บทที่ 37: นำเนื้อของเจ้ากลับไปซะ

“หูเจียวเจียว เป็นเจ้าอีกแล้ว!”

หญิงสาวกำลังแบกเนื้อพาดไหล่เดินเหงื่อซ่ก แต่ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงใครบางคนเรียกชื่อตัวเอง เธอจึงหันไปมองและเห็นชายร่างสูงกำยำที่มีหน้าตาหล่อเหลา

จิ้งจอกสาวตัวแข็งทื่อไปทันที

ผู้ชายคนนี้คือใคร?

เป็นไปได้ไหมว่าเจ้าของร่างเดิมมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา?

ระหว่างที่เธอกำลังคิดว่าจะตอบคำถามอย่างไรเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าเธอผิดปกติ ในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มตรงหน้าก็เห็นเนื้อที่หญิงสาวกำลังแบกไว้อยู่ เขาจึงขมวดคิ้วแล้วขยับตัวออกห่างจากเธอด้วยท่าทางรังเกียจ

ก่อนที่เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

“หูเจียวเจียว ข้าบอกเจ้าหลายครั้งแล้วว่าข้าชอบเมี่ยนเอ๋อ ไม่ว่าเจ้าจะเอาเนื้อมาให้ข้ามากแค่ไหน ข้าก็ไม่มีทางชอบเจ้า”

“ถึงยังไงก็ต้องขอบคุณเจ้า แต่ข้ากับเมี่ยนเอ๋อตกลงปลงใจกันแล้ว รีบเอาเนื้อของเจ้ากลับไปซะแล้วอย่าโผล่หน้ามาให้ข้าเห็นอีก ข้าเบื่อเรื่องนี้เต็มทนแล้ว!”

หูเจียวเจียวตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น

เอาเนื้อมาให้? เมี่ยนเอ๋อ?

อย่าบอกนะว่าคนตรงหน้าฉันคือพระเอกในนิยาย อิงหยวนที่ยัยคนเก่าใฝ่ฝันอยากจะครอบครองมาตลอด!

จิ้งจอกสาวจำได้ว่าเพราะเจ้าของร่างเดิมชอบอิงหยวน นางจึงมักจะนำเนื้อจากบ้านตัวเองมาเอาใจชายหนุ่ม โดยคิดว่าสิ่งนี้จะทำให้อีกฝ่ายพอใจ แต่นางไม่รู้ว่าพฤติกรรมนี้ทำให้เขารังเกียจนางมากยิ่งขึ้น

ลูกของตัวเองแทบจะอดตายอยู่มะรอมมะร่อ แต่หูเจียวเจียวคนเก่ากลับเอาเนื้อมาให้ผู้ชายที่แข็งแรงแบบนี้น่ะหรือ?

บ้าจริง!

ปกติแล้วอิงหยวนไม่ต้องการเนื้อของเจ้าของร่างเดิม ดังนั้นนางจึงมักจะวางเนื้อไว้ตรงนั้นแล้วเดินกลับไป นอกจากนี้ เนื่องจากอินทรีหนุ่มปฏิเสธนาง ทำให้นางหงุดหงิดจึงกลับไปทุบตีลูกของตัวเองที่บ้านเพื่อระบายความโกรธ ด้วยความคิดที่ว่าสาเหตุที่อิงหยวนไม่ชอบนางเป็นเพราะว่าตนมีลูก ซึ่งเป็นลูกที่นางไม่ได้ตั้งใจให้เกิดมาด้วยซ้ำ

เมื่อชายผู้เป็นพระเอกของโลกนี้เห็นหูเจียวเจียวตัวแข็ง เขาก็คิดว่าอีกฝ่ายพยายามตีหน้ามึน

นั่นทำให้สีหน้าของเขายิ่งรังเกียจมากขึ้น และเขาก็พูดอย่างไม่ไยดีว่า "เอาเนื้อของเจ้ากลับไปซะ ถ้าข้าเห็นว่าเจ้ามาที่นี่อีก ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่"

หลังจากที่หญิงสาวได้ยินเสียงของอิงหยวนก็ฟื้นคืนสติในที่สุด

เธอขมวดคิ้วพลางมองไปที่ชายหน้าตาดีตรงหน้าตัวเอง อิงหยวนเป็นภูตเผ่าพันธุ์อินทรีที่มีตาเฉียบคม รูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลาและดุดันสมดังชายชาตรี

พอนึกย้อนกลับไปในหนังสือที่พระเอกเกลียดนางร้ายมาก แต่เขาก็ยังเอาเหยื่อที่เจ้าของร่างเดิมให้เขามาส่งไปประจบประแจงลู่เมี่ยนเอ๋อ หูเจียวเจียวก็ไม่ได้รู้สึกชอบเขาเลยแม้แต่น้อย

แม่จิ้งจอกชำเลืองมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเฉยเมย ก่อนจะมองเมินเขาแล้วหมุนตัวไปอีกทางเพื่อเดินหน้าต่อไป

“ขอโทษทีนะ เจ้าขวางทางข้าอยู่”

น้ำเสียงที่เธอใช้ไม่แยแสราวกับว่าชายผู้นี้เป็นเพียงคนแปลกหน้าสำหรับเธอเท่านั้น

ในขณะที่เธอหมุนตัว อิงหยวนเกือบจะโดนไม้ที่ใช้หามเนื้อฟาดเข้าใส่ เขาจึงถอยหลังหลบไป 2-3 ก้าวพร้อมกับใบหน้าประหลาดใจ จากนั้นความโกรธก็เข้ามาแทนที่

“หูเจียวเจียว เจ้ากำลังใช้อุบายอะไรอีก? ขอบอกไว้เลยนะ ไม่ว่าเจ้าจะใช้วิธีใด ข้าก็ไม่มีวันชอบเจ้า ฉะนั้นหลังจากนี้ไปอย่ามารบกวนข้าอีก”

"..."

ผู้ชายคนนี้เป็นโรคจิตหรือเปล่า?

เธอแค่อยากจะเดินผ่านตรงนี้ไปเงียบ ๆ แล้วทำไมเขาถึงบอกว่าเธอไปรบกวนเขา?

หญิงสาวหยุดเดินก่อนจะหันไปมองอีกฝ่าย "ข้าคิดว่าหูของเจ้าอาจจะมีปัญหา ข้าบอกให้เจ้าหลีกทาง เจ้ากำลังขวางทางข้าอยู่"

“แล้วหูข้างไหนของเจ้าที่ได้ยินว่าข้าจะเอาเนื้อมาให้เจ้า นี่โง่หรือปัญญาอ่อน ทุกวันนี้เนื้อที่บ้านข้าก็แทบจะไม่พอกินอยู่แล้ว ข้าจะเอามาให้เจ้าทำไม เก็บไว้กินเองไม่ดีกว่าหรือไง แล้วเจ้าก็เป็นผู้ชายอกสามศอก มีมือมีเท้าก็ไปหากินเอาเองสิ”

แม้ว่าเธอจะมีอคติกับเจ้าของร่างเดิม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ายามที่เธอโดนด่าแล้วจะยอมปล่อยผ่านไปง่าย ๆ!

ผู้ชายคนนี้ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนักหรอก!

ขณะนี้อิงหยวนโกรธมากจนใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

เขาจ้องมองหูเจียวเจียวที่เปลี่ยนไปจากเดิมที่เคยยั่วยวนเขามาตลอด พลางคิดว่านี่อาจจะเป็นกลยุทธ์ใหม่ของนางในการเรียกร้องความสนใจจากตน

ตั้งแต่สมัยโบราณ ผู้คนพูดกันมาตลอดว่าภูตจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่สุด ดังนั้นเขาจะต้องไม่หลงกลนาง!

เขาพ่นลมอย่างไม่สบอารมณ์ประกอบกับมองนางร้ายตรงหน้าด้วยสายตาดูถูกดูแคลน พร้อมทั้งน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกของเขาก็มีแต่ความขยะแขยง

“หูเจียวเจียว อย่าคิดว่าเจ้าจะทำให้ข้าสับสนด้วยการพูดแบบนี้ ข้ารู้ว่าเจ้ายังไม่ยอมจำนน ไม่เช่นนั้นเจ้าคงไม่ได้มาที่นี่พร้อมเนื้อ”

“ข้าจะบอกเจ้าให้นะว่าเมี่ยนเอ๋อเป็นคู่ชีวิตของข้าคนเดียว นางดีกว่าเจ้าเป็นพันเท่า คนอย่างเจ้าเอาไปเทียบกับเมี่ยนเอ๋อไม่ได้หรอก การที่เจ้าทำแบบนี้รังแต่จะทำให้ข้ายิ่งรู้สึกรังเกียจเจ้ามากยิ่งขึ้น!”

"..."

บัดซบเอ๊ย! ไอ้หมอนี่ไม่เข้าใจภาษามนุษย์หรือไงวะ!?

หูเจียวเจียวเองก็โกรธจนแทบจะหายใจไม่ออก

ตอนที่เธออ่านนิยาย ผู้ชายคนนี้ก็เหมือนจะเป็นคนปกติทั่วไป แต่พอเธอได้มาสัมผัสกับตัวตนของเขาจริง ๆ ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ทั้งหัวรั้นและหลงตัวเองขนาดนี้?

“อ่า ใช่ ๆ เมี่ยนเอ๋อของเจ้าดีกว่าข้าเป็นหมื่น ๆ เท่า แบบนี้เจ้าหลีกทางไปได้หรือยัง ข้ามีเรื่องอื่นต้องไปทำอีก ข้าไม่มีเวลามาพูดเรื่องไร้สาระกับเจ้าหรอกนะ” หญิงสาวพยายามสงบจิตสงบใจก่อนจะพยักหน้าส่ง ๆ

เมื่ออิงหยวนเห็นท่าทีของหูเจียวเจียวที่ตอบแบบขอไปที เขาก็รู้สึกอับอายขึ้นมา

นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกโมโหมากขึ้นจึงพูดเสียงลอดไรฟัน "หูเจียวเจียว อย่ามาล้อเล่นกับข้า คนอย่างเจ้าจะไปทำอะไรได้ รีบออกไปจากที่นี่พร้อมกับเอาเนื้อของเจ้าไปด้วย"

ในตอนนั้นเอง จิ้งจอกสาวไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เธอเดินไปพร้อมกับแบกไม้หาบบนไหล่ของตน แล้วโยนเนื้อไปที่นิ้วเท้าของอินทรีหนุ่มที่ยืนเกะกะขวางทาง

ปั้ก!

ตอนนี้ที่ปลายไม้หาบมีเนื้อเกือบ 50 กิโลกรัมมัดไว้อยู่

มันสามารถทุบนิ้วของอีกฝ่ายจนเจ็บได้!

"โอ๊ย! หูเจียวเจียว เจ้ามันรนหาที่ตาย!"

ใบหน้าของฝ่ายที่ถูกทำร้ายเปลี่ยนเป็นสีอมม่วงในทันที แต่เนื่องด้วยความเจ็บที่แล่นมาจากปลายเท้า ทำให้เขาต้องกัดฟันพูด

หูเจียวเจียวเงยหน้าขึ้นปะทะสายตากับชายหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว "ในเผ่านี้เป็นที่ของเจ้าหมดเลยหรือไง ทำไมข้าถึงต้องฟังเจ้าด้วย"

เพื่อป้องกันไม่ให้อิงหยวนเข้าใจผิดต่อไป เธอจึงจำเป็นต้องประกาศให้ชัดเจน ซึ่งแต่ละถ้อยคำเธอพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“ที่ผ่านมาข้าคงหน้ามืดตามัวที่ไปหลงงมงายอยู่กับเจ้า ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าเจ้าไม่สำคัญเท่าเนื้อพวกนี้เลยสักนิด ข้าโยนเนื้อให้หมากินยังดีเสียกว่า แล้วข้าก็ขออวยพรให้เจ้ากับลู่เมี่ยนเอ๋อมีลูกในเร็ววัน”

พอจิ้งจอกสาวพูดจบ เธอก็แบกไม้หาบขึ้นไหล่แล้วเดินจากไป

หญิงสาวพูดชัดเจนมาก ต่อไปนี้อิงหยวนจะได้ไม่เข้าใจผิดคิดไปเองอีก

ส่วนอิงหยวนก็หันหลังกลับและจากไปด้วยความขุ่นเคืองใจ

ไม่นานหลังจากที่ทั้งคู่เดินแยกไปคนละทาง ทันใดนั้นผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินออกมาจากใต้ต้นไม้ซึ่งอยู่ไม่ไกล พลางมองไปยังทิศทางที่หูเจียวเจียวจากไปพร้อมกับมีแสงสีดำส่องประกายในดวงตาของนาง

"หูเจียวเจียว นางมาทำอะไรที่นี่?"

หญิงสาวพึมพำกับตัวเองก่อนจะรีบตามอีกฝ่ายไปอย่างรวดเร็ว

ทางด้านหูเจียวเจียวใช้เวลาเดินตามหาจุดหมายปลายทางกว่าครึ่งชั่วโมง และในที่สุดเธอก็พบบ้านของเหล่าหนิวโถว

เหล่าหนิวโถวอาศัยอยู่ในบ้านหิน โดยที่บริเวณลานบ้านมีต้นไม้ปลูกอยู่หลายต้น ซึ่งนอกจากใบไม้ที่อยู่ส่วนปลายของลำต้นแล้ว กิ่งไม้ตรงด้านล่างก็โล่งเตียนไปหมด แล้วมีหนังสัตว์หลายชนิดแขวนอยู่บนกิ่ง

แม่จิ้งจอกหยิบเนื้อของตัวเองขึ้นมา แล้วเอามันไปแขวนไว้ที่กิ่งไม้ เสร็จแล้วเธอก็สอดสายตาอยากรู้อยากเห็นมองหนังสัตว์รอบ ๆ ด้วยท่าทางอยากจะเอื้อมมือไปสัมผัส

แต่เธอคิดว่านี่เป็นสมบัติของคนอื่น เธอไม่ควรแตะต้องมันโดยไม่ได้รับอนุญาต หญิงสาวจึงชักมือกลับมา

ทว่าเหล่าหนิวโถวที่เพิ่งออกมาจากบ้านเห็นการกระทำของเธอและเดินไปหาอีกฝ่ายด้วยใบหน้าที่มืดมน "หูเจียวเจียว เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ข้าไม่ต้อนรับเจ้า! ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!"

จิ้งจอกสาวหันไปทางต้นเสียงก็เห็นชายวัยกลางคนผิวคล้ำที่มีร่างกายใหญ่โตเหมือนวัวกำลังเดินเข้ามาหาตัวเอง

เธอจึงรีบธิบายอย่างรวดเร็วว่า "ท่านลุงหนิว ข้ามาขอแลกหนังสัตว์กับท่าน ข้าไม่ได้มีเจตนาร้าย"

ขณะที่พูดเธอยกเนื้อที่ตนแบกมาแสดงให้อีกฝ่ายดู

เนื่องจากร่างเดิมมีชื่อเสียงโด่งดังในเผ่า โดยเฉพาะผู้ชายยิ่งกลัวที่จะได้พูดคุยกับเธอ ดังนั้นเขาจึงหลีกเลี่ยงเธอทันที

ถ้าตอนนี้หญิงสาวอยากจะแลกเปลี่ยนหนังสัตว์กับภูตคนอื่น เธอจำเป็นจะต้องผูกมิตรกับพวกเขาเอาไว้

หูเจียวเจียวลอบถอนหายใจพลางรอฟังคำตอบของเหล่าหนิวโถวด้วยความจริงใจและความคาดหวังที่แสดงออกบนใบหน้า

“เจ้ามาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนหนังสัตว์จริง ๆ หรือ?”

เมื่อชายวัยกลางคนได้ยินคำพูดของแม่จิ้งจอก สีหน้าของเขาก็อ่อนลงเล็กน้อย ทว่าในใจเขาก็ยังสงสัยว่าอีกฝ่ายมีจุดประสงค์อะไรแอบแฝงหรือไม่

--------------------------------------------------

พูดคุยท้ายตอนกับเสี่ยวเถียว: จู่ ๆ นางร้ายก็เปลี๊ยนไป๋ พระเอกนิยายถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียวจ้า