บทที่ 127: ดอกเกลือในความฝัน

หูเจียวเจียวอธิบายเกี่ยวกับการเผาถ่านให้หัวหน้าเผ่าฟังสั้น ๆ

“เจียวเจียว เจ้าหมายความว่า หลังจากที่ไม้ถูกเผาแล้ว มันยังสามารถเผาไหม้ได้นานขึ้นอีกหรือ?” ผู้นำสูงสุดของเผ่ามีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อในคำพูดของเธอสักเท่าไหร่

“ใช่ ท่านผู้เฒ่า แต่ต้องเผาด้วยวิธีพิเศษจึงจะได้ผล” จิ้งจอกสาวพยักหน้าและพูดต่อว่า “วิธีนั้นก็คือ—”

ทว่าหญิงสาวยังพูดไม่จบ ชายชราก็พูดขัดจังหวะเธอขึ้นมาก่อน

“ข้ารู้ เทพอสูรจะต้องมอบนิมิตรฝันให้แก่เจ้าอีกครั้ง เจ้าเป็นดาวนำโชคของเผ่าเราจริง ๆ เมื่อมีเจ้า เทพอสูรจะสามารถช่วยดูแลเผ่าของเราได้ตลอดเวลา”

หัวหน้าเผ่าพูดพลางตบไหล่หูเจียวเจียวด้วยท่าทางโล่งใจ

“...”

ปรากฏว่าการพูดคุยกับชายผู้มีอำนาจสูงคนนี้ทำให้เธอไม่ต้องกังวลเรื่องหาข้ออ้างมาโกหกมากขึ้นเรื่อย ๆ

เธอไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรออกมา ผู้อาวุโสสูงสุดก็ได้คิดหาเหตุผลให้ตนแล้ว

“เจียวเจียว ข้าจะฝากเรื่องการเผาถ่านไว้ให้เจ้าจัดการ บอกข้าว่าเจ้าต้องการใช้อะไร หากเจ้าว่าง เราก็มาเริ่มกันได้เลย” ขณะนี้คนเป็นหัวหน้าเผ่ากระตือรือร้นอยากจะลองทำสิ่งใหม่ ๆ

เนื่องจากไม้เผาไหม้หมดไปเร็วมาก หากคนในเผ่าเผาถ่านไว้ใช้ในฤดูหนาว พวกเขาจะไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีอะไรให้ความอบอุ่นอีก

แม้ว่าภูตชายจะแข็งแรงและไม่ต้องผิงไฟให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาไม่หนาว

มีใครไม่ต้องการพึ่งพิงไออุ่นจากกองไฟในฤดูหนาว แล้วซดน้ำแกงร้อน ๆ เพื่อให้ร่างกายอบอุ่นบ้างล่ะ?

“การเผาถ่าน เราต้องสร้างถ้ำดิน และต้องเตรียมไม้ไว้จำนวนมาก ในกระบวนการนี้เราไม่จำเป็นต้องตากไม้ให้แห้ง พวกไม้เปียกก็ใช้ได้” หูเจียวเจียวคิดพิจารณาแล้วค่อย ๆ อธิบายไปทีละขั้นตอน

ตอนที่เธออยู่ในชนบท บ้านปู่ของเธอเคยเผาถ่านมาก่อน ดังนั้นเธอจึงรู้ขั้นตอนเหล่านี้อยู่บ้าง แต่เธอไม่เคยลองทำด้วยตัวเองเลยสักครั้ง

“เอาล่ะ ข้าจะให้คนเตรียมมันไว้ให้” หัวหน้าเผ่าตกลงโดยไม่ลังเล

“ท่านผู้เฒ่า ข้าไม่สามารถรับประกันได้ว่ามันจะประสบความสำเร็จด้วยการทำเพียงครั้งเดียว—”

จิ้งจอกสาวต้องการให้ชายสูงวัยเตรียมใจไว้ล่วงหน้า แต่ก่อนที่เธอจะพูดจบ อีกฝ่ายก็พูดขัดจังหวะเธอด้วยรอยยิ้ม

“ไม่เป็นไร ๆ ถึงเจ้าจะทำมันล้มเหลวก็ไม่เป็นไร วิธีการที่เทพอสูรมอบให้นั้นไม่ง่ายนักหรอก เป็นเรื่องดีมากแล้วที่เจ้าสามารถถ่ายทอดวิธีการให้เราได้ ส่วนเจ้าจะทำสำเร็จหรือไม่ ปล่อยให้มันเป็นไปตามลิขิตสวรรค์เถอะ”

ผู้นำสูงสุดของเผ่าไม่สนใจเลย เขายังคงรู้สึกมีความสุขเช่นเคย

เมื่อหูเจียวเจียวได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็ยิ้มบาง ๆ หัวหน้าเผ่าผู้นี้ไม่กังวลเกี่ยวกับตัวเธอเลย ดังนั้นเธอจึงสามารถสอนทุกคนถึงวิธีทำถ่านได้แบบสบายใจ

อย่างไรก็ตาม เทพอสูรจะเป็นผู้รับผิดชอบทุกอย่างหากเกิดข้อผิดพลาด

...

กลางดึกคืนนั้น หูเจียวเจียวง่วงนอนมากและหลับทันทีที่หัวถึงหมอน

ไม่นานเธอก็ลืมตาขึ้นมาด้วยความงุนงงก่อนจะพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในกระท่อมไม้อีกต่อไป แต่กลายเป็นว่าตัวเองมานอนอยู่ในทะเลสาบขนาดใหญ่

น้ำในทะเลสาบกลายเป็นก้อนน้ำแข็งหนาแล้ว และชั้นน้ำแข็งสีขาวราวกับหยกได้แทรกซึมผ่านฝ่ามือเธอ พร้อมกับส่งความเย็นเยียบออกมา ส่งผลให้หญิงสาวตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

“ที่นี่ที่ไหน ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่?”

จิ้งจอกสาวกระวนกระวายและมองไปรอบ ๆ ขณะที่พูดกับตัวเอง เธอมองเห็นเพียงสิ่งรอบข้างที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกสีขาว หากจะพูดให้ถูกก็คือ ทะเลสาบแห่งนี้เต็มไปด้วยม่านสีขาวทำให้มันดูลึกลับหม่นหมองยิ่งขึ้น

บริเวณรอบข้างเงียบสงัดไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใด ๆ ราวกับมีหญิงสาวหลงเหลืออยู่เพียงผู้เดียวในโลกใบนี้

แกร๊ก… แกร๊ก...

ตอนที่หูเจียวเจียวยังอยู่ในความงุนงง เสียงเล็ก ๆ ก็ดังมาจากหมอกสีขาว คล้ายกับมีบางอย่างแตกหัก

“เสียงอะไรน่ะ!”

จิ้งจอกสาวมุ่งหน้าไปยังทิศทางของเสียงด้วยท่าทางระแวดระวัง แต่เธอไม่คาดคิดว่าขณะที่กำลังเดินอยู่นั้น หมอกสีขาวรอบ ๆ ก็จะเคลื่อนที่ตามไปด้วย

หลังจากที่เธอก้าวเดินไปเรื่อย ๆ โดยไม่ทราบระยะเวลา ในที่สุดเธอก็มาถึงขอบทะเลสาบ

ต่อมา หมอกที่รายล้อมหญิงสาวค่อย ๆ จางหายไป ก่อนจะเผยให้เห็นภาพทั้งหมดของชายฝั่งและดอกไม้น้ำแข็งสีขาวราวกับหิมะนับไม่ถ้วนที่บานสะพรั่งงดงามดั่งอยู่บนสรวงสวรรค์

หูเจียวเจียวสังเกตเห็นกลีบดอกแตกออกแล้วตกลงสู่ทะเลสาบน้ำแข็ง

แล้วก็มีเสียงดังแกร๊ก

ปรากฎว่าเสียงเมื่อกี้ดังมาจากดอกนี้... เดี๋ยวก่อน! ดอกไม้ไม่ได้มีสัมผัสที่นุ่มนวลหรอกหรือ? ทำไมมันถึงมีเสียงตอนที่ตกลงบนน้ำแข็ง?

จิ้งจอกสาวขยับไปมองดูใกล้ ๆ และพบว่าดอกไม้น้ำแข็งเหล่านี้ไม่มีใบหรือราก เธอก้มลงเก็บกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นบนน้ำแข็งขึ้นมาสำรวจอีกที

ในตอนเริ่มต้นมีสัมผัสเย็นที่แผ่ออกมา ซึ่งผิวสัมผัสของมันแข็งมากจริง ๆ

ทันใดนั้น เธอก็คาดเดาบางอย่างในใจ

จากนั้นเธอก็ลองใช้นิ้วบี้กลีบดอกไม้ ก่อนจะใส่เข้าไปในปากเพื่อลิ้มรสมัน

“อี๋ เค็มชะมัด!”

ถัดมา หูเจียวเจียวกำ ‘กลีบดอก’ ในมือด้วยความประหลาดใจ นี่ไม่ใช่ดอกไม้น้ำแข็ง! มันคือดอกเกลือ!

เธอเคยเห็นในทีวีมาก่อนว่าทะเลสาบน้ำเค็มบางแห่งสามารถกลั่นตัวเป็นผลึกคล้ายดอกไม้ได้เนื่องจากลักษณะพิเศษของพวกมัน ผู้คนเรียก ผลึกเหล่านี้ว่าดอกเกลือและพวกมันใช้แทนเกลือได้ดีที่สุด

ในทะเลสาบน้ำเค็มขนาดใหญ่แห่งนี้มีดอกเกลือมากมายรวมกันอยู่ หากนำมันกลับไปที่เผ่าได้ ในอนาคตเผ่าจะไม่ต้องกังวลว่าไม่มีเกลือกินอีก!

แต่ว่า…

ตอนนี้เธออยู่ไหนกันล่ะ?

หลังจากที่หูเจียวเจียวดื่มด่ำกับความสุขได้สักพักหนึ่ง เธอก็มองไปรอบ ๆ ด้วยความสับสน

ปัจจุบันหมอกโดยรอบจางหายไปหมดแล้ว ก่อนจะเผยให้เห็นเมฆในระยะไกล ตามด้วยแสงสีแดงที่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ในไม่ช้า ดวงอาทิตย์สีทองอร่ามก็ค่อย ๆ โผล่พ้นแสงสีแดง

“นั่นคือด้านตะวันออก...”

จิ้งจอกสาวพึมพำกับตัวเอง และทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงคำรามของมังกรและเสียงสุนัขจิ้งจอกหอนดังขึ้นในระยะไกล ซึ่งดูเหมือนจะปะปนกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายหลายชนิด

เธอกำลังจะก้าวไปเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จู่ ๆ ทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าเธอก็แตกสลายราวกับกระจก ทันทีที่หญิงสาวก้าวขึ้นไปบนอากาศ เธอก็จมดิ่งลงสู่ความมืด

“ท่านแม่! ท่านเป็นอะไรไป?”

เสียงอันอบอุ่นที่แฝงไปด้วยความกังวลดังขึ้นในหูของหูเจียวเจียว เธอเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้น ก่อนจะเห็นหลงหลิงเอ๋อมองมาที่ตนด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ

นอกจากนี้ยังมีใบหน้าเล็ก ๆ อีก 2-3 คนอยู่เคียงข้างเด็กสาวในขณะที่ทุกคนมีสีหน้าไม่สบายใจเช่นกัน

“แม่เป็นอะไรไป?” แม่จิ้งจอกรู้สึกว่าหัวของเธอหนักขึ้นเล็กน้อยยามที่รีบลุกขึ้นนั่ง

“ท่านแม่ ท่านหลับไปนานมาก เราคิดว่าท่านแม่จะไม่ตื่นขึ้นมาแล้วเสียอีก” ดวงตารูปทรงอัลมอนด์ของหลงหลิงเอ๋อเปียกชื้น พร้อมกับที่นางพยายามกลั้นไม่ให้น้ำตาของตัวเองไหลลงมาอาบแก้ม

ตามปกติแล้วผู้เป็นแม่มักจะตื่นเร็วกว่าลูก ๆ แต่วันนี้พวกหลงอวี้ตื่นนอนกันนานแล้ว พอเข้าไปในห้องของแม่ พวกเขาก็เห็นว่าอีกฝ่ายยังคงหลับอยู่

หลังจากนั้นไม่ว่าเหล่าเด็กน้อยจะร้องเรียกเสียงดังแค่ไหนก็ไม่มีใครสามารถปลุกนางให้ตื่นขึ้นมาได้ นั่นยิ่งทำให้เด็ก ๆ ตกใจกลัวมากยิ่งขึ้น

“แม่สบายดี แม่แค่ง่วงนอน เลยหลับลึกไปสักหน่อย พวกเจ้าไม่ต้องกลัวนะ เด็กดี” หูเจียวเกลี้ยกล่อมเด็กสาวเบา ๆ ขณะที่มองไปนอกบ้าน

ปัจจุบันด้านนอกแดดเริ่มร้อนแรงแล้ว เธอจึงไม่แปลกใจเลยที่เจ้าตัวเล็กทั้งหลายจะกังวล

“พ่อของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน?” แม่จิ้งจอกเอ่ยถาม

“ท่านพ่อออกไปล่าสัตว์ตั้งแต่ก่อนรุ่งสาง และเขาบอกว่าต้องการล่าสัตว์แต่เช้า จากนั้นท่านพ่อจะไปขนวัสดุสำหรับสร้างบ้าน” หลงหลิงเอ๋อตอบตามตรง

“ท่านไม่สบายหรือ?” หลงจงขมวดคิ้วมองไปที่หูเจียวเจียวอย่างสงสัย

หญิงสาวยิ้มและเคาะคิ้วลูกชายคนที่ 3 เบา ๆ ด้วยนิ้วเรียว “แม่สบายดี ไม่ป่วยง่าย ๆ หรอก เจ้าไม่ต้องห่วง”

เด็กหนุ่มผู้มีแผลเป็นบนใบหน้าพ่นลมอย่างไม่สบอารมณ์ พลางเกาคิ้วด้วยท่าทางรังเกียจและพูดเสียงเย็นชาว่า

“ข้าไม่สนใจท่านหรอกนะ ข้าเกรงว่าหากท่านเจ็บป่วยล้มตายไป ข้าจะเก็บศพท่านไว้ที่ไหนดีแค่นั้นแหละ”

หูเจียวเจียวที่ได้ยินเช่นนั้นก็เผยรอยยิ้มจาง ๆ โดยไม่พูดอะไรอีก

ในใจของหญิงสาวตอนนี้กำลังนึกถึงความฝันที่เพิ่งไปท่องมา จากนั้นเธอก็บีบใบหน้าอ้วนกลมของหลงหลิงเอ๋อเบา ๆ ก่อนจะพูดกับนางด้วยรอยยิ้ม

“แม่ไม่เพียงแค่สบายดี แต่แม่ยังมีข่าวดีมาบอกอีกด้วย…”