บทที่ 285 - ไปไม่ถึงแล้ว

บทที่ 285 - ไปไม่ถึงแล้ว

สีหน้าของพวกเขาในยามนี้ดูเคร่งเครียด ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตึงเครียดและวิตกกังวล บางครั้งก็มองหน้าคนรอบข้างด้วยความสับสน บางครั้งก็ตกอยู่ในห้วงความคิด

ในเวลานี้ ข้างกายของขุนพลมังกรระดับสี่ดาวเหลยจ้าน ยังมีชายชราผู้มียศตำแหน่งเท่าเทียมกันนั่งตัวตรงมองทุกคน สายตาของเขาฉายแววเฉียบคมออกมาเป็นระยะ

ชายชราผู้นี้มีนามว่า จางเจิ้นอวี่ เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดังในกองทัพเทียนหลง ยิ่งใหญ่ไม่แพ้เหลยจ้านเลยทีเดียว

ส่วนคนอื่น ๆ ต่างก็มองเขาด้วยความเคารพยำเกรง

"อะแฮ่ม"

จางเจิ้นอวี่กระแอมไอเบา ๆ แกว่งเมมโมรี่การ์ดในมือไปมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า

"นี่คือวิดีโอที่ทางศูนย์บัญชาการใหญ่ส่งมา ถ่ายทำได้จากขั้วโลกใต้ ทุกคนตั้งใจดูให้ดี"

พูดจบ จางเจิ้นอวี่ก็เสียบเมมโมรี่การ์ดเข้ากับเครื่องฉายโปรเจกเตอร์ ไม่นานนัก ภาพที่มีโทนสีขาวโพลนของหิมะ ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคนอย่างกะทันหัน

ตอนแรกปฏิกิริยาของทุกคนยังปกติดี แต่พอดูไปเรื่อย ๆ ก็เริ่มนั่งไม่ติดที่ สีหน้าเริ่มฉายแววตื่นตระหนก

จนกระทั่งวิดีโอจบลง เหล่าขุนพลมังกรในที่ประชุม ต่างก็หน้าซีดเผือดไปตาม ๆ กัน

จางเจิ้นอวี่ถอนหายใจ ปิดวิดีโอลง

"เฮ้อ นี่คือวิดีโอที่ส่งมาจากขั้วโลกใต้ ทุกท่านดูจบแล้ว มีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง"

"วันนี้ที่เรียกทุกคนมา ก็เพื่อจะหารือกันว่า กองทัพเทียนหลงของเรา ควรจะเคลื่อนพลไปยังขั้วโลกใต้หรือไม่"

"ตอนนี้ ผมอยากฟังความเห็นของทุกคน"

แต่ทว่าเมื่อจางเจิ้นอวี่พูดจบ ทั่วทั้งห้องประชุม นอกจากสีหน้าที่ตื่นตระหนกแล้ว ก็มีแต่ความเงียบงัน

เรื่องนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งยวด ทำให้พวกเขาลังเลใจ ไม่มีใครกล้าปริปากพูดก่อน

จางเจิ้นอวี่ถอนหายใจ เข้าใจดีว่าทำไมทุกคนถึงมีท่าทีแบบนี้

เนื้อหาในวิดีโอมันน่าตกตะลึงเกินไป ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ ทุกคนยังตั้งสติไม่ทัน จึงไม่มีใครกล้าตัดสินใจ

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราก็มาโหวตลงคะแนนกันเถอะ"

จางเจิ้นอวี่พูดต่อ ในสถานการณ์แบบนี้ คงต้องใช้วิธีโหวตเพื่อกำหนดแผนการขั้นต่อไปแล้ว

เรื่องนี้มีผลกระทบเป็นวงกว้างมหาศาล พวกเขาไม่มีใครมั่นใจเต็มร้อย จึงไม่มีใครกล้าฟันธง

เหลยจ้านมองจางเจิ้นอวี่ นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า

"เหล่าจาง ตอนนี้พวกเราโหวตไปก็ไม่มีประโยชน์ คุณเพิ่งกลับมาจากศูนย์บัญชาการใหญ่ อาจจะไม่รู้ว่า ตอนนี้ขุนพลมังกรเย่อยู่ที่เมืองเจียงเฉิงนี่เอง"

"ผมคิดว่า เราควรเชิญท่านมาดู ปรึกษาหารือกันแล้วค่อยตัดสินใจ จะรอบคอบกว่า"

ขุนพลมังกรคนอื่น ๆ ได้ยินดังนั้น ต่างก็เห็นด้วยกับความคิดของเหลยจ้าน

"ผมเห็นด้วยว่ารอขุนพลมังกรเย่มาก่อนดีกว่า เรื่องนี้สำคัญมาก เราต้องฟังความเห็นของท่าน"

"ใช่ ในเมื่อขุนพลมังกรเย่อยู่ที่เจียงเฉิง เราก็น่าจะรออีกหน่อย เรื่องนี้รีบร้อนไปก็ไม่ได้"

"ขุนพลมังกรเหลยพูดถูก รอขุนพลมังกรเย่มา แล้วเราค่อยวางแผนกันดีกว่า"

เหล่าขุนพลมังกรต่างพยักหน้า เห็นด้วยกับเหลยจ้าน

ส่วนจางเจิ้นอวี่พอได้ยินว่าขุนพลมังกรเย่อยู่ที่เจียงเฉิง ก็ตกใจเช่นกัน

เขารู้กิตติศัพท์ของเย่ชิงเป็นอย่างดี เรื่องนี้ถ้าให้เย่ชิงมาช่วยดู ย่อมดีกว่าพวกเขารีบตัดสินใจกันเองตอนนี้แน่นอน

"ตกลง ในเมื่อขุนพลมังกรเย่อยู่ที่เจียงเฉิง ก็รอท่านมา แล้วเราค่อยคุยเรื่องนี้กัน"

คิดดูแล้ว จางเจิ้นอวี่ก็เห็นด้วยกับทุกคน ถ้าเรื่องนี้แม้แต่เย่ชิงยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ก็คงหมดหนทางแล้วจริง ๆ

แต่เขารู้จักเย่ชิงดี ท่านจะต้องมีวิธีของท่านแน่นอน และสามารถประสานงานกับทีมเพื่อทำแผนการเหล่านี้ให้สำเร็จได้

ทันใดนั้น เหลยจ้านก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เตรียมจะโทรหาเย่ชิง เพื่อให้เขามาช่วยปรึกษาหารือเรื่องนี้...

จางเจิ้นอวี่เห็นดังนั้น ก็แย่งมือถือไป เรื่องนี้ ให้เขาเป็นคนพูดเองจะดีกว่า

ในขณะเดียวกัน เย่ชิงกำลังขับรถเต่า เตรียมพาคณะสาว ๆ ออกเดินทาง

ตอนนี้ พวกเขาวางแผนว่าจะไปเที่ยวที่ทะเลสาบตงหูก่อน จึงขับรถขึ้นทางด่วน

"พวกเธอคาดเข็มขัดนิรภัยกันเรียบร้อยหรือยัง"

เย่ชิงหันไปถามสาว ๆ ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

"น้าเล็ก น้าอย่าขู่พวกเราสิ น้าคงไม่ได้คิดจะซิ่งรถแข่งอีกใช่มั้ย"

หลินเซวียนที่เคยมีประสบการณ์เฉียดตายมาแล้ว รีบตั้งการ์ดระวังตัว จ้องมองเย่ชิงเขม็ง

"ใช่ค่ะน้าเล็ก พวกเราไม่รีบนะ ไปดูวิวเฉย ๆ น้าอย่าหาทำนะ"

ซูชิงเฉิงร้องเสียงหลง มือคว้าที่จับข้างประตูไว้แน่น กลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก

แม้แต่เอวี่เออร์ที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ก็ยังรู้สึกกังวลเล็กน้อย รีบสะกิดเย่ชิงเบา ๆ

"เย่ชิง คุณอย่าทำแบบนั้นนะ เราขับดี ๆ เถอะ"

เห็นท่าทางขวัญผวาของทุกคน เย่ชิงก็อดขำไม่ได้ มองพวกเธอด้วยความหมั่นไส้

"เฮ้อ ฉันถามจริง พวกเธอจะกลัวอะไรกันนักหนา ไม่ต้องพูดถึงว่าฉันไม่ได้จะขับรถซิ่ง ต่อให้ฉันซิ่งจริง ๆ พวกเธอก็ปลอดภัยหายห่วงน่า"

สำหรับฝีมือการขับรถของตัวเอง เย่ชิงมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม เพียงแต่สาว ๆ อาจจะรับไม่ค่อยไหว

พอได้ยินเย่ชิงรับปากว่าจะไม่ซิ่ง ทุกคนก็โล่งอก มองค้อนเย่ชิงไปทีหนึ่ง

"น้าเล็ก น้าอย่ามาหลอกให้พวกเราตกใจสิ พวกเราขวัญอ่อนนะ"

เย่ชิงเห็นท่าทางของสาว ๆ ก็ระเบิดหัวเราะ

"ฉันว่าพวกเธอนี่ตลกชะมัด ฉันแค่ให้คาดเข็มขัดนิรภัย ไม่งั้นฉันจะโดนตัดแต้ม เขาเรียกว่าทำผิดกฎจราจร"

"น้าเล็กคนบ้า"

หลินเซวียนกระพริบตาปริบ ๆ แลบลิ้นใส่เย่ชิง

เรื่องคราวที่แล้ว มันฝังใจเธอจริง ๆ ให้ตายยังไงก็ไม่ยอมให้เย่ชิงซิ่งรถอีกแล้ว

"เอาล่ะ ๆ ไม่ล้อเล่นกับพวกเธอแล้ว อีกอย่าง ที่นี่เขาห้ามใช้ความเร็วเกินกำหนด"

สาว ๆ เบะปาก ไม่สนใจเย่ชิงอีก หันไปตื่นเต้นกับการเที่ยวครั้งนี้แทน

เอวี่เออร์ดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ เธอก็เคยได้ยินมาเหมือนกันว่า ทะเลสาบตงหู เป็นสถานที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่อของเมืองเจียงเฉิง

"ตื่นเต้นจังเลย ทะเลสาบตงหูต้องสวยมากแน่ ๆ"

เอวี่เออร์รับลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านหน้าต่างรถเข้ามา จินตนาการล่องลอยไปถึงริมทะเลสาบตงหูแล้ว

ซูชิงเฉิงและหลินเซวียนหัวเราะคิกคัก พูดกับเอวี่เออร์ว่า

"พี่เสี่ยววีวางใจได้เลย ทะเลสาบตงหูจะต้องสวยเกินจินตนาการพี่แน่นอน หนูรับประกัน"

ซูชิงเฉิงยืดอก ท่าทางมั่นใจสุด ๆ

เอวี่เออร์เห็นท่าทางของซูชิงเฉิง ก็ยิ่งมั่นใจว่าทริปนี้ จะต้องเป็นทริปที่น่าประทับใจไม่รู้ลืมแน่ ๆ

"ว่าแต่ พวกเธอร้องจะไปเที่ยวทะเลสาบตงหู ได้วางแผนเส้นทางกันไว้หรือเปล่าเนี่ย"

เย่ชิงมองท่าทางของสาว ๆ มือจับพวงมาลัยไปพลาง ถามยิ้ม ๆ

พอได้ยินคำถามของเย่ชิง สาว ๆ ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แล้วก็เงียบกริบ

ซูชิงเฉิงยิ้มแห้ง ๆ เพราะทะเลสาบตงหูนี้ เธอเป็นคนแนะนำเอวี่เออร์เอง แต่ดูเหมือนจะไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย

"เอ่อ น้าเล็กวางใจเถอะ หนูไปทะเลสาบตงหูมาหลายครั้งแล้ว เดี๋ยวหนูเป็นไกด์นำเที่ยวเอง"

ซูชิงเฉิงตบหน้าอก รับประกันกับเย่ชิง

"จริงเหรอ ชิงเฉิง เธอรู้จักทะเลสาบตงหูดีใช่ไหม"

เอวี่เออร์มองซูชิงเฉิง ถามต่อด้วยความตื่นเต้น

"งั้นเธอช่วยแนะนำหน่อยสิ ว่าในทะเลสาบตงหูมีอะไรน่าเล่นบ้าง"

ตอนนี้นั่งรถไปเรื่อย ๆ ก็เบื่อ เอวี่เออร์ใจร้อน อยากรู้ข้อมูลที่เที่ยวล่วงหน้า

ซูชิงเฉิงพยักหน้า ยิ้มแล้วตอบว่า

"ฮิฮิ ได้แน่นอนอยู่แล้ว"

"ทะเลสาบตงหู ที่เรียกว่าทะเลสาบ ก็มีเหตุผลนะ เพราะนี่คือทะเลสาบในเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของฮัวเซี่ยเชียวนะ"

พูดถึงทะเลสาบตงหู ซูชิงเฉิงเคยไปมาหลายครั้ง พอเอวี่เออร์ถาม ก็เลยแนะนำอย่างภาคภูมิใจ

"ที่เที่ยวในทะเลสาบตงหูมีเยอะมาก ที่สำคัญที่สุดคือ วิวสวยแบบไม่มีที่ติ"

"ข้างในมีแปดโซนท่องเที่ยว แต่ละโซนก็มีเอกลักษณ์ต่างกันไป"

"ไม่เพียงแต่มีภูเขาสายน้ำที่งดงาม ยังมีกลิ่นอายประวัติศาสตร์ที่เข้มข้น โดยเฉพาะทางเดินสีเขียวรอบทะเลสาบตงหู รอบข้างเต็มไปด้วยป่าเขาลำเนาไพร เราสามารถขี่จักรยานชมวิว สัมผัสอ้อมกอดของธรรมชาติได้เลย"

"แถมข้างในยังมีสวนซากุระ สวนสนุกแฮปปี้วัลเล่ย์ สวนบัว พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ วิวสวย ๆ ละลานตาไปหมด"

"และฤดูกาลนี้ ดอกบัวกำลังบานสะพรั่งพอดี ถึงตอนนั้นเราไปถ่ายรูปสวย ๆ กันได้เลย"

"..."

ฟังคำบรรยายที่ไหลลื่นราวกับน้ำไหลไฟดับของซูชิงเฉิง เอวี่เออร์ก็เบิกตากว้าง ในใจยิ่งคาดหวังกับวิวทิวทัศน์ของทะเลสาบตงหูมากขึ้นไปอีก

แม้แต่หลินเซวียนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ฟังอย่างเคลิบเคลิ้ม จนอ้าปากค้าง

"จริงเหรอ ทะเลสาบตงหูสวยขนาดนั้นเลยเหรอ"

อาจจะเป็นเพราะซูชิงเฉิงบรรยายได้เห็นภาพมาก เอวี่เออร์รู้สึกเหมือนตัวเองได้เข้าไปอยู่ท่ามกลางทิวทัศน์และสายลมนั้นแล้วจริง ๆ

เย่ชิงขับรถไปพลาง ฟังซูชิงเฉิงโม้ไปพลาง ก็อดขำไม่ได้

"ใช้ได้นี่ ดูท่าชิงเฉิงของเราจะไปเป็นไกด์นำเที่ยวได้เลยนะเนี่ย พูดจาฉะฉานเชียว"

ซูชิงเฉิงได้ยินคำชมของเย่ชิง ก็ยิ้มหน้าบานด้วยความภูมิใจ

"ฮิฮิ แน่นอนอยู่แล้ว ฝีปากหนูไม่เป็นรองใครหรอกนะ"

เย่ชิงพยักหน้า ก็จริงของเธอ ช่วงนี้ซูชิงเฉิงไลฟ์สดบ่อย แถมยังไปออกรายการวาไรตี้ เรื่องวาทศิลป์นับว่าพัฒนาขึ้นมากทีเดียว

พวกเขานั่งรถไปพลาง จินตนาการถึงความงามของทะเลสาบตงหูไปพลาง เผลอแป๊บเดียว ก็ขับออกมาได้ไกลโข

แต่ทว่า จู่ ๆ เย่ชิงมองไปข้างหน้า ในใจก็ร้องว่าแย่แล้ว ค่อย ๆ ผ่อนความเร็วรถลง

เอวี่เออร์รู้สึกว่ารถช้าลง นึกว่าถึงแล้ว หันไปมองเย่ชิงด้วยความตื่นเต้น

"ถึงแล้วเหรอคะ"

เมื่อเจอสายตาตื่นเต้นของเอวี่เออร์ เย่ชิงก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ

"ไม่ใช่ใกล้ถึง แต่คือไปไม่ถึงแล้วต่างหาก"

"หา"