ตอนที่ 24 ทฤษฎีคาถาไฟ

ตอนที่ 24 ทฤษฎีคาถาไฟ

นอกจากนี้ คิโมโตะในตอนนี้ยังมีปริมาณจักระเพียงระดับเกะนิน

ต่อให้เขาเรียนรู้วิชานินจาที่ยากกว่านี้ ก็คงไม่สามารถรีดเร้นพลังออกมาใช้ได้จริง

คิโมโตะเป็นคนที่มีความอดทนสูงมาก ในขณะที่ซาสึเกะซึ่งแอบดูอยู่ไม่ไกลเริ่มจะง่วงนอน

แต่คิโมโตะยังคงจ้องมองนินจาทั้งสามคนนั้นอย่างใจจดใจจ่อ

เพียงแค่จุดนี้ คาคาชิที่เฝ้าดูอยู่ก็รู้สึกชื่นชมเขามาก

อัจฉริยะจำเป็นต้องมีความอดทนจึงจะกลายเป็นยอดคนได้ หากปราศจากความอดทน เส้นทางในอนาคตย่อมสั้นลง

เพราะหลายสิ่งหลายอย่างไม่ได้สำเร็จเพียงเพราะคุณเก่ง แต่ต้องรู้จักรอคอยและคิดวิเคราะห์อย่างละเอียด

คาคาชิชื่นชมในจุดนี้ เพราะตัวเขาเองในวัยเด็กก็ยังทำไม่ได้ขนาดนี้

ความจริงแล้วคาคาชิเข้าใจคิโมโตะผิดไปถนัด เพราะตอนนี้คิโมโตะกำลังภาวนาให้นินจาพวกนั้นรีบใช้คาถาเสียที

เขารอจนเริ่มจะหมดความอดทนแล้วเหมือนกัน

แต่เขาก็เดินเข้าไปบังคับให้อีกฝ่ายใช้คาถาไม่ได้

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ในที่สุดจูนินหนึ่งในสามคนนั้นก็ลุกขึ้นยืน

เขาเดินตรงไปยังท่อนไม้ฝึกซ้อมขนาดใหญ่

เขาสลัดความง่วงแล้วหลับตาลง คล้ายกำลังทบทวนเนื้อหาในม้วนคัมภีร์

วินาทีนั้น ดวงตาของคิโมโตะจับจ้องเขม็ง ท่าทางของเขาดูจดจ่ออย่างถึงที่สุด

จนแม้แต่ซาสึเกะและฮินาตะที่แอบดูอยู่ใกล้ๆ ยังพลอยรู้สึกตึงเครียดตามไปด้วย

คาคาชิสังเกตเห็นสีหน้าของคิโมโตะแล้วแอบยิ้ม

"เด็กคนนี้น่าสนใจจริงๆ ถ้าพวกนั้นไม่ยอมใช้คาถาออกมา วันนี้เขาคงจะอารมณ์เสียมากแน่ๆ"

หลังจากรอมานาน หากสุดท้ายต้องกลับบ้านมือเปล่า มันคงเป็นเรื่องที่น่าหดหู่ใจไม่น้อย

ทว่าจูนินคนนั้นไม่ได้ทำให้อารมณ์ของคาคาชิหรือคิโมโตะผิดหวัง

เขาเปิดตาขึ้นและเริ่มประสานอินด้วยมือ

ความเร็วในการประสานอินไม่ได้รวดเร็วนัก เพราะเขาเพิ่งเริ่มเรียนรู้วิชานินจาบทใหม่

เมื่อสิ้นสุดท่าประสานอิน นินจาคนนั้นก็ตะโกนก้อง

"คาถาไฟ: ลูกไฟยักษ์!"

พริบตานั้น ลูกไฟขนาดหนึ่งเมตรถูกพ่นออกมาจากปากพุ่งเข้าใส่ท่อนไม้อย่างจัง

ตู้ม!

เสียงระเบิดดังสนั่นจนดึงดูดความสนใจจากนินจาคนอื่นในสนามฝึก

แต่เมื่อเปลวไฟมอดลงและควันจางหาย ท่อนไม้นั้นกลับเพียงแค่ดำเป็นตอตะโกที่ผิวหน้า แตไม่ได้แตกละเอียด

คาคาชิไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร

"ลูกไฟยักษ์งั้นเหรอ? วิชาระดับ D นี่มันวิชาไฟพื้นฐานสุดๆ เลยนะ"

"ไม่นึกเลยว่าเขาเพิ่งจะเริ่มเรียน คงกำลังพยายามพัฒนาวิชานินจาธาตุที่สองอยู่สินะ"

หลังจากถึงระดับจูนิน นินจาบางคนจะเริ่มพัฒนาจักระธาตุที่สองของตัวเอง

เพราะคนส่วนใหญ่เกิดมาพร้อมกับจักระเพียงธาตุเดียวเท่านั้น

แต่การมีธาตุเดียวมันง่ายต่อการถูกแก้ทาง โจนินทั่วไปจึงมักจะฝึกฝนให้เชี่ยวชาญมากกว่าสองธาตุขึ้นไป

การมีธาตุเดียวติดตัวมาแต่เกิดไม่ได้หมายความว่าธาตุอื่นจะพัฒนาไม่ได้

เพียงแต่มันมีความยากค่อนข้างสูง ดังนั้นโดยปกติเมื่อถึงระดับโจนิน พวกเขาจะเริ่มศึกษาธาตุที่สองหรือสามหลังจากที่เชี่ยวชาญธาตุหลักของตนเองแล้ว

และจูนินคนนี้เห็นได้ชัดว่ากำลังเรียนรู้วิชานินจาธาตุที่สองอยู่

ลูกไฟยักษ์บทนี้เป็นเพียงวิชาไฟขั้นพื้นฐานเท่านั้น

ไม่อาจนำไปเปรียบเทียบกับคาถาเพลิงลูกไฟยักษ์ของตระกูลอุจิวะได้เลย

คิโมโตะมองออกทันที และเขาก็จดจำทั้งท่าประสานอินรวมถึงเส้นทางการโคจรจักระได้คร่าวๆ

สำหรับเขาแล้ว วิชานินจาไฟระดับพื้นฐานแบบนี้ไม่ได้สร้างแรงกดดันอะไรมากนัก

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของเขา

"ค่าประสบการณ์ลูกไฟยักษ์ +1"

คิโมโตะถึงกับอึ้งไปเลย

"ฉันยังไม่ได้ลองใช้เลยนะ ทำไมถึงได้ค่าประสบการณ์มาแล้วล่ะ?"

เขารู้สึกสงสัยเป็นอย่างมากว่าระบบทำงานผิดพลาดตรงไหนหรือเปล่า

ไม่นานนัก ระบบก็ตอบกลับมา

"เนื่องจากเจ้าของทำความเข้าใจกลไกของลูกไฟยักษ์ได้อย่างชัดเจน และบรรลุถึงขั้นทฤษฎีโดยสมบูรณ์"

คิโมโตะเข้าใจในที่สุด เขาเปิดค่าสถานะขึ้นมาดู

เจ้าของ: คิโมโตะ [เกะนิน]

วิชานินจา: 107 [เกะนิน (วิชารีดเร้นจักระ, วิชาสามพื้นฐาน, ทฤษฎีลูกไฟยักษ์)]

วิชานินจาของเขาเพิ่มขึ้นมาสองแต้ม ซึ่งทำให้เขารู้สึกแปลกใจไม่น้อย

"แค่เข้าใจทฤษฎีก็ได้เพิ่มมาสองแต้มเลยเหรอ"

หลังจากได้แต้มเพิ่ม คิโมโตะพบว่าเขาเข้าใจโครงสร้างของวิชาลูกไฟยักษ์ลึกซึ้งกว่าเดิม

แม้แต่เส้นทางโคจรจักระบางจุดที่เคยไม่มั่นใจ ตอนนี้ทุกอย่างกลับสว่างวาบขึ้นมาในหัว

ที่สำคัญที่สุดคือ คิโมโตะจะไม่มีวันลืมมันได้เลย

นี่คือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด

เมื่อเขาเรียนรู้จนถึงขีดสุด ขีดสุดนั้นจะกลายเป็นสภาวะปกติของเขาไปโดยปริยาย

คิโมโตะรู้สึกตกตะลึงกับการค้นพบนี้

"งั้นก็หมายความว่า ถ้าฉันเรียนวิชาไหนแล้วฝึกจนถึงขั้นที่เก่งที่สุด ต่อให้ทิ้งช่วงไปนานแค่ไหน กลับมาใช้ใหม่มันก็จะยังคงอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์แบบที่สุดงั้นเหรอ?"

ความสามารถนี้มันน่าสยดสยองมาก

เหตุผลที่นินจาต้องฝึกซ้อมบ่อยๆ เพราะหลังจากเรียนวิชาไปแล้ว หากไม่ฝึกซ้ำให้ชำนาญก็จะลืมเลือนได้ง่าย

แต่คิโมโตะไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นเลย ร่างกายของเขาจะจดจำสภาวะที่ดีที่สุดไว้เสมอ

"แบบนี้ฉันก็แค่ต้องทำลายขีดจำกัดไปเรื่อยๆ สินะ"

แม้ร่างกายจะไม่สามารถอัปเกรดได้ไร้ขีดจำกัด แต่เมื่อใดที่ทำลายขีดจำกัดเดิมได้ สภาวะนั้นจะกลายเป็นมาตรฐานใหม่ของร่างกายทันที

ในโลกใบนี้ เมื่อคนเราแก่ตัวลง สมรรถภาพการต่อสู้จะถดถอยลงอย่างมาก

ตัวอย่างเช่น รุ่นที่สาม หรือโอโนกิ

ยิ่งอายุมากขึ้น พลังก็จะลดฮวบ จักระก็จะอ่อนแอลงเพราะมันมาจากเซลล์ในร่างกาย

คิโมโตะดึงสติตัวเองกลับมาและเลิกตกใจ เขาหันไปจดจ่อกับจูนินอีกสองคนที่เหลือแทน

"อยากรู้จังว่าอีกสองคนจะใช้คาถาแบบไหนออกมาให้ดู"