินใหญ่

ในที่สุด ดาบอัศวินที่สร้างโดยช่างฝีมือชิ้นนี้ก็ถูกขุนนางผู้มั่งคั่งซื้อไปในราคา 100 เหรียญทอง

ต้องรู้ว่าแม้ดาบอัศวินจะดีเพียงใด แต่ด้วยข้อจำกัดทางเทคโนโลยีในยุคนี้ ค่าของมันย่อมไม่คุ้มกับทองคำร้อยชั่งอย่างแน่นอน กล่าวได้เพียงว่ามูลค่าของมันเพิ่มขึ้นมากเพราะเป็นแบรนด์ของช่างฝีมือ

ความคิดที่จะตีเหล็กต่อไปก็ฝังแน่นอยู่ในใจของรีไวล์แล้ว เมื่อใดที่เขาสามารถเป็นช่างฝีมือได้ เขาก็จะสามารถบรรลุอิสรภาพทางการเงินได้

ของประมูลชิ้นที่สองคือชุดเกราะอัศวินที่ทำจากเหล็กกล้าสีดำซึ่งเป็นแร่ที่ดีที่สุดจากเทือกเขาร็อกกี้ กล่าวกันว่ามีการหลอมเงินบริสุทธิ์ขนาดเท่าหัวแม่มือลงไปด้วย เมื่อเทียบกับเหล็กธรรมดาแล้ว เหล็กกล้าสีดำมีประสิทธิภาพที่สูงกว่าในทุก ๆ ด้าน แต่จุดหลอมเหลวก็สูงมากเช่นกัน จึงตีขึ้นรูปได้ยาก

ส่วนเงินบริสุทธิ์นั้นเป็นวัสดุในตำนาน มีโอกาสเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่ออุกกาบาตตกลงมาจากนอกโลกเท่านั้น ตามที่แม่มดกูลไวค์บอก เงินบริสุทธิ์เป็นวัสดุที่เหนือธรรมชาติซึ่งเป็นที่ยอมรับของเหล่าพ่อมด เป็นวัสดุตัวนำ "อีเทอร์" ที่คุ้มค่าที่สุด

ชุดเกราะอัศวินนี้ขายได้ในราคาสี่ร้อยแปดสิบเหรียญทอง

"ชุดเกราะขยะนี้เทียบกับชุดเกราะปีศาจยักษ์น้ำแข็งของข้าไม่ได้เลย แต่กลับขายได้ในราคาหลายร้อยเหรียญทอง ชุดเกราะของข้าทำจากเงินบริสุทธิ์ทั้งชุด มูลค่าของมันไม่อาจวัดได้ด้วยเหรียญทองของมนุษย์ธรรมดา"

ในที่สุด รีไวล์ก็รอจนถึงช่วงการประมูลเทคนิคการหายใจที่เขาต้องการ

"ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย เทคนิคการหายใจที่นำมาประมูลในครั้งนี้เป็นสองชุดที่ขายรวมกัน ได้แก่ เทคนิคการหายใจหมาป่าเกล็ดน้ำแข็งของตระกูลหมาป่าเกล็ดน้ำแข็ง และเทคนิคการหายใจหมีขั้วโลกของตระกูลหมีขั้วโลก ราคาเริ่มต้น 100 เหรียญทอง การเพิ่มราคาแต่ละครั้งต้องไม่น้อยกว่า 1 เหรียญทอง"

"แม้ว่าเทคนิคการหายใจทั้งสองนี้จะเป็นเทคนิคการหายใจของสายเลือดขั้นพื้นฐาน แต่ในฐานะที่เป็นเทคนิคการหายใจของชนชั้นสูง ก็ยังมีคุณค่าในการสะสมอยู่บ้าง หากมีนักสะสมเทคนิคการหายใจในที่นี้ ก็สามารถพิจารณาได้"

ดูเหมือนว่าแม่ค้าจะกังวลว่าเทคนิคการหายใจทั้งสองนี้จะขายไม่ออก จึงพยายามโฆษณาอย่างสุดความสามารถ

เมื่อได้ยินคำพูดของแม่ค้า รีไวล์ก็เปลี่ยนสีหน้า เขาไม่คิดว่าเทคนิคการหายใจของเพื่อนบ้านทั้งสองของเขาจะถูกนำมาประมูล

"ดูเหมือนว่าลูกหลานของอัศวินหมาป่าเกล็ดน้ำแข็งและอัศวินหมีขั้วโลก หลังจากที่พ่อของพวกเขาเสียชีวิต ก็ตกอับถึงขนาดต้องขายเทคนิคการหายใจที่สืบทอดกันมาเพื่อเลี้ยงชีพ แต่เทคนิคการหายใจทั้งสองนี้เป็นเพียงระดับพื้นฐาน แถมยังเป็นเทคนิคการหายใจของสายเลือดอีก นอกจากข้าแล้ว คงไม่มีใครซื้อหรอกมั้ง..."

ขณะเดียวกัน ในสนามประมูล เหล่าขุนนางและอัศวินคนอื่น ๆ ก็เริ่มพูดคุยกันอย่างโจ่งแจ้ง

แต่หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีการประมูลเพียงเล็กน้อย

ในที่สุด เมื่อรีไวล์ประมูลราคาไปที่ 120 เหรียญทอง ก็ไม่มีใครประมูลอีกแล้ว

รีไวล์ประมูลเทคนิคการหายใจของสายเลือดทั้งสองได้สำเร็จในราคา 120 เหรียญทอง

ราคาเท่านี้ถือว่าสมเหตุสมผล

หากไม่ใช่เทคนิคการหายใจของสายเลือด แม้จะเป็นระดับพื้นฐาน ก็ต้องใช้เหรียญทองหลายร้อยเหรียญถึงจะซื้อได้

เทคนิคการหายใจของสายเลือดนั้นเป็นสิ่งล้ำค่าสำหรับเหล่าศิษย์ที่มีสายเลือดของชนชั้นสูง แต่สำหรับคนนอกส่วนใหญ่แล้ว มันก็ไร้ค่า

เพราะซื้อไปก็ฝึกไม่ได้ เอาไปได้แค่เก็บสะสมไว้เฉย ๆ แม้แต่ขุนนางผู้มั่งคั่งก็ยังไม่ใช้เงินอย่างฟุ่มเฟือยเช่นนี้ โดยเฉพาะในยุคสงครามเช่นนี้ เงินควรใช้ไปกับการซื้ออาวุธ เครื่องป้องกัน และอาหารซึ่งเป็นของจำเป็นมากกว่า

เมื่อการประมูลสิ้นสุดลง รีไวล์ก็รีบออกจากสถานที่ประมูลทันทีที่ได้เทคนิคการหายใจมา เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ไปที่หอการค้าเอมเมอรัลด์เพื่อเตรียมส่วนผสมยาเวทมนตร์อื่น ๆ ให้ครบ ยกเว้นน้ำมันชะมดแล้ว ส่วนผสมอื่น ๆ หาได้ทั่วไป ส่วนเลือดงูที่จำเป็นสำหรับยาเวทมนตร์ รีไวล์ซื้อ "งูคริสตัลขาว" มาทั้งตะกร้า ซึ่งเป็นงูเฉพาะถิ่นที่อาศัยอยู่ในสภาพอากาศหนาวเย็นของดินแดนทางเหนือ

นอกจากนี้ รีไวล์ยังไปที่ห้องสมุดและร้านหนังสือในเมืองน้ำแข็งอีกด้วย เขาซื้อหนังสือใดก็ตามที่อาจเกี่ยวข้องกับพ่อมดมาทั้งหมดด้วยเงินจำนวนมาก

หลังจากนั้น รีไวล์ก็เดินทางทั้งคืน คราวนี้เขาใช้เส้นทางภูเขาที่ค่อนข้างเปลี่ยว มีเพียงหมาป่าที่พบระหว่างทางเท่านั้น แต่ก็ไม่พบโจรหรือกลุ่มโจร

ปีศักดิ์สิทธิ์ 1006 เดือนแห่งหญ้าเขียว วันที่สอง

รีไวล์เดินทางมาถึงหุบเขาวารีนิลกาฬด้วยความเหน็ดเหนื่อย เฟร็ดอัศวินในปราสาทเห็นรีไวล์กลับมาก็รู้สึกโล่งใจ