บทที่ 151: หน่วยหัวหอก แยกย้ายปฏิบัติการ

ดวงจันทร์สีเลือดกลมโต ดูราวกับดวงตาสีม่วงบวมเป่ง ลำแสงสว่างจ้าห้าสายพุ่งขึ้นย้อมท้องฟ้าที่มืดมิดให้กลายเป็นสีม่วง ตราประทับรูปดวงตาสีม่วงร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย ย้อมหมอกผีในรัศมีหลายสิบลี้ให้กลายเป็นสีม่วงไปด้วย

ศพผีนับหมื่นนับแสน รวมตัวกันเป็นคลื่นเคลื่อนที่บนผืนดินสีน้ำตาลแดง กลางหน้าผากของศพผีทุกตัวมีตราประทับรูปดวงตาสีม่วงส่องสว่าง ไอผีที่รุนแรงก่อตัวเป็นเมฆดำทมิฬเหนือหัวพวกมัน

เสียงฝีเท้าที่สั่นสะเทือนเลือนลั่น เสียงเสียดสีของชุดเกราะและอาวุธโลหะ ผสมกับเสียงคำรามต่ำๆ จากลำคอของพวกมัน รวมกันเป็นคลื่นเสียงอันยิ่งใหญ่และหนักอึ้งเหนือท้องฟ้าด่านเป่ยหมางที่มีดวงจันทร์สีม่วงลอยต่ำ ดังเข้าหูเจียงฉาน และสั่นสะเทือนหัวใจของทุกคนที่อยู่ที่นั่น

"ต้องทำลายเสาแสงอาคมบูชายัญพวกนั้นให้ได้!"

"ไม่อย่างนั้นศพพวกนี้ฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่หมด!"

เจียงฉานถือดาบตะโกนลั่น สายฟ้าสีม่วงคล้ำแล่นพล่านบนดาบพิฆาตผีที่มีคมสีน้ำเงินทอง ฟันฉับๆ ต่อเนื่องสามดาบผ่าศพผีสามตัวขาดเป็นสองท่อน ดาบที่สี่ฟันเปรี้ยงใส่หัวหน้าทหารผีจนแตกกระจุย สายฟ้าแลบแปลบปลาบ

ทหารผ่านศึกเป่ยหมางรอบๆ ส่วนใหญ่เริ่มฟันดาบที่สี่กันได้แล้ว เดิมทีพวกเขาขลุกอยู่กับสามกระบวนท่าพิฆาตผีมาค่อนชีวิต พอได้รับการสาธิตแบบหมดเปลือกจากเจียงฉาน ก็จับทางได้ไว ตอนนี้แหละคือสนามซ้อมที่ดีที่สุดของพวกเขา

ชั่วขณะนั้นประกายดาบวูบวาบไปทั่ว กดดันคลื่นศพจนก้าวเข้ามาในเมืองไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว

แต่กำลังคนมีจำกัด ส่วนคลื่นศพผีตรงหน้ากลับไหลมาไม่สิ้นสุด

ต่อให้มี [มังกรบาปจู๋อิน] คอยสกัดกั้นส่วนใหญ่อยู่ข้างหน้า แต่จำนวนศพผีที่อ้อมเข้ามาเรื่อยๆ ก็มากพอที่จะถล่มเมืองตลาดสีเทาให้จมมิดได้...

"เปล่าประโยชน์!"

ได้ยินเสียงตะโกนของเจียงฉาน มีคนตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง "ตอนแรกที่กองทัพเป่ยหมางเจอค่ายกลบูชายัญของลัทธิบูชาผี ก็ทำลายทิ้งไปแล้ว แต่ตอนนี้มันก็ยังทำงานได้... พวกมันต้องมีแผนสำรองแน่!"

"งั้นก็ทำลายอีกรอบ!" ดาบในมือเจียงฉานฟันไม่หยุด น้ำเสียงของเขาหนักแน่นเด็ดขาดเหมือนการกระทำ!

"เจียงฉานพูดถูก!" เสียงดังลั่นของฟางล่าปาดังมาพร้อมเสียงค้อนหนักกระแทกพื้น "คราวนี้ทุบพื้นให้เป็นหลุมไปเลย ปาเหย่ไม่เชื่อหรอกว่าไอ้ค่ายกลบ้านั่นจะยังทำงานได้!"

"แต่ว่า... ใครจะไปล่ะ?" เสียงหวาดกลัวยังคงดังแทรกเสียงต่อสู้ "ให้พวกครูฝึกไปเหรอ? ถ้าพวกเขาไป ลำพังพวกเราจะกันที่นี่อยู่ได้ยังไง..."

"มีแต่พวกเราต้องไป...!" เจียงฉานพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ศพผีระดับสูงที่นี่ต้องให้ครูฝึกกับกองทัพเป่ยหมางรับมือ มีแค่พวกเราเท่านั้นที่ต้องไปทำลายค่ายกล และต้องทำให้เร็วที่สุด!"

"งั้นจะรออะไร... ฉันกับเสี่ยวหม่านไปจัดการเสาทางทิศตะวันตก ส่วนเสาต้นใหญ่สุดบนกำแพงเมืองยกให้หัวหน้าเจียงละกัน ฮ่าๆๆๆๆ!" ฟางล่าปาเหวี่ยงค้อนเปิดทางอย่างบ้าคลั่ง ตะโกนลั่น "ขอยอดฝีมือมาช่วยอีกสักสองสามคน! ปาเหย่จะพาไปลุย!"

ทันใดนั้นนักเรียนฝึกพิเศษหลายคนก็ขยับเข้าไปหาฟางล่าปา รวมกลุ่มกันเป็นหน่วยหัวหอก บุกฝ่าวงล้อมมุ่งหน้าไปยังลำแสงทางทิศตะวันตกของเมืองทันที

"ขอคนหน่อย ตามฉันไปทางทิศตะวันออก!"

เจียงหงเหมียนแทงทวนทะลุศพผีสองตัว มุ่งหน้าฝ่าวงล้อมไปทางลำแสงทิศตะวันออกอย่างไม่ลังเล คนแถวนั้นรีบขยับเข้าไปรวมกลุ่มกับเธอทันที

ฟึ่บ... หลิงชิงเสวียนฟันดาบเปิดทางฝ่าวงล้อมมาหาเจียงฉาน "ฉันไปกับนาย!"

"ไม่!" เจียงฉานปฏิเสธทันควัน "เธอไปกับหงเหมียน กันพลาด!"

หลิงชิงเสวียนขมวดคิ้ว แววตาฉายความกังวล "นายคนเดียวเหรอ?"

"ฉันไปกับหัวหน้าเจียงเอง"

เสียงเซียวจิ้นดังตามมาติดๆ เขาถือขลุ่ยยาวสีเขียวเข้ม ตาพันผ้าแดง

ศพผีนับสิบตัวที่มีตราประทับสีเขียวเรืองแสงบนหน้าผากช่วยเปิดทาง ห้อมล้อมเขาเดินมาทางนี้

"??"

ใบหน้าเย็นชาของหลิงชิงเสวียนฉายแววไม่เป็นมิตรขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ขยับตัวเข้าไปเบียดเจียงฉานอีกนิดโดยไม่รู้ตัว... ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของ

เจียงฉานแปลกใจที่เซียวจิ้นโผล่มา แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องไร้สาระ เขารีบบอกหลิงชิงเสวียนทันที

"รีบไป!"

หลิงชิงเสวียนกัดริมฝีปาก ตัวสั่นเล็กน้อย แล้วรีบเชื่อฟังวิ่งตามเจียงหงเหมียนไป ก่อนไปหันกลับมาบอกเจียงฉานคำหนึ่ง "ระวังตัวด้วย!"

พูดจบก็พาผีดาบฟันศพผีกระจุย รีบตามหน่วยหัวหอกของเจียงหงเหมียนไป...

เจียงฉานไม่เก็บอาการแปลกๆ ของหลิงชิงเสวียนมาใส่ใจ จัดการทางทิศตะวันออกเสร็จ เขาก็หันไปตะโกนบอกฮุ่ยหมิงที่เปิดร่างธรรมสี่กรไล่ฆ่าศพผีอย่างบ้าคลั่ง "เฮ้ยเจ้าโล้น! นายกับถังปังไปจัดการค่ายกลทางทิศเหนือ ไหวมั้ย?"

"ไม่ต้องมาสั่ง!"

ฮุ่ยหมิงตอบเสียงอู้อี้เหมือนพูดในโอ่ง "ข้าคนเดียวก็เอาอยู่... หึ!"

พูดจบก็ต่อยศพผีตรงหน้าแหลกคาหมัด แล้วฝ่าฝูงศพผีที่พุ่งเข้ามา สวนทางไปทางลำแสงสีม่วงทิศใต้แทน เสียงฝีเท้าหนักอึ้งดังกึกก้องทุกย่างก้าว... นักเรียนฝึกพิเศษตลอดทางรีบหลีกทางให้

ฮุ่ยหมิงเหมือนหัวรถจักรพลังช้างสาร ไถเปิดทางท่ามกลางฝูงศพผีดำทะมึน เจ้าอ้วนถังปังวิ่งตามหลังเขาไป ดูเหมือนลูกบอลกลิ้งหลุนๆ...

"อินดี้ชะมัด... แต่ตะวันออก ตะวันตก ใต้ มีคนไปแล้ว ทิศเหนือใครจะไป?" เจียงฉานบ่นพึมพำอย่างหนักใจ ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นเคยก็ดังมาจากข้างๆ

"พี่เจียง...!"

"ค่ายกลทางทิศเหนือยกให้พวกเราเถอะครับพี่เจียง!"

หูซ่วยพา [ผีการ์กอยล์] ของเขาเบียดเข้ามา ข้างกายยังมีเมิ่งเสีย, เถียนเชี่ยน, จ้าวหลิน, อู๋อี้ฟาน, หลิวหยาง และคนอื่นๆ ล้วนเป็นเพื่อนนักเรียนโรงเรียน 2 ที่รอดชีวิตมาได้

ในจำนวนนี้มีหลายคนที่เจียงฉานพาออกมาจากอินซวีผีร่ำไห้หน้าศพ เวลานี้ทุกคนมองเจียงฉานด้วยสายตาซับซ้อน บ้างเลื่อมใส บ้างเร่าร้อน บ้างอยากใกล้ชิด และบ้างก็แฝงความกลัวและความเหินห่าง

"เจียงฉาน พรสวรรค์พวกเราเทียบกับนายไม่ได้ แต่พวกเราก็เป็นเพื่อนนักเรียนจากโรงเรียน 2 เหมือนกัน... ใช่มั้ย?"

เมิ่งเสียก้าวออกมาครึ่งก้าวพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ

"พวกเราทุกคนเคยได้รับความช่วยเหลือจากนาย จะให้ทนดูนายแบกรับทุกอย่างคนเดียวไม่ได้หรอก พวกเราก็อยากช่วยทำอะไรบ้าง"

พูดไปเสียงของเธอก็เบาลง "ถ้าช่วยแบ่งเบานายได้บ้าง... ก็คงจะดีมากเลย"

"ใช่ๆๆ... ต้องน้องเมิ่งนี่แหละพูดถูกใจ พวกเราก็หมายความตามนั้นแหละพี่เจียง!"

หูซ่วยตบไหล่เมิ่งเสียอย่างตื่นเต้น แล้วพูดต่อ "พี่เจียง พี่วางใจไปจัดการค่ายกลใหญ่นั่นบนกำแพงเมืองเถอะ ทิศเหนือพวกเราจัดการเอง!"

เจียงฉานสบสายตาทุกคนที่มองมา ไม่ว่าเมื่อกี้สายตาพวกเขาจะสื่อความหมายอะไร แต่ในวินาทีนี้ ทั้งหมดเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นและความหวัง...

สูดหายใจลึก เขาพูดอย่างเคร่งขรึม

"ระวังตัวด้วย!"

ราวกับได้รับการยอมรับที่พิเศษสุด สีหน้าของทุกคนฉายแววดีใจขึ้นมาทันที!

"ได้! พวกเราไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

"เจียงฉานนายก็ระวังตัวด้วยนะ!"

"ถ้ารอดไปได้ กลับเมืองแล้วฉันเลี้ยงข้าวทุกคนมื้อใหญ่เลย!"

"อู๋เช็นไอ้เวรเอ๊ยพูดจาไม่เป็นมงคล! พวกเราต้องรอดกลับไปได้อยู่แล้ว..."

มองส่งพวกหูซ่วยเบียดเสียดกันเดินจากไป เจียงฉานบังคับตัวเองไม่ให้กังวลเรื่องไม่เป็นเรื่อง

ถอนหายใจ สายตาจับจ้องไปที่ลำแสงสีม่วงสว่างจ้าเป็นพิเศษบนกำแพงเมืองอย่างแน่วแน่

"ไปกันเถอะ ถึงตาพวกเราต้องขยับบ้างแล้ว...!"