บทที่ 246: SSS ตนแรกออกศึก! สะกดขวัญอย่างเกรียงไกร!!

พายุหมุนสองลูก สีแดงเลือดและสีเทาเหล็ก ราวกับเสายักษ์ค้ำฟ้าดินที่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ฉีกกระชากม่านฝนที่เทกระหน่ำ แหวกฝ่าหมู่เมฆที่ลอยต่ำ และฉีกทลายความมืดมิดอันชื้นแฉะ มุ่งตรงไปบดขยี้ฐานทัพของ[ทีมเฉียนหลัว]อย่างหยุดไม่อยู่!

กระท่อมมุงจากและต้นท้อโดยรอบถูกถอนรากถอนโคนขึ้นมาเสียงดังโครมคราม ถูกเหวี่ยงขึ้นไปบนฟ้าแล้วโดนปราณดาบสีเลือดและคมดาบสีเทาเหล็กบดขยี้จนแหลกละเอียด พื้นโคลนถูกขุดจนเป็นร่องลึกราวกับบาดแผลเหวอะหวะ หมู่บ้านผีเถาหยวนครึ่งค่อนหมู่บ้านสั่นสะเทือนไปหมด!

ทว่า ในวินาทีต่อมา... กลิ่นอายอันน่าหวาดกลัวที่สั่นประสาทไปถึงวิญญาณก็พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้าท่ามกลางม่านฝน เพียงชั่วพริบตา ราวกับว่าโลกใน[อินซวี]แห่งนี้สั่นสะท้านไปทั้งแถบ!

"กลิ่นอายนี้... ทำไมคุ้นจัง?!"

สีหน้าของฉู่เตี้ยนเฉินเปลี่ยนไปทันที หวังเจาที่อยู่ข้างๆ ร้องอุทานเสียงหลง "ดูบนฟ้าเร็ว!"

ในเวลานี้

เหนือท้องฟ้าครึ้มที่มีฝนเทกระหน่ำ ปรากฏภูเขาลูกหนึ่ง... เงาภูเขาโบราณที่สูงตระหง่านและยิ่งใหญ่ไร้ขอบเขต!

ฉู่เตี้ยนเฉินเงยหน้ามอง ดวงตาที่หยิ่งยโสพลันหดวูบลง... เมื่อสิบกว่านาทีก่อน เขาเพิ่งจะรับมือกับภูเขาแบบนี้จากเซียวจิ้นมา แต่ทว่า...!

ทว่าเงาภูเขาโบราณที่กำลังร่วงหล่นลงมาจากฟ้าในตอนนี้ กลับใหญ่โตกว่าที่เซียวจิ้นปล่อยออกมาหลายเท่าตัวนัก! อานุภาพอันน่าหวาดกลัวนั้นมันคนละระดับกันเลย!!

"ระดับ SSS... นี่สิถึงจะเป็น[ทักษะผี]ระดับ SSS ของจริง!!"

บนตัวเขาสีดำทมึนอันกว้างใหญ่นั้น มีโซ่สีทองแดงพันรัดอยู่รอบๆ พร้อมกับอักขระยันต์สีทองหม่นสลักไว้! ที่ฐานอันกว้างใหญ่ไร้สิ้นสุดนั้น มีตัวอักษรโบราณอันทรงพลังและน่าเกรงขามสว่างวาบขึ้นมาลางๆ...

"ตราประทับจักรพรรดิตงเยว่[เจ้าแห่งเขาไท่ซาน]!!"

ทักษะผี... [ไท่ซานสะกดวิญญาณ]!!

เพียงชั่วพริบตา ราวกับมีตำหนักสวรรค์อันหนักอึ้งกดทับลงมา พร้อมด้วยความน่าเกรงขามที่ไร้คู่เปรียบ ครอบลงมายังหมู่บ้านผีเถาหยวนที่เต็มไปด้วยฝนและโคลนตมเบื้องล่าง!

หัวใจของฉู่เตี้ยนเฉินแทบจะกระดอนออกมาจากอก ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขาตัวสั่นพลางรีบควักกระถางทองแดงม่วงใบเล็กออกมา แล้วอัดพลังปราณเข้าไปอย่างบ้าคลั่งราวกับมันไม่มีค่า...

วิ้ง!!

พริบตาเดียว เงากระถางทองแดงม่วงที่ชำรุดก็ขยายใหญ่ขึ้นตามแรงลม ปกป้องฉู่เตี้ยนเฉินและหวังเจาไว้ข้างใต้ได้อย่างมั่นคง...

วินาทีต่อมา...

ตูม!!!

ไท่ซานถล่มฟ้า ตราประทับกดหัว!

เงากระถางสีม่วงนั้นพังทลายลงราวกับทำจากกระดาษ กระถางที่ชำรุดในมือฉู่เตี้ยนเฉินถึงกับแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ทันที!

เงาภูเขาไท่ซานอันยิ่งใหญ่ไร้ขอบเขต ราวกับตราประทับโบราณที่ประทับลงมา ฟาดลงมาอย่างแรง!

ชั่วขณะนั้น แม้แต่ฝนที่ตกหนักก็หยุดชะงักไปชั่วครู่ พายุหมุนสังหารทั้งสองลูกนั้นก็แตกกระจายหายไปทันที!

แรงสั่นสะเทือนอันรุนแรงกระจายออกจากจุดนี้เป็นศูนย์กลาง แผ่ซ่านไปทุกทิศทางอย่างหนักแน่น ส่งต่อไปทั่วทั้งหมู่บ้านผีเถาหยวน...

ในวินาทีนี้ ผีทุกตัวในหมู่บ้านต่างก็สั่นคลอนอย่างรุนแรง!

รวมถึงหลัวซานและหยางเสี่ยวหม่านที่กำลังรีบเดินทาง ต่างก็หันไปมองทิศทางที่มาของแรงสั่นสะเทือนนี้พร้อมกัน...

ส่วนสองคนที่อยู่ใจกลางการร่วงหล่นของเงาภูเขาไท่ซาน... ฉู่เตี้ยนเฉินและหวังเจา... เหมือนลิงสองตัวที่โดนฝ่ามือพระยูไลกดทับ ถูกกดจมลงไปในโคลนทันที! ไม่มีโอกาสแม้แต่จะดิ้นรน!

อานุภาพอันยิ่งใหญ่และหนักแน่นนี้ไม่ได้ทำร้ายร่างกายพวกเขาโดยตรง แต่มันเหมือนมีภูเขาโบราณมหึมาฟาดลงบนกระหม่อมจริงๆ... กระแทกเข้าสู่ดวงวิญญาณ!

เลือดสดๆ ร้อนๆ พุ่งออกมาจากทวารทั้งเจ็ดทันที วิญญาณสั่นคลอนจนแทบแตกสลาย... ทั้งสองหมอบราบคาบแก้วอยู่ในโคลนตม ไม่อาจรวบรวมสติได้เลย เหลือเพียงความสะกดขวัญ ความมึนงง และความเจ็บปวดที่ยากจะบรรยาย!

ทันใดนั้น ร่างที่ถือดาบทองก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับนกกระเรียนยักษ์หุ้มเกราะทอง ด้วยความเร็วที่ถึงขีดสุด!

โฮก!!

ทักษะผี... [กระเรียนทะยานฟ้า]!!

แสงดาบสีทองอันงดงามส่องสว่างความมืดมิดของหมู่บ้านผี!

สายฝนที่เทกระหน่ำเริ่มตกลงมาอีกครั้ง!

ศีรษะที่มีเลือดอุ่นๆ ไหลนองสองหัวกระเด็นขึ้นไปบนอากาศ!

หวังเจาตายตาไม่หลับ... ทำไมเจียงฉานถึงมีทักษะผีที่เหมือนกับเซียวจิ้นเปี๊ยบ? แถมอานุภาพยังน่ากลัวกว่าตั้งหลายเท่า!

ฉู่เตี้ยนเฉินก็ไม่เข้าใจเช่นกัน นอกจากนี้ เขายิ่งสับสนว่า... ทำไมเจียงฉานถึงมี[ผีนักรบเกราะทอง]อีกตัว? เหมือนกับตัวของเขาที่เพิ่งโดนทุบเละไปไม่มีผิด...

ในขณะเดียวกัน ที่สนามกีฬาซึ่งแน่นขนัดไปด้วยผู้คน เมื่อเห็นฉากที่ปรากฏบนภาพวาดมายาเหนือลานประลอง ทุกคนต่างก็ร้องฮือขึ้นมาพร้อมกัน!

ตอนแรก[ทีมเฉียนหลัว]ได้กฎไปก่อน อาศัยความได้เปรียบทางข้อมูลกำจัดคนของ[ทีมหนานเจียง]ไปได้หลายคน ในขณะที่เจียงฉานยังไม่รู้อะไรเลย เรื่องนี้ทำเอาคนเชียร์[ทีมหนานเจียง]ลุ้นจนตัวโก่ง และทำเอาคนเชียร์[ทีมเฉียนหลัว]ตื่นเต้นสุดขีด!

แต่ใครจะไปนึกว่า หลังจากนั้นจะเกิดเหตุการณ์พลิกผันมากมายขนาดนี้ ใครจะไปนึกว่าฉู่เตี้ยนเฉินจะมีผีที่คืนชีพได้หลายครั้งอยู่ในมือ!

ใครจะไปนึก... ว่าสัตว์เลี้ยงผีตัวที่สองที่หยางเสี่ยวหม่านซ่อนไว้ตลอดจะสามารถเปลี่ยนรูปร่างหน้าตาได้เนียนกริบ กำจัดซ่งเปิ่นฉีได้โดยไม่ต้องออกแรง แถมยังหลอกถามข้อมูลมาได้จนหมด!

ใครจะไปนึก... ว่ากัปตันตัวจริงของ[ทีมเฉียนหลัว]จะเป็นเด็กน้อยวัยหกขวบ และที่ทำให้ทุกคนอึ้งที่สุดก็คือ เจียงฉานกลับครอบครอง[ผีนักรบเกราะทอง]ที่เหมือนกับของฉู่เตี้ยนเฉินเปี๊ยบ!

ตอนเห็นเจียงฉานสวมเกราะทองออกมาในตอนแรก ทุกคนก็งงไปตามๆ กัน ทว่าตอนที่เจียงฉานใช้[ไท่ซานสะกดวิญญาณ]ออกมา นั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของความช็อกที่แท้จริง...

ในการแข่งคู่เมื่อวาน เซียวจิ้นงัดไพ่ตายนี้ออกมาคว้าชัย จนทักษะผีนี้กลายเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวเขาและถูกพูดถึงอย่างมาก!

แต่ในนาทีนี้ ทักษะนี้กลับถูกใช้ออกมาจากมือเจียงฉาน แถมยังมีเอฟเฟกต์ที่น่ากลัวกว่าเซียวจิ้นมาก อานุภาพระดับ SSS ของจริงนี้ทำให้คนทั้งสนามเดือดพล่าน เสียงอุทานดังระงมราวกับระลอกคลื่น...

"เชี้ย! [ทีมหนานเจียง]แม่งซ่อนของไว้ลึกชะมัด!"

"แข่งมาสองวันแล้ว กัปตันเจียงยังซ่อนผีระดับ SSS ไว้อีกตัว! ชัดเลยว่าการแข่งทีมเมื่อวานเขายังไม่ได้เอาจริง!"

"ทุกคน ใครจะไปเชื่อ? เมื่อกี้ฉู่เตี้ยนเฉินกับหวังเจาลอบโจมตีด้วยพายุหมุนคนละลูก ฉันยังแอบห่วงกัปตันเจียงอยู่เลย... ผลคือเขาตบทีเดียวจอดเฉย??"

"แม่งเอ๊ย! แค่[ยมทูตสายฟ้าหกดินแดนร้าง]ระดับ SS ก็อิจฉาจะแย่แล้ว นี่โผล่ผีระดับ SSS มาอีกตัว... อ๊ากกก ความริษยามันค้ำคอ!"

"เดี๋ยวก่อนนะ! เมื่อวานกัปตันเจียงใช้ผีไปเจ็ดตัว วันนี้ใช้[ผีนักรบเกราะทอง]ระดับ S กับทักษะผีระดับ SSS อีก อยากรู้จริงๆ ว่าสรุปเขามีสัตว์เลี้ยงผีกี่ตัวกันแน่?!"

"ยังต้องถามอีกเหรอ? เกินสิบตัวชัวร์!"

"พวกนายลืมไปแล้วเหรอ เมื่อคืนที่[ตลาดผีดอกไม้แดง]มีคนโหดใช้ดาบทองถล่มเวทีประลองน่ะ? ฉันว่าแล้วต้องเป็นกัปตันเจียง!"

"โหดสัส! ไม่ใช่คนแล้ว!!"

"มีฉันคนเดียวที่อยากรู้เหรอว่าหลัวซานจะทำอะไร? ไอ้เด็กนี่มันหมาป่าชัดๆ กล้าลอบกัดเซียวจิ้น! แถมวิธีคุมศพของมัน พวกนายไม่คิดว่าเหมือน[ลัทธิบูชาผี]เหรอ?"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์อันดุเดือดดังสนั่นไปทั่วสนามกีฬาขนาดมหึมา กลางลานประลอง รถบัสสองคันจอดทแยงมุมกัน ทุกหน้าต่างมีร่างที่กำลังหลับใหลอยู่หนึ่งคน

ในตอนนี้ หน้าต่างของนักกีฬาที่ถูกคัดออกจะมืดลง รถบัสของ[ทีมเฉียนหลัว]เหลือเพียงหน้าต่างเดียวที่ยังสว่างอยู่ นั่นคือที่นั่งของฉู่เตี้ยนเฉิน ส่วนหนูมะลิไม่ได้อยู่บนรถ

รถบัสของ[ทีมหนานเจียง]มีหน้าต่างสว่างอยู่สามบาน คือเจียงฉาน หยางเสี่ยวหม่าน และหลัวซาน...

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหลัวซานมีพิรุธ เรื่องนี้ไม่อาจหลบพ้นสายตานับหมื่นคู่ได้ และยิ่งไม่มีทางหลบพ้นหลี่เฉิงเกอ

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยซึ่งส่วนใหญ่มาจาก[สำนักพิฆาตผี] พุ่งตัวเข้าสนามทันที พวกเขาลากตัวหลัวซานออกมาจากรถบัส สวมกุญแจมือพิเศษ และคุมตัวแยกไว้ต่างหาก รอให้การแข่งจบลงก็จะถูกคุมตัวไปทันที

บนที่นั่งวีไอพี ฉู่เทียนสยงมองดูเหตุการณ์นี้โดยไม่พูดอะไร ได้แต่ปาดเหงื่อไม่หยุด... เจียงฉานมีผีระดับ SSS อยู่ในมือ นี่มันเหนือความคาดหมายของเขาไปไกลลิบ!

ต่อให้ฉู่เตี้ยนเฉินจะมีผีที่คืนชีพได้ แต่นั่นก็แค่เพิ่มโอกาสรอดตาย ถ้าอยากจะชนะเจียงฉาน เกรงว่าคงต้องพึ่งวิชามารที่เขาเตรียมไว้ให้เท่านั้น

ทว่า เมื่อเห็นหลัวซานถูก[สำนักพิฆาตผี]คุมตัว ฉู่เทียนสยงก็รู้สึกคอแห้งผาก เขาได้แต่ภาวนาในใจให้ฉู่เตี้ยนเฉินฉลาดพอ ทางที่ดีอย่าให้ถึงขั้นต้องใช้ของสิ่งนั้นเลย แค่ใช้มะลิจัดการเจียงฉานให้ได้ก็พอ...

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉู่เทียนสยงก็เงยหน้ามองภาพวาดมายาที่มีฝนเทกระหน่ำอีกครั้ง เจียงฉานสวมเกราะทอง ในมือถือดาบทองท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ ดูน่าเกรงขามราวกับเทพสงคราม

"ตายแบบนี้เลยเหรอ?"

หนูมะลิชะโงกหน้าวิ่งออกมาจากข้างหลัง มองดูฉู่เตี้ยนเฉินที่หัวหลุดกระเด็นอยู่บนพื้นด้วยความกลัวนิดๆ เธอเบะปากน้อยๆ "มะลินึกว่าปีศาจฉู่จะเก่งกว่านี้ซะอีก ดาบเดียวของกัปตันเจียงฉานยังกันไม่ได้เลย... กากจัง!"

พูดจบเธอก็จับมือเจียงฉานพลางเงยหน้าจิ้มลิ้มขึ้นมองด้วยแววตาเป็นประกายเลื่อมใส "กัปตันเจียงฉานเก่งที่สุดเลย!"

"อย่าคิดว่าทำตัวน่ารักประจบแล้วฉันจะไม่จัดการเธอนะ..." เจียงฉานปรายตามองยัยเด็กแก่แดด "แล้วฉันไม่ได้บอกเหรอว่าให้อยู่ข้างในห้ามออกมา? ฝนตกหนักขนาดนี้..."

"ก็... บ้านโดนปีศาจฉู่ทำพังหมดแล้วนี่นา... โธ่... ยังไงก็ไม่ใช่ความจริง มะลิไม่เป็นหวัดหรอก..." หนูมะลิพูดยังไม่ทันจบ ลมเย็นๆ ก็พัดเอาละอองฝนวูบผ่านมา เธอจามออกมาทันที... ฮัดชิ้ว!

เจียงฉานหันไปมอง ฐานทัพของ[ทีมเฉียนหลัว]กลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว

เขาเก็บดาบอย่างอ่อนใจ แล้วอุ้มหนูมะลิขึ้นมาช่วยบังสายฝนที่เทกระหน่ำ "ฉันจะกลับฐานทัพ[ทีมหนานเจียง] เธอจะไปกับฉันไหม?"

"ไปค่าๆ~" หนูมะลิดีใจรีบคล้องคอเจียงฉานทันที "มะลิชอบอยู่กับกัปตันเจียงฉานที่สุดเลย..."

เจียงฉานไม่พูดอะไรต่อ เขาเงยหน้ามองหมู่บ้านผีเถาหยวนที่เต็มไปด้วยไอผีเบื้องหน้า บ้านแต่ละหลังส่องแสงสีเขียวสลัวท่ามกลางสายฝน เห็นเงาซากศพเดินได้เดินเพ่นพ่านไปมาลางๆ

เขาไม่รู้กฎกติกาที่แน่นอน ได้แต่เดาคร่าวๆ ว่าต้องกำจัดกันเอง? เขาไม่รู้ว่าตอนนี้[ทีมหนานเจียง]เป็นยังไงบ้าง เหลือคนกี่คน และไม่มีวิธีติดต่อเลย มีแต่ต้องรีบกลับไปดูเท่านั้น

แต่ฝนตกหนักเกินไป ตัวเขาสวมเกราะทองป้องกันไว้ทั้งตัวก็ไม่เท่าไหร่ แต่หนูมะลิที่ซุกอยู่ในอกเขาสั่นงกๆ ด้วยความหนาว ก่อนจะออกเดินทาง เขาคงต้องหาอะไรมาบังฝนให้เธอก่อน...

สายตาเขากวาดมองไปรอบๆ จนกระทั่งหยุดอยู่ที่ศพของฉู่เตี้ยนเฉิน...

ปลิง

ปลิงขนาดเท่าหัวแม่มือมุดออกมาจากศพของฉู่เตี้ยนเฉิน พลิ้วไหวไปตามน้ำฝนที่เทกระหน่ำ ตัวที่หนึ่ง... สอง... พริบตาเดียวก็มีปลิงนับพันนับหมื่นตัวมารุมทึ้งกินศพฉู่เตี้ยนเฉินจนไม่เหลือซาก

จากนั้นตรงจุดนั้นก็ก่อตัวเป็นเนินดินเล็กๆ เหมือนหลุมศพที่เต็มไปด้วยปลิงสีดำคาวคลุ้ง ยั้วเยี้ยและขยับตัวไปมาพร้อมส่งกลิ่นเหม็นและไอประหลาด... เนินปลิงนี้ทำเอาขนหัวลุกชัน

เห็นภาพที่น่าสยดสยองนี้ เจียงฉานชะงักฝีเท้า เปลี่ยนมาอุ้มหนูมะลิด้วยมือเดียว อีกมือหนึ่งชักดาบทองออกมาทันที...

[ชื่อผี: พระโพธิสัตว์ปลิง!]

[คุณภาพ: ระดับ S!]

[ระดับ: ระดับสอง ขั้นแปด!]

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องเด้งขึ้นมาในสายตาเจียงฉาน

สารานุกรมผีฉบับปรับปรุงใหม่บันทึกไว้ว่า:

"ปีเซ่าติ้งที่สาม หมู่บ้านชาวประมงแห่งหนึ่งในฮกเกี้ยนเกิดโรคระบาดประหลาด ผู้ติดเชื้อจะมีร่างกายบวมเป่งและมีหนองไหล มีพระสงฆ์นามว่าหงจี้ ใช้ร่างกายตัวเองเลี้ยงปลิงเลือดเพื่อดูดหนองเลือดรักษาชาวบ้าน จนเป็นที่เลื่องลือ

หลังจากท่านมรณภาพ ชาวบ้านได้ทำพิธีส่งร่างท่านลงสู่ทะเลด้วยความเคารพ แต่กลับพบว่าปลิงเลือดนับหมื่นตัวรุมห่อหุ้มร่างท่านไว้ราวกับเสื้อผ้า แล้วมุดหายลงไปในน้ำ

หลังจากนั้น ชาวประมงท้องถิ่นมักฝันเห็นท่านในสภาพที่มีเลือดหนองท่วมตัวอย่างเจ็บปวด และมาขอเด็กชายหญิงเพื่อ 'ชำระเลือดปลิง' ไม่นานนัก คนทั้งหมู่บ้านก็มีปลิงเติบโตอยู่ในตัว และถูกพวกมันกัดกินจนร่างกายว่างเปล่า

จนกระทั่งยุคว่านลี่ราชวงศ์หมิง หมอคุณไสยจากเหมียวเจียงคนหนึ่งได้เปิดเผยความจริงว่า โรคระบาดที่ว่านั้นเป็นเพียงคุณไสยชนิดหนึ่งที่พระสงฆ์รูปนั้นแพร่กระจาย และอาศัยนามของผู้ช่วยรักษาภัยพิบัติ ทิ้งเชื้อปลิงไว้ในร่างกายของทุกคน

เป้าหมายของเขาคือการหลอมสร้างคุณไสยชั่วร้ายในตำราลับที่ชื่อว่า 'พระโพธิสัตว์ปลิง' หากวิชานี้สำเร็จ จะทำให้เป็นอมตะในอีกรูปแบบหนึ่ง

เมื่อตายไป จะสามารถคืนชีพผ่านเนินปลิงได้

ทว่าการจะรักษาพลังชีวิตของปลิงเหล่านี้ ต้องป้อนเลือดมนุษย์สดๆ ปริมาณมากให้พวกมันทุกวัน ถ้าพวกมันไม่อิ่ม มันจะกัดกินเนื้อหนังของเจ้าของร่างเอง เป็นวัตถุอัปมงคลที่ชั่วร้ายอย่างยิ่ง"

ฝนตกหนักสาดกระเซ็นใส่โคลนตม ภายใต้สายตาที่ระแวดระวังของเจียงฉาน เนินปลิงสีดำคาวนั่นแตกออก มีร่างเปลือยเปล่าร่างหนึ่งคลานออกมา...

"ปีศาจฉู่?" มะลิตาโตอุทานออกมา

ปลิงยั้วเยี้ยเลื้อยขึ้นตามขาของฉู่เตี้ยนเฉิน ก่อตัวเป็น 'เสื้อผ้า' หุ้มกายเขาไว้อย่างรวดเร็ว มุมปากของเขาเผยรอยยิ้มเยาะ ราวกับอยากเห็นสีหน้าที่ตกใจหรือไม่อยากจะเชื่อจากเจียงฉาน

แต่ใบหน้าของเจียงฉานถูกปิดบังด้วยหน้ากากและหมวกเกราะทองที่ดูคมกริบ จึงมองไม่เห็นอารมณ์ใดๆ... ฉู่เตี้ยนเฉินสงสัยมากว่าผีของเจียงฉานตัวนี้เกี่ยวข้องกับตัวของเขาที่โดนทุบเละไปไหม แต่เขาไม่มีหลักฐาน ได้แต่รู้สึกโกรธแค้น

"เจียงฉาน แกซ่อนผีระดับ SSS ไว้อีกตัวเนี่ยเหนือความคาดหมายของฉันจริงๆ แต่ลำพังแค่ของพรรค์นี้ฆ่าฉันไม่ได้หรอก..."

ดาบผีสีแดงเข้มราวกับเลือดที่กำลังไหลปรากฏขึ้นในมือฉู่เตี้ยนเฉิน สายตาหยิ่งยโสท่ามกลางสายฝนเต็มไปด้วยการยั่วยุ "ฉันคืนชีพได้ไม่จำกัด แล้วทักษะผีของแกจะใช้ได้สักกี่น้ำกันเชียว?"

"ฉันไม่เชื่อว่าแกจะคืนชีพได้ไม่จำกัด" เจียงฉานแค่นเสียงเย็น "อีกอย่าง แค่ผีระดับ S ตัวเดียวเนี่ยนะ ทำเอาแกกร่างได้ขนาดนี้?"

แน่นอนว่าฉู่เตี้ยนเฉินไม่มีทางคืนชีพได้ไม่จำกัด ความจริงคือการคืนชีพแต่ละครั้งจะกัดกินเนื้อหนังของเขาไปส่วนหนึ่ง

เขาพยายามจะข่ม แต่เจียงฉานกลับไม่หลงกลเลยสักนิด

วันนี้เขาใช้ความสามารถ 'คืนชีพ' ไปแล้วสามครั้ง ร่างกายที่ดูเหมือนปกติในตอนนี้ ความจริงบางส่วนถูกแทนที่ด้วยปลิงเลือดไปเรียบร้อยแล้ว

เขารู้ดีว่าถ้าใช้อีกไม่เกินสองครั้ง ร่างกายของเขาจะถูกพวกมันกินจนหมด และถูกสวมรอยอย่างสมบูรณ์

เขาต้องหา 'เหยื่อสด' มาสังเวยพวกมันปริมาณมาก เพื่อให้มันอิ่มและมาหล่อเลี้ยงร่างกายเขาคืน

ปกติฉู่เทียนสยงจะจัดหา 'เหยื่อสด' มาให้เขาทุกวันอย่างน้อยวันละคนเพื่อเลี้ยงพวกมัน แต่ยิ่งมันโตและแพร่พันธุ์ มันก็ยิ่งหิวโหยมากขึ้น จนคนเดียวเริ่มไม่พอ

แน่นอนว่าสำหรับอิทธิพลของตระกูลฉู่ที่ครองเมืองเฉียนหลัว เรื่องหาคนมาเพิ่มไม่ใช่ปัญหา... แต่ตอนนี้เขาอยู่ใน[อินซวี] ไม่มีเหยื่อสดๆ มาให้พวกมันกิน

แต่จะว่าไม่มีเลยก็ไม่เชิง...

สายตาของฉู่เตี้ยนเฉินชำเลืองมองศพของหวังเจาที่นอนจมโคลนอยู่แวบหนึ่ง ก็น่าจะพอแก้ขัดได้ แต่ถ้าได้คนเป็นๆ จะดีที่สุด

จากนั้น เขาก็เล็งไปที่เจียงฉาน... หรือพูดให้ถูกคือเล็งไปที่หนูมะลิในอ้อมแขนเจียงฉาน เมื่อถึงเวลาจำเป็น ยัยนั่นนี่แหละคือหัวใจสำคัญที่จะทำให้เขาคืนชีพได้อีกครั้ง

แต่ถ้าไม่จวนตัวจริงๆ เขาก็ไม่อยากใช้วิธีนี้

หมากตัวนี้ยังมีประโยชน์มากกว่านั้น... ความคิดต่างๆ แล่นผ่านสมองไปอย่างรวดเร็ว ฉู่เตี้ยนเฉินทำหน้าเคร่งขรึมและสั่งเสียงเด็ดขาด "กัปตันมะลิ มานี่! ตอนนี้พวกเราเป็นพวกเดียวกัน เจียงฉานคือศัตรูของเรา!"

"ไม่ไป!" หนูมะลิรีบกอดคอเจียงฉานแน่นกว่าเดิม "ปีศาจฉู่! มะลิไม่ชอบนาย!"

แววตาของฉู่เตี้ยนเฉินฉายความอำมหิต "ดี! งั้นก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายจัดการเธอไปพร้อมกันเลยแล้วกัน...!"

ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง กลิ่นอายระดับสอง ขั้นแปดระเบิดออกมาเต็มพิกัด [โลงทอง]อันหรูหราลอยเด่นขึ้นมาด้านหลังพร้อมการสั่นสะเทือน จากนั้นก็มีผีร่างยักษ์ผิดมนุษย์เดินออกมา

หัวของมันเป็นกะโหลกมนุษย์ มีไฟวิญญาณสีน้ำเงินลุกโชนอยู่ในเบ้าตา บนหัวมีเขาควายเย็นยะเยือกสองข้าง ข้างซ้ายหักไปครึ่งหนึ่ง เห็นรอยหักสีเหล็กดำและรูโหว่ลึก

รูปร่างของมันบรรยายยากมาก เป็นการผสมผสานระหว่างคนกับควาย ลักษณะเด่นคือมีขาเดียวที่กำยำ และที่หน้าอกที่แยกออก มีแตรกระดูกขาวขนาดมหึมาโผล่ออกมา...!

ผีตัวนี้ก้าวออกมาจากโลงทอง แล้วเชิดแตรยักษ์ที่หน้าอกขึ้นเป่าไปยังม่านฝนที่เทกระหน่ำ ไปยังท้องฟ้าที่มืดมิด และไปยังหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยไอผีเบื้องหน้า ส่งเสียงแตรที่น่าขนพองสยองเกล้าออกมา...

"วู!!"

เสียงแตรอันหนักอึ้งแฝงไปด้วยความวิปริตที่ยากจะอธิบาย ในเวลานี้ พวกซากศพเดินได้ที่เดินเพ่นพ่านอยู่ในหมู่บ้าน ราวกับทหารที่ได้ยินเสียงรวมพล เพียงพริบตาเดียว พวกมันทั้งหมดก็พุ่งทะยานมาทางนี้อย่างบ้าคลั่ง!!

นี่คือผีระดับ S ตัวที่สองของฉู่เตี้ยนเฉิน... ขุนพลเขาผี!

ที่มาของผีตัวนี้ ในสารานุกรมผีฉบับปรับปรุงใหม่มีบันทึกไว้เพียงสั้นๆ ว่า 'เดือนสาม ปีเจียจิ้งที่สิบแปด ขบวนรถผ่านเมืองหานตาน ได้ยินเสียงแตรกลางดึก รุ่งเช้าจึงวาดภาพภูตผีตนนี้ไว้'

นี่คือภาพที่วาดขึ้นครั้งแรกโดยจิตรกรนามว่าเสิ่นชิ่ง ในชื่อภาพ 'งานเลี้ยงฝูงผี'

ส่วนความสามารถของมันก็คือ... การเรียกชุมนุมฝูงผี!

น้ำฝนที่สาดซัดไม่อาจดับความคลั่งของพวกศพเดินได้ ภายใต้เสียงแตรที่กดดัน พวกมันทั้งหมดราวกับถูกฉีดเลือดไก่จนบ้าคลั่ง!

หนูมะลิเห็นภาพฝูงผีที่แห่กันมานับร้อย ใบหน้าเล็กๆ ซีดเผือดลงทันที เธอเบียดตัวซุกเข้าหาอกเจียงฉานด้วยความหวาดกลัว!

ทว่าเจียงฉาน... อ่านข้อมูลจากระบบด้วยสีหน้าเรียบเฉย จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น จ้องมองฝูงผีที่ถาโถมเข้ามาอย่างเงียบงัน ทันใดนั้น เจตจำนงแห่งดาบที่รุนแรงราวกับจะฉีกกระชากท้องฟ้าก็ระเบิดออกมาจากตัวเขา... วูบ!!

"งั้นขอกวาดสนามหน่อยแล้วกัน"

ทักษะผี... [หงส์ร่อนมังกรรำ]!!