บทที่ 300 - กินขนมไปน้ำตาไหลไป

บทที่ 300 - กินขนมไปน้ำตาไหลไป

ทางด้านเย่ชิงก็พาพวกเด็กสาวขับรถมาถึงหน้าวิลล่าเรียบร้อยแล้ว

พอรถหยุดนิ่ง เด็กสาวแต่ละคนก็เริ่มตื่นขึ้นมา

ในตอนนี้พวกเธอรู้สึกว่าสมองปลอดโปร่งและตัวเบาหวิวอย่างบอกไม่ถูก มันเป็นความรู้สึกผ่อนคลายและสบายตัวอย่างที่สุด

"จริงด้วยสิ พอได้ไปเดินป่ามาสักรอบ รู้สึกสบายตัวขึ้นเยอะเลย"

หลินเซวียนบิดขี้เกียจก่อนจะเปิดประตูรถเดินลงไป

เย่ชิงไม่ได้พูดอะไร เขาพาทุกคนเข้าไปในบ้านแล้วเอาแตงกวากับมะเขือเทศและผักอื่นๆ ไปแช่ไว้ในตู้เย็น

ส่วนใบชานั้น เขาหากล่องใบเล็กที่ดูประณีตมาใส่เก็บไว้อย่างดี

จากนั้น เย่ชิงก็เอาใบชาพวกนั้นมาชงชาให้พวกเด็กสาวได้ชิมดู

พวกเด็กสาวแค่จิบไปเพียงนิดเดียว ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

"นี่มันชาเทพเจ้าอะไรกันเนี่ย หรือว่าจะเป็นหญ้าเซียนกันคะ"

พวกเธอรู้สึกเหมือนมีกลิ่นหอมของชาฟุ้งกระจายระเบิดอยู่ในปากจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยาย

มันเหมือนกับตุ่มรับรสได้ว่ายน้ำเล่นอยู่ในทะเลน้ำชาอย่างลึกลับและน่าอัศจรรย์ใจ

พอดื่มลงไปแล้ว ไม่ใช่แค่กลิ่นหอมจะติดอยู่ที่ริมฝีปากและฟันเท่านั้น แต่ยังรู้สึกชุ่มชื่นไปถึงขั้วปอด

ใบชาชนิดนี้ ไม่ว่าจะมองในมุมไหนก็เรียกได้ว่าไร้ที่ติ

ที่เกินจริงยิ่งกว่านั้นก็คือ ชาชนิดนี้ยังไม่ได้ผ่านกระบวนการแปรรูปอะไรเลย เป็นเพียงใบอ่อนที่เพิ่งเด็ดมาสดๆ แต่กลับให้รสชาติได้ขนาดนี้ มันน่าทึ่งจนทำให้คนต้องตะลึงจริงๆ

เย่ชิงมองดูพวกเด็กสาวที่กำลังชื่นชมใบชาแล้วก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

"อร่อยใช่ไหมล่ะ เดี๋ยวตอนเที่ยงน้าจะผัดมะเขือเทศให้กินนะ"

"จะใช้ของที่เก็บมาจากบนเขานั่นแหละ พวกคุณต้องรู้สึกถึงความแตกต่างแน่นอน"

พูดจบ เย่ชิงก็เห็นว่าได้เวลาแล้วจึงเดินเข้าไปในห้องครัว

ไม่นานนัก มะเขือเทศผัดไข่ แตงกวาตำ มะเขือยาวน้ำแดง และไข่ตุ๋นน้ำพุภูเขาก็ถูกยกออกมาวางบนโต๊ะ

วัตถุดิบของอาหารเลิศรสเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ซูชิงเฉิงและคนอื่นๆ ขนมาจากบนเขา

"อื้ม มะเขือเทศนี่มันสุดยอดไปเลย อร่อยกว่าตอนกินสดๆ อีก"

ซูชิงเฉิงลองชิมมะเขือเทศผัดไข่ไปคำหนึ่ง ก็รู้สึกเหมือนรสหวานหอมที่เป็นเอกลักษณ์ของมะเขือเทศระเบิดฟุ้งไปทั่วปาก

แม้จะเคยกินแบบสดๆ บนเขามาบ้างแล้ว แต่เห็นชัดเลยว่าพอมันผ่านการปรุงโดยฝีมือเย่ชิงแล้ว มะเขือเทศพวกนี้ก็เปลี่ยนไปจริงๆ

ไม่ว่าจะเป็นรสสัมผัส รสที่ติดอยู่ในลำคอ หรือแม้แต่สีสัน ล้วนได้รับการยกระดับขึ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

เอวี่เออร์ลองชิมแตงกวาตำแล้วก็ยกนิ้วโป้งให้พลางตักเข้าปากต่ออีกหลายชิ้น

"อื้ม นี่คือแตงกวาที่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมาเลย"

อาหารพวกนี้ ไม่ว่าจะเป็นจานไหนก็ทำให้ทุกคนประหลาดใจจนตาโต พวกเด็กสาวเลิกห่วงภาพลักษณ์กุลสตรีไปชั่วขณะ ต่างคนต่างถือตะเกียบและชามข้าวรุมกินกันจนโต๊ะแทบจะถล่ม

"เอิ๊ก"

หลังจากอิ่มหนำสำราญแล้ว ซูชิงเฉิงก็เรอออกมาทีหนึ่ง เธอนึกถึงหวังเฟิงที่อยู่บนเขาจึงหันไปมองเย่ชิง

"น้าเล็ก พี่ชายนักพรตนั่นต้องไม่เคยได้กินขนมพวกนั้นแน่เลย ตอนนี้เขาคงกำลังกินอย่างมีความสุขอยู่แน่ๆ"

เย่ชิงได้ยินแบบนั้นก็ขำออกมาทันทีแล้วบอกกับซูชิงเฉิงว่า

"55 น่าจะเป็นแบบนั้นแหละนะ"

แต่ความจริงแล้วสภาพของหวังเฟิงในตอนนี้กลับต่างจากที่ซูชิงเฉิงจินตนาการไว้ลิบลับ

บนภูเขา หนึ่งคนกับหนึ่งหมีกำลังนั่งอยู่หน้าอารามและจำใจต้องกินขนมขบเคี้ยว

สายลมภูเขาพัดผ่านใบหน้าของหวังเฟิงจนทำให้น้ำตาแห่งความขมขื่นไหลออกมา เขานึกถึงผลไม้ผักสดและใบชาเหล่านั้นแล้วก็ปวดใจเหลือเกิน

ภายในวิลล่า หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ เย่ชิงกับเอวี่เออร์ช่วยกันล้างจานเสร็จเดินออกมา เย่ชิงก็ได้รับโทรศัพท์จากซุนเทียนเจิ้ง

"เย่หลงเจียง พรุ่งนี้ท่านพอจะมีเวลาไหมครับ"

เย่ชิงได้ยินเสียงที่คุ้นเคยจากปลายสายก็ถามกลับไปเรียบๆ ว่า

"มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ"

ซุนเทียนเจิ้งที่ปลายสายหัวเราะแล้วพูดอย่างกระตือรือร้นว่า

"ไม่มีอะไรครับ ก็แค่เจียงเจิ้นหนานขุนพลมังกรเจียงที่เคยได้รับยาทิพย์ช่วยชีวิตจากท่านน่ะครับ เขาอยากจะมาขอบคุณท่านด้วยตัวเอง ประจวบเหมาะกับที่ผมมีชาดีๆ อยู่พอดี เลยอยากชวนท่านมาจิบชาและพบปะสังสรรค์กันสักหน่อย"

"ได้สิครับ"

เย่ชิงไม่ได้ลังเลใจ เขาคุยเล่นต่ออีกสองสามประโยคก่อนจะวางสายไป

ทางด้านซุนเทียนเจิ้งและเจียงเจิ้นหนานที่นัดเย่ชิงได้สำเร็จต่างก็ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

ซุนเทียนเจิ้งยิ้มพลางไปหยิบใบชาที่เตรียมไว้ในตู้มาวางตรงหน้าเจียงเจิ้นหนาน

พอเจียงเจิ้นหนานเห็นก็ถึงกับร้องอุทานออกมา นี่มันชาต้าหงเผาบรรณาการนี่นา

"สุดยอดไปเลยนะตาแก่ซุน ของดีขนาดนี้ฉันยังไม่เคยได้ดื่มเลยนะ"

แม้เขาจะยังไม่เคยดื่ม แต่เขาก็รู้จักชาต้าหงเผาบรรณาการดี ชาชั้นเลิศแบบนี้มีคนไม่กี่คนหรอกที่จะมีวาสนาได้ลิ้มรส

"ฉันว่านะแกน่ะนิสัยเสียจริงๆ ปกติไม่ยอมเอาออกมา ที่แท้ก็เพื่อจะเอาไว้ต้อนรับเย่หลงเจียงสินะ"

ซุนเทียนเจิ้งหัวเราะพลางถลึงตาใส่เจียงเจิ้นหนาน

"ทำไมล่ะ หรือจะให้ตาแก่แบบแกมาแย่งกินของดีๆ ไปล่ะ"

เจียงเจิ้นหนานไม่พูดอะไรต่อแต่เขาแย่งชาต้าหงเผาบรรณาการในมือซุนเทียนเจิ้งมาถือไว้เองทันที

"555 สุดท้ายก็นลาภปากฉันอยู่ดี ฉันจะอาศัยบารมีเย่หลงเจียงขอจิบของดีด้วยคนนะ"

"ตาแก่คนนี้ ทำตัวเหมือนเด็กไปได้"

ชายชราทั้งสองคนต่างก็มีอารมณ์ดี หยอกล้อกันสักพักก่อนจะแยกย้ายกันไปเตรียมการสำหรับเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อไป

ส่วนพวกเย่ชิงหลังจากทานข้าวเสร็จต่างก็ไปนอนพักกลางวันกันสักพัก

พอทานมื้อเย็นเสร็จและเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว เย่ชิงก็เสนอให้ทุกคนออกไปวิ่งเล่นด้วยกัน

"พวกเราไม่ได้ออกกำลังกายกันนานแล้วนะ อาศัยช่วงกลางคืนที่อากาศเย็นๆ แบบนี้ออกไปวิ่งกันหน่อยดีไหม"

"ดีค่ะ"

พวกเด็กสาวได้ยินแบบนั้นก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่ ต่างคนต่างกลับห้องไปเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดแขนสั้นและกางเกงกีฬา

หลังจากนั้น ทุกคนก็เตรียมตัวพร้อมและมารวมตัวกันที่หน้าประตู

ตอนนี้พวกเด็กสาวทุกคนสวมเสื้อยืดสีขาวและกางเกงกีฬาแขนยาวสีดำเหมือนกันหมด

การแต่งกายแบบนี้ช่วยเน้นให้เห็นรูปร่างของพวกเธอได้อย่างชัดเจน

ซูชิงเฉิงแม้หน้าท้องจะมีไขมันส่วนเกินอยู่นิดหน่อย แต่มันกลับไม่ได้ลดทอนความงามลงเลยสักนิด กลับดูมีน้ำมีนวลและดูน่ารักขึ้นไปอีก เรียกได้ว่าเป็นจุดเด่นที่ลงตัว

หลินเซวียนเดิมทีก็เป็นคนหุ่นดีอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้สวมชุดแบบนี้เธอก็ดูสดใสน่ารักและมีสง่าราศีเป็นอย่างมาก

เอวี่เออร์ยิ่งดูน่าทึ่งขึ้นไปอีก การฝึกโยคะเป็นประจำทำให้เธอไม่มีไขมันส่วนเกินเลย ร่างกายเธอดูเนียนกระชับและมีความงามที่ดูบอบบางซ่อนอยู่

ส่วนเย่ชิงก็เปลี่ยนมาสวมชุดกีฬา ร่างกายที่แข็งแรงของเขาแสดงให้เห็นถึงพละกำลังและการพุ่งทะยานที่ยอดเยี่ยม

"ไปกันเถอะ พร้อมกันแล้วนะ"

เย่ชิงเห็นพวกเด็กสาวเตรียมตัวเสร็จแล้วก็นำทุกคนออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังริมแม่น้ำแถวๆ นั้น

ในตอนกลางคืนริมแม่น้ำมักจะมีคนออกมาเดินเล่นพักผ่อนใต้แสงไฟริมทาง และมีอีกหลายคนที่ใส่หูฟังออกมาวิ่งจ็อกกิ้งตอนกลางคืน

การปรากฏตัวของเย่ชิงและพวกซูชิงเฉิงที่นี่กลายเป็นทิวทัศน์ที่สวยงามสะดุดตาทันที

นี่เรียกได้ว่าเป็นการรวมตัวของหนุ่มหล่อสาวสวย ซูชิงเฉิง หลินเซวียน และเอวี่เออร์ล้วนเป็นหญิงงามระดับแนวหน้า ยิ่งสวมชุดกีฬายิ่งดูมีพลังและสดใส

ส่วนเย่ชิงนอกจากจะหล่อเหลาแล้ว รูปร่างของเขาท่ามกลางฝูงชนก็ยังดูโดดเด่นอย่างมาก กล้ามเนื้อของเขาไม่ได้ดูใหญ่น่ากลัวเหมือนนักเพาะกาย แต่มันกลับดูเหนือกว่าคนทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด

แถมกลิ่นอายที่ดูเป็นผู้ใหญ่และเหนือโลกของเขาก็ยังดึงดูดสายตาของเด็กสาวแถวนั้นได้ไม่น้อย

พวกผู้ชายเองก็มองเย่ชิงด้วยสายตาที่อิจฉาเป็นส่วนใหญ่ การที่สามารถออกมาวิ่งตอนกลางคืนกับสาวสวยระดับนี้ได้ถึงสามคน นี่มันคือผู้ชนะในชีวิตชัดๆ

"สุดยอดไปเลยนะนั่น ออกมาวิ่งกับสาวสวยสามคนเลยเหรอ"

"ฉันว่าผู้ชายคนนั้นหล่อมากเลยนะ สเปกฉันเลยล่ะ"

"เลิกเพ้อเจ้อเถอะ ฉันว่าเธอคงไม่มีโอกาสหรอก"

หลังจากเย่ชิงนำทุกคนวิ่งไปได้สักพัก ซูชิงเฉิงเริ่มรู้สึกเบื่อจึงเสนอให้แข่งกันว่าใครจะวิ่งได้เร็วกว่า

"น้าเล็ก วิ่งแบบนี้มันน่าเบื่อเกินไป พวกเรามาแข่งกันดีกว่าว่าใครจะวิ่งเร็วกว่ากัน"

เย่ชิงมองท่าทางกระตือรือร้นของซูชิงเฉิงแล้วก็ขำออกมา

"ได้สิ ทุกคนจะแข่งด้วยไหม"

"ได้ค่ะ"

วันนี้ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ทั้งที่ตอนกลางวันพวกเด็กสาวออกไปปีนเขากันมาจนเหนื่อย แต่ตอนนี้พวกเธอกลับรู้สึกว่ามีพละกำลังเต็มเปี่ยม

"โอเค น้าจะนับหนึ่งถึงสามแล้วเริ่มกันเลยนะ"

เย่ชิงยิ้มมองทุกคนและเตรียมพร้อมที่จะเร่งความเร็ว

แต่หลินเซวียนไม่ยอม เธอจ้องมองเย่ชิงด้วยท่าทางจริงจัง

"น้าเล็ก ไม่ได้นะ น้าต้องให้พวกเราวิ่งไปก่อน"

หลินเซวียนแลบลิ้นใส่เย่ชิงพลางทำท่าทางประกอบเหตุผล

"พวกเราสู้ความเร็วของน้าไม่ได้แน่นอน แบบนี้ถึงจะยุติธรรมค่ะ"

ซูชิงเฉิงและเอวี่เออร์พยักหน้าเห็นด้วยกับข้อเสนอของหลินเซวียน

"ก็ได้ น้าจะให้พวกคุณวิ่งไปก่อนครึ่งนาที ตกลงไหม"

"ตกลงค่ะ ครึ่งนาทีนะ"

เอวี่เออร์เองก็ดูอยากจะลองแข่งดูเหมือนกัน เย่ชิงพยักหน้าแล้วยืนรออยู่ที่เดิม

ส่วนพวกเด็กสาวทั้งสามคนก็รีบเร่งความเร็วออกไปพร้อมกัน

"วิ่งเร็วเข้า พวกเราต้องชนะน้าเล็กให้ได้นะ"

ซูชิงเฉิงหัวเราะเสียงดังนำหน้าเอวี่เออร์และหลินเซวียนเร่งฝีเท้าออกไป

เย่ชิงยกยิ้มมุมปาก พอผ่านไปครึ่งนาที พวกเด็กสาวก็วิ่งไปได้ไกลมากแล้ว

"เริ่มล่ะนะ"

เย่ชิงไม่ควบคุมความเร็วของตัวเองอีกต่อไป เขาพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับจะพาเอาสายลมพัดแรงตามไปด้วย

เหล่านักวิ่งแถวนั้นที่แต่งตัวเต็มยศ สวมรองเท้าวิ่งราคาแพงและมีผ้าคาดหัว ต่างมองเห็นเพียงเงาร่างที่เหมือนเสือชีต้าพุ่งผ่านหน้าไป

เงาร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเย่ชิง

"พระเจ้าช่วย นั่นมันตัวอะไรน่ะ"

พวกเขารู้สึกขาอ่อนแรงขึ้นมาทันทีขณะมองตามเงาของเย่ชิงที่วิ่งฉิวไปจนทุกคนได้แต่อ้าปากค้าง

แม้พวกเขาจะเป็นนักวิ่งสมัครเล่น แต่ความเร็วของพวกเขาก็เรียกได้ว่าเป็นระดับแถวหน้าของคนทั่วไป

พวกเขารู้เรื่องการวิ่งดี ความเร็วระดับที่เย่ชิงทำได้นั้นในสายตาของพวกเขามันช่างน่าสยดสยองเหลือเกิน

"นี่มันเหนือกว่านักกีฬาอาชีพซะอีกนะเนี่ย"

ชายคนหนึ่งปาดเหงื่อพลางมองตามแผ่นหลังของเย่ชิงที่วิ่งไกลออกไปและเอ่ยชม

ส่วนชายอีกคนหนึ่งกลับแสดงท่าทางตกใจยิ่งกว่าเดิม

"ไม่ใช่แค่เหนือกว่านะ ความเร็วแบบนั้นน่าจะแซงหน้านักกีฬาส่วนใหญ่ไปแล้วล่ะ"

"ดูระยะทางที่เขาวิ่งออกไปสิ เพิ่งจะผ่านไปแค่สิบวินาทีเองนะ มีนักกีฬาคนไหนวิ่งไปได้ไกลขนาดนั้นในสิบวินาทีบ้าง"

ตอนนี้พวกเขาถึงได้รู้ว่า นักวิ่งสมัครเล่นอย่างพวกเขาน่ะเทียบกับระดับเทพตัวจริงไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

"ยอดฝีมืออยู่ในหมู่คนธรรมดาจริงๆ สินะ"

ขณะที่พวกเขายังคงชื่นชมอยู่นั้น เย่ชิงก็วิ่งตามพวกซูชิงเฉิงทันแล้ว และเขาวิ่งขนานไปกับพวกเธอเป็นเส้นตรง

"น้าเล็ก น้าเร็วเกินไปแล้วนะ"

ซูชิงเฉิงมองเย่ชิงที่อยู่ข้างๆ ด้วยความตกใจ เธอรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

ผ่านไปแค่แป๊บเดียว เย่ชิงก็ตามมาทันแล้ว

พวกเธอรู้สึกว่ายังวิ่งไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่เลยนะ

"55 เป็นไง ยอมแพ้หรือยัง"

เย่ชิงยิ้มพลางรักษาความเร็วให้เท่ากับพวกเด็กสาวโดยที่เขาไม่มีอาการเหนื่อยหอบเลยแม้แต่น้อย ฝีเท้าเขายังดูผ่อนคลายสุดๆ

หลินเซวียนและเอวี่เออร์ต่างก็อึ้งไป โดยเฉพาะเอวี่เออร์ พอเธอมองเวลาถึงได้รู้ว่าตั้งแต่พวกเธอเริ่มแข่งกันมามันเพิ่งผ่านไปไม่ถึงสี่สิบวินาทีเอง

นี่หมายความว่าเย่ชิงวิ่งสบายๆ ด้วยความเร็วที่เป็นสามเท่าของพวกเธอ

มันเป็นแนวคิดระดับที่จินตนาการไม่ถึงเลยจริงๆ

และพอดูท่าทางของเย่ชิงแล้ว เขากำลังออมมือให้อยู่เห็นๆ

"น้าเล็ก น้าเป็นมนุษย์เจ้าลมกรดหรือเปล่าคะ เล่นแบบนี้ขี้โกงชัดๆ น้าโกงพวกเรา"

หลินเซวียนทำหน้าไม่ยอมแพ้และร้องท้าทายขอแข่งกับเย่ชิงอีกครั้ง

"ก็ได้ รอบนี้น้าจะต่อให้พวกคุณหนึ่งนาทีเลย"

"ตกลงค่ะ หนูไม่เชื่อหรอกว่าแบบนี้จะยังตามมาทันอีก"

หลินเซวียนชูหมัดเล็กๆ ขึ้นมาอย่างมุ่งมั่น

เย่ชิงยิ้มแล้วหยุดวิ่ง ส่วนหลินเซวียนและคนอื่นๆ ก็เร่งความเร็วขึ้นไปอีก

ตอนนี้พวกเธอแทบจะรีดพลังทั้งหมดออกมาใช้แล้ว เป็นความเร็วที่มากที่สุดเท่าที่พวกเธอจะทำได้

เย่ชิงยืนรออยู่ข้างหลัง เหล่านักวิ่งสมัครเล่นเมื่อครู่ก็วิ่งตามมาทันและมายืนอยู่ข้างหลังเย่ชิงด้วยความสงสัยว่าเขากำลังจะทำอะไร

"เอ๊ะ ทำไมไม่วิ่งต่อล่ะครับ"

"คุณไม่เห็นเหรอ เมื่อกี้พวกเด็กสาววิ่งไปก่อนแล้ว นี่น่าจะเป็นการแข่งกันน่ะ"

"มิน่าล่ะ เฮ้ พวกเรามาลองแข่งดูบ้างไหม"

พวกเขาเห็นพ้องต้องกันและรีบเดินเข้าไปหาเย่ชิงทันที

แม้จะรู้ว่าไม่มีทางชนะ แต่การได้ประลองกับคนระดับเทพแบบนี้มันเป็นโอกาสที่หาได้ยากมาก

ในกระบวนการนี้พวกเขาอาจจะได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง

"พี่ครับ พวกเราขอลงแข่งด้วยคนได้ไหม"

พอได้ยินเสียงของเหล่านักวิ่งด้านหลัง เย่ชิงก็หันกลับไปยิ้มพยักหน้าให้

"ได้สิครับ งั้นผมจะนับถอยหลังแล้วเริ่มกันเลยนะ"

เหล่านักวิ่งพยักหน้าเห็นท่าทางเป็นกันเองของเย่ชิงแล้วก็ยิ่งรู้สึกเคารพเขามากขึ้นไปอีก

"สาม สอง หนึ่ง เริ่มได้"

พอถึงเวลา เย่ชิงก็นับถอยหลังแล้วออกตัววิ่งไปพร้อมกับคนอื่นๆ พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนูที่หลุดจากคันศร

เหล่านักวิ่งต่างก็รีดพลังทั้งหมดออกมา แต่ก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าเย่ชิงแซงหน้าพวกเขาไปตั้งแต่เริ่มออกตัว

ความเร็วตอนออกตัวนั่นมันน่าตกใจจริงๆ

ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที เย่ชิงก็ทิ้งห่างพวกเขาไปถึงห้าสิบเมตรแล้ว

ตูม

พวกเขาเหมือนถูกสายฟ้าฟาดเข้าที่หัวจนรู้สึกชาวาบไปถึงหนังศีรษะ

นี่มันเป็นสิ่งที่เหนือความเข้าใจของพวกเขาไปแล้วจริงๆ

"นี่คือเทพเจ้าตัวจริงเลยนะเนี่ย"

ตอนนี้พวกเขาหมดอารมณ์ที่จะวิ่งต่อแล้ว ได้แต่หยุดยืนอยู่ที่เดิมและมองตามเย่ชิงที่พุ่งไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย

ไม่นานนัก เย่ชิงก็ตามซูชิงเฉิงและเด็กสาวทั้งสามคนทันอีกครั้ง

ตอนนี้พวกเด็กสาวได้แต่มองหน้ากันด้วยความเซ็งจนไม่อยากจะแข่งต่อแล้ว

"น้าเล็ก พวกเราไม่แข่งแล้วค่ะ วิ่งไปเรื่อยๆ ดีกว่า"

ซูชิงเฉิงหมดอารมณ์ที่จะแข่งทันที อุตส่าห์ต่อให้ตั้งหนึ่งนาทีแต่ก็ยังโดนตามทันในพริบตา

"ตกลง"

เย่ชิงพยักหน้าและวิ่งอยู่ข้างๆ พวกเด็กสาว ทุกคนวิ่งไปพลางพูดคุยหัวเราะกันไปพลาง

แม้จะไม่มีใครวิ่งชนะเย่ชิงได้ แต่พวกเธอก็ประหลาดใจที่พบว่าวันนี้วิ่งมาตั้งนานแล้วแต่กลับไม่รู้สึกเหนื่อยเลย

โดยเฉพาะซูชิงเฉิงที่ปกติพละกำลังจะแย่ที่สุด แต่วันนี้เธอกลับรู้สึกว่าวิ่งมานานขนาดนี้แล้วเธอยังไม่เหนื่อยหอบเท่าไหร่เลย

พอเห็นว่าได้เวลาสมควรแล้ว เย่ชิงก็นำพวกเด็กสาวกลับมาที่วิลล่า

ตอนนี้ท้องฟ้ามืดสนิทราวกับน้ำหมึก ทุกคนรีบไปอาบน้ำแล้วแยกย้ายกันเข้าห้องไปนอนหลับพักผ่อน