ตอนที่ 49 ความจริงที่ปรากฏ

ตอนที่ 49 ความจริงที่ปรากฏ

ไอน้ำมหาศาลพวยพุ่งกระจายไปทั่วบริเวณ มวลน้ำที่เหลืออยู่ยังคงหมุนวนปกป้องคิโมโตะไว้อย่างแน่นหนา

ครืนนน!

ปัง!

คาถาเพลิงลูกไฟยักษ์ปะทะเข้ากับกำแพงวารีอย่างต่อเนื่อง ไอน้ำหนาทึบปกคลุมรัศมีกว่าสิบเมตรรอบตัวทั้งคู่จนมองเห็นเพียงกลุ่มควัน

เหล่านักเรียนในห้องต่างพากันยืนอึ้ง พวกเขาตกตะลึงในตัวคนทั้งคู่จนพูดไม่ออก

ซาสึเกะใช้คาถานินจาได้ก็ว่าน่าตกใจแล้ว แต่ทำไมคิโมโตะถึงใช้ได้เหมือนกัน? แถมยังเป็นคาถาน้ำระดับสูงอย่างกำแพงวารี ซึ่งเป็นวิชาระดับ B อีกด้วย

แม้เหล่านักเรียนจะไม่รู้ว่ากำแพงวารีคือวิชาระดับไหน แต่พวกเขาก็รู้ซึ้งเลยว่าคิโมโตะที่สามารถใช้ท่านี้ได้ ย่อมมีฝีมือไปถึงระดับนินจาจริงๆ แล้ว

จู่ๆ ก็มีอัจฉริยะโผล่มาพร้อมกันถึงสองคนในโรงเรียนนินจา แถมยังอายุเพียงเจ็ดขวบ อิรุกะไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เพราะอัจฉริยะทั้งสองคนนี้ดันเป็นคู่แข่งที่เข้ากันไม่ได้ราวกับน้ำกับไฟ

สุดท้ายแล้ว เปลวไฟจากลูกไฟยักษ์ก็มอดดับลงก่อน เนื่องจากซาสึเกะต้องฝืนรีดเร้นจักระออกมาอย่างต่อเนื่องเพื่อคงสภาพลูกไฟไว้

พอวิชาสลายไปเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ร่างกายทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้าจนหมดสติ

ทว่ากำแพงวารีของคิโมโตะยังคงทำงานอยู่ จนกระทั่งเขามั่นใจว่าลูกไฟดับลงหมดแล้ว เขาจึงหยุดการเดินจักระ

ผืนทรายใต้เท้าของคิโมโตะถูกน้ำท่วมขังจนกลายเป็นดินโคลน แต่เขากลับยืนทรงตัวอยู่บนน้ำนั้นได้อย่างง่ายดาย คิโมโตะมองซาสึเกะที่นอนสลบอยู่ในโคลน ก่อนจะหันไปมองทางอิรุกะ

อิรุกะเพิ่งได้สติรีบวิ่งเข้ามาดูอาการก่อนจะพาซาสึเกะมุ่งหน้าไปยังห้องพยาบาลทันที

หลังจากร่ายคาถาระดับ B คิโมโตะยังคงดูสงบนิ่งและไม่ได้รู้สึกกดดันอะไรเลย

สาเหตุที่ซาสึเกะสลบไปเป็นเพราะจักระเหือดแห้ง เขาพยายามจะทุ่มพลังเพื่อเจาะกำแพงวารีของคิโมโตะให้เข้า จึงรีดเร้นจักระออกมาจนหมดตัวภายในเวลาไม่ถึงห้าวินาที เมื่อจักระหมด แรงที่จะยืนก็ไม่เหลือ

นักเรียนในชั้นต่างมองคิโมโตะด้วยความยำเกรง พวกเด็กผู้หญิงนั้นเดิมทีก็ชอบคิโมโตะอยู่แล้วเพราะเขาหล่อและเรียนเก่ง แม้จะดูเข้าถึงยากไปหน่อยก็ตาม

แต่พวกเด็กผู้ชายกลับไม่พอใจนัก พวกเขามองว่าคิโมโตะก็แค่เครื่องจักรทำข้อสอบที่เรียนเก่งไปวันๆ

ทว่าการต่อสู้เมื่อครู่บอกพวกเขาชัดเจนว่า คิโมโตะไม่ใช่แค่คนที่เรียนเก่ง แต่เขามีพลังการต่อสู้ที่น่ากลัวอย่างยิ่ง

ลำพังแค่กำแพงวารีอย่างเดียวก็ทำเอาพวกเขาสยองแล้ว นั่นคือวิชาระดับ B ที่ใช้จักระมากกว่าลูกไฟยักษ์ของซาสึเกะเสียอีก แถมเขายังคงสภาพวิชาไว้ได้นานกว่า

แสดงให้เห็นว่าจักระของคิโมโตะนั้นเหนือกว่าซาสึเกะมหาศาล

ในเมื่อซาสึเกะยังไม่ใช่คู่มือ แล้วใครในห้องนี้จะกล้าเป็นศัตรูกับเขา? พวกที่เคยแอบหมั่นไส้ต่างพากันก้มหน้าเงียบ พวกเขารู้แล้วว่าตัวเองอยู่คนละระดับกับคิโมโตะโดยสิ้นเชิง

มิน่าล่ะคิโมโตะถึงไม่เคยมาคลุกคลีกับพวกเขา ที่แท้ช่องว่างมันกว้างขนาดนี้นี่เอง แม้แต่คิบะและนารูโตะก็เริ่มมีความรู้สึกเกรงกลัวคิโมโตะขึ้นมาบ้างแล้ว

จากเดิมที่กะจะหาโอกาสสั่งสอน ตอนนี้กลับต้องขอบคุณที่ตัวเองไม่ถูกสั่งสอนซะเอง

คิโมโตะไม่ได้รู้สึกดีใจอะไรกับการชนะครั้งนี้ แต่เหตุผลที่เขาเลือกเปิดเผยว่าใช้คาถาได้ ก็เพื่อสร้างความยำเกรงให้นักเรียนในห้อง จะได้ไม่มีใครมาคอยวุ่นวายหาเรื่องเขาอีก

อีกเหตุผลคือ ตอนนี้เขาเป็นศิษย์คาคาชิและเข้าตาเบื้องบนของหมู่บ้านแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องแกล้งทำเป็นอ่อนแออีกต่อไป

เมื่อคิโมโตะเดินกลับเข้าไปในกลุ่มเพื่อน นักเรียนทุกคนต่างพากันขยับหลบด้วยความเกรงใจ ฮินาตะมองดูเขาด้วยความดีใจ

"ที่แท้คิโมโตะคุงก็เชี่ยวชาญวิชานินจาแล้ว มิน่าล่ะตอนที่แอบไปดูในสนามฝึก เขาถึงได้เรียนรู้ไปหมดเลย คิโมโตะคุงเก่งที่สุดจริงๆ"

ชิกามารุเองก็แอบทึ่ง พลางมองคิโมโตะด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

"หมอนี่น่ากลัวชะมัด ถึงจะคิดไว้ว่าเขาต้องชนะแน่ แต่ไม่นึกว่าจะชนะได้สวยงามขนาดนี้ แถมยังใช้พลังที่รุนแรงได้ขนาดนั้น... ตอนนี้ฝีมือเขาน่าจะไม่ด้อยไปกว่าจูนินแล้วล่ะมั้ง"

อิโนะที่นั่งข้างๆ มองคิโมโตะด้วยสายตาหวานเยิ้ม

"คิโมโตะเท่สุดๆ ไปเลย ทั้งเก่งทั้งหล่อ ถึงจะดูเย็นชาไปหน่อยก็เถอะ"

อิโนะต่างจากซากุระตรงที่เธอชอบคนหล่อเป็นหลัก ในขณะที่ซากุระนั้นปักใจรักซาสึเกะเพียงคนเดียว เธอจึงรีบตามไปดูอาการซาสึเกะด้วยความร้อนใจ

หลังจากอิรุกะจัดการเรื่องซาสึเกะเสร็จ เขาก็กลับมาดำเนินการสอบภาคปฏิบัติต่อ แต่ไม่มีคู่ไหนที่สร้างความตื่นเต้นให้เหล่านักเรียนได้อีกเลย

เพราะการต่อสู้ที่เหลือมันดูจืดชืดเหมือนการเล่นขายของเมื่อเทียบกับคู่เอกก่อนหน้า

เมื่อเลิกเรียน คิโมโตะเดินกลับบ้านตามปกติ แต่ครั้งนี้สายตาของเพื่อนร่วมชั้นที่มองมาเต็มไปด้วยความยำเกรง ไม่มีความยั่วยุเหมือนเดิมอีกต่อไป

คิโมโตะกลับถึงบ้านและเตรียมจะหยิบเบ็ดตกปลาไปฝึกซ้อมที่ภูเขาหลังหมู่บ้านตามเดิม ทว่าเขากลับพบคาคาชิยืนรออยู่ในลานบ้าน

คิโมโตะถือเบ็ดในมือพลางถามด้วยความสงสัย "ปกติคุณว่างขนาดนี้เลยเหรอ? หน่วยลับไม่เห็นจะมีภารกิจเยอะแยะอย่างที่เขาว่ากันเลยนะ"