บทที่ 18 - อร่อยเกินไปแล้ว

บทที่ 18 - อร่อยเกินไปแล้ว

เวลานี้ ซูเย่ว์ฉานที่นั่งอยู่ข้างซูชิงเฉิงนึกย้อนถึงคลิปเมื่อกี้ เลยหันมาถามน้องสาวด้วยความอยากรู้ "น้องรัก กับข้าวฝีมือน้าเล็กสรุปแล้วรสชาติเป็นไง? หรือว่าดีแต่รูปจูบไม่หอม?"

ซูชิงเฉิงยิ้มอย่างมีเลศนัย พอนึกถึงมื้อเที่ยง เธอก็เผลอเลียริมฝีปาก "พี่ลองไปดูในตู้เย็นสิ มีของเหลือสักจานไหม? หนูเลียจานจนเกลี้ยงขนาดนั้น จะไม่อร่อยได้ไง?"

"อร่อยขนาดนั้นเลย?" ซูเย่ว์ฉานเห็นสีหน้าเคลิบเคลิ้มของน้องสาว ก็เริ่มใจเต้น

"งั้นเราไปเรียกน้าเล็กลงมาทำมื้อดึกให้กินกันไหม ให้เขาโชว์ฝีมือหน่อย?" ซูเย่ว์ฉานเสนอ

ซูเหอได้ยินก็ดุเอา "น้าเล็กเป็นผู้ใหญ่นะ ยัยลูกคนนี้คิดแต่จะใช้แรงงานน้า อีกอย่างน้าเล็กขึ้นไปพักผ่อนแล้ว อย่าไปรบกวนเขา"

"พ่อ นี่มันยังหัวค่ำอยู่เลย น้าเล็กยังไม่หลับหรอก หนูจะไปลองถามดู ถ้าหลับแล้วก็ช่างมัน" ซูเย่ว์ฉานยิ้ม

ซูชิงเฉิงเสริมทัพอย่างเจ้าเล่ห์ "พี่ พี่ก็บอกไปสิว่าพ่อกับแม่อยากชิมฝีมือน้าเล็ก น้าเล็กต้องยอมแน่ๆ"

ซูเหอหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก กำลังจะบ่นต่อ แต่สองสาวซูชิงเฉิงและซูเย่ว์ฉานก็วิ่งตึงตังขึ้นไปชั้นบนแล้ว

"นี่! พวกแกสองคนรีบลงมาเลย อย่าไปกวนน้าเล็ก"

ซูเหอตะโกนเรียกจากข้างล่าง แต่เย่เชี่ยนดึงแขนเขาไว้ "ช่างเถอะ ฉันก็อยากเห็นน้องชายโชว์ฝีมือเหมือนกัน ปกติทำงานก็ไม่มีเวลา พอดีคืนนี้ว่าง ให้น้องโชว์สักหน่อย"

"แถมนะ เจ้าเด็กบ้านี่ ดันมาซ่อนคมต่อหน้าฉัน น่าตีจริงๆ! ตัวเองทำกับข้าวเก่งขนาดนั้น ยังจะให้ฉันที่เป็นพี่สาวทำกับข้าวให้อีก"

"เอาน่าๆ น้องเล็กก็คงคิดถึงรสมือเธอไง จะเรียกว่าซ่อนคมได้ไง เขาอาจจะคิดว่าต่อให้ตัวเองทำอร่อยแค่ไหน ก็สู้อรสชาติที่กินมาหลายปีไม่ได้หรอก" ซูเหอช่วยแก้ต่างให้

ประโยคนี้ทำเอาเย่เชี่ยนยิ้มแก้มปริ ค้อนใส่สามีไปทีหนึ่ง

"คุณไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี รีบออกไปซื้อวัตถุดิบมาเลย"

ซูเหอยิ้มรับ ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบออกไปซื้อของอย่างเบิกบานใจ

แม่ลูกบ้านนี้อารมณ์เดียวกันหมด แต่เย่ชิงน้องเขยคนนี้ไม่ใช่คนเรื่องมาก ซูเหอเลยไม่กลัวว่าเย่ชิงจะรู้สึกว่าโดนใช้งาน

ในขณะเดียวกัน สองพี่น้องซูชิงเฉิงและซูเย่ว์ฉานก็วิ่งมาถึงชั้นบน

"น้าเล็ก ทำอะไรอยู่?" ซูเย่ว์ฉานเคาะประตูห้องเย่ชิง

เย่ชิงกำลังนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง

พอได้ยินเสียงซูเย่ว์ฉาน ก็ลุกมาเปิดประตู

"พวกเรามีอะไรหรือเปล่า?" เย่ชิงมองหลานสาวสองคนที่หน้าประตู ถามอย่างสงสัย

ซูเย่ว์ฉานยิ้มตาหยี "คือว่า พ่อกับแม่ แล้วก็พวกหนูเริ่มหิวกันแล้วค่ะ น้าทำกับข้าวเก่งขนาดนั้น ช่วยทำมื้อดึกให้พวกเรากินหน่อยได้ไหมคะ? พอดีพวกเราอยากเห็นฝีมือน้าด้วย"

ซูชิงเฉิงที่อยู่ข้างๆ ก็มองเย่ชิงตาแป๋วด้วยความคาดหวัง

เย่ชิงได้ยินดังนั้น ก็ยื่นมือไปบีบแก้มซูเย่ว์ฉาน "ยัยตัวแสบ เราอยากกินเองมากกว่ามั้ง?"

ซูเย่ว์ฉานที่โดนจับได้ก็ไม่สะทกสะท้าน ทำเสียงอ้อน "หนูไม่สน ก็เมื่อเที่ยงยัยชิงเฉิงได้กินกับข้าวน้าแล้ว แต่หนูยังไม่ได้กินเลย เป็นหลานเหมือนกัน น้าห้ามลำเอียงนะ"

เย่ชิงบิดขี้เกียจ "ก็ได้ๆ เดี๋ยวทำให้กิน ยัยแมวตะกละ"

พอดีเย่ชิงก็เริ่มหิวเหมือนกัน งั้นก็ทำเผื่อเยอะๆ เลยละกัน

สองพี่น้องดีใจ ลากเย่ชิงเดินลงไปข้างล่าง

ระหว่างเดิน สองสาวก็เริ่มสั่งเมนู

"น้าเล็กทำซูชิเป็นไหม?"

"น้าเล็กทำโอเด้งเป็นไหม?"

เย่ชิงค้อนใส่หลานสาว "พวกเรานี่นะเอาแต่กิน วัตถุดิบล่ะ?"

ซูชิงเฉิงเพิ่งนึกได้ว่าวัตถุดิบที่น้าเล็กซื้อมาเมื่อเที่ยงใช้ไปเกือบหมดแล้ว

ทันใดนั้น ซูเหอก็หิ้วถุงใหญ่ใส่กุ้งมังกร และเครื่องเคียงเดินเข้ามา พอดีดึกป่านนี้ร้านส่วนใหญ่ปิดหมดแล้ว เขาเลยไปซื้อกุ้งมังกรจากร้านอาหารทะเลใกล้ๆ มา

ซูเย่ว์ฉานมองพ่อ แล้วหันไปยิ้มกับเย่ชิง "วัตถุดิบมาแล้วไงคะ"

ซูเหอถือถุงเดินเข้าครัว เริ่มเปิดน้ำ "เย่ชิง เดี๋ยวพี่ช่วยจัดการกุ้งมังกรให้ก่อนนะ"

เย่ชิงเดินตามเข้าครัว "พี่เขย ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเถอะครับ"

ซูเหอมองเย่ชิง นึกถึงฝีมือในคลิป ก็พยักหน้า ยกครัวให้เย่ชิงจัดการ

ซูเหอเดินออกมานั่งคุยกับพวกซูชิงเฉิงหน้าครัว พร้อมกับมองดูเย่ชิงทำอาหารไปด้วย

เย่ชิงล้างกุ้งมังกรพวกนี้ แล้วเด็ดหัว แกะเปลือก และดึงเส้นดำออก

ท่าทางของเย่ชิงคล่องแคล่วว่องไว ราวกับเชฟมืออาชีพที่เข้าครัวเป็นประจำ

เย่เชี่ยนอดชมไม่ได้ "น้องเล็กตอนอยู่เมืองนอกทำกับข้าวเองตลอดเหรอ? ดูชำนาญมากเลยนะ?"

ซูชิงเฉิงกระซิบ "แม่ นี่แค่น้ำจิ้ม ที่น้าเล็กเจ๋งจริงๆ คือมีด แล้วก็การคุมไฟ กับสัดส่วนเครื่องปรุงต่างหาก..."

ซูชิงเฉิงพล่ามยาวเหยียด ฟังจนทุกคนอึ้งไปตามๆ กัน

ทุกคนในใจก็อดทึ่งไม่ได้ พ่อหนุ่มคนนี้ ทำกับข้าวไม่เท่าไหร่ แต่เรื่องกินนี่เซียนเรียกพี่เลยนะ

เย่ชิงหยิบขวดเครื่องปรุงออกมา ผสมเป็นน้ำซอส วางพักไว้

จากนั้นเขาก็วางกระเทียมกับพริกเขียวลงบนเขียง หยิบมีดเชฟขึ้นมาสับรัวๆ

มองดูเครื่องเคียงที่ถูกหั่นเป็นชิ้นขนาดเท่ากันเป๊ะ เย่เชี่ยนอดชมไม่ได้:

"จะว่าไป ฝีมือหั่นผักนี่มีแววเชฟใหญ่จริงๆ"

หั่นผักเสร็จ เย่ชิงเผลอควงมีดเล่นตามความเคยชิน มีดดูดติดกับมือ หมุนติ้วๆ เหมือนควงปากกา

หือ?

เชี่ย!

ทันใดนั้น ทุกคนสะดุ้งโหยง มีด... มันเล่นแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?

ฮะ???

"น้าเล็ก ระวังหน่อย" ซูเย่ว์ฉานรีบเตือน

เย่เชี่ยนกับซูเหอก็ดูไปลุ้นไปจนใจหายใจคว่ำ แม้เทคนิคจะน่าทึ่ง แต่พวกเขากลัวเย่ชิงจะเฉือนมือตัวเองมากกว่า

เย่ชิงยิ้ม พื้นฐานการควงมีดของเขาแน่นปึ้ก ดูเหมือนอันตราย แต่จริงๆ แล้วมีเทคนิคอยู่ ถ้าชำนาญแล้วไม่มีทางบาดมือหรอก แต่เพื่อให้ทุกคนสบายใจ เขาเลยเลือกที่จะวางมีดลง

หลังจากจัดการเครื่องเคียงและกุ้งมังกรเสร็จ เย่ชิงก็เอาแผ่นแป้งที่เตรียมไว้เมื่อเที่ยงออกมา พอดีเอามาทำเกี๊ยวได้

จากนั้น เย่ชิงก็หยิบไม้นวดแป้งออกมา นวดและดึงแผ่นแป้ง ท่าทางดูเหมือนทำลวกๆ แต่จริงๆ แล้วน้ำหนักมือพอดีเป๊ะ เพื่อให้แป้งมีความเหนียวนุ่ม

ซูเหอทึ่งในใจ น้องเขยคนนี้ร้ายกาจจริงๆ ดูเหมือนจะทำเป็นทุกอย่าง

ดูเย่ชิงทำอาหารแล้ว เย่เชี่ยนรู้สึกอายตัวเอง "น้องเล็กนี่มือโปรเกินไปแล้ว ฉันว่าน่าจะทัดเทียมกับเชฟโรงแรมได้เลยนะเนี่ย?"

ซูชิงเฉิงได้ทีคุยโม้ "แน่นอนสิแม่ วันนี้ตอนเราไปกินข้าวที่สโมสรเทียนหนาน ผู้จัดการร้านยังเชิญน้าเล็กไปเป็นเชฟใหญ่เลยนะ"

อะไรนะ? สโมสรเทียนหนาน?

สองสามีภรรยาตกใจอีกรอบ ฐานะทางบ้านพวกเขาดี ย่อมเคยได้ยินชื่อเสียงของสโมสรเทียนหนาน

ขนาดผู้จัดการร้านยังมาเชิญเย่ชิงไปเป็นเชฟใหญ่ด้วยตัวเอง? ความรับรู้ที่มีต่อฝีมือการทำอาหารของเย่ชิงในใจของทั้งคู่พุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับ

และในระหว่างที่คุยกัน เย่ชิงก็เอาแผ่นแป้งห่อกุ้งมังกรและเครื่องเคียง ปั้นเป็นเกี๊ยวรูปร่างสวยงาม จีบเกี๊ยวสวยกริบราวกับใช้เครื่องจักรปั๊มออกมา

ท่ามกลางสายตาตะลึงงันของทุกคน เย่ชิงนำเกี๊ยวกุ้งขึ้นนึ่ง

สิบนาทีต่อมา เกี๊ยวกุ้งร้อนๆ ก็ออกจากเตา

ไม่นาน ทุกคนก็จัดการฟาดเกี๊ยวกุ้งหลายสิบลูกจนเกลี้ยงจาน

รสสัมผัสของเครื่องเคียงผสมกับเนื้อกุ้งมังกรนั้นลงตัวสุดๆ บวกกับซอสสูตรพิเศษของเย่ชิง กัดเข้าไปคำเดียว กลิ่นหอมก็อบอวลไปทั่วปาก

"อร่อยมาก ไม่นึกเลยว่ากุ้งมังกรจะทำรสชาตินี้ออกมาได้"

"อื้อๆ นี่เป็นเกี๊ยวกุ้งที่อร่อยที่สุดที่เคยกินมาเลย"

ซูเย่ว์ฉานและซูชิงเฉิงสองพี่น้องตบโต๊ะชมเปาะ

ซูเหอก็มองเย่ชิงด้วยความชื่นชม "น้องเขย ฝีมือนายนี่พี่ได้ประจักษ์แล้ว อร่อยกว่าเชฟโรงแรมห้าดาวทำซะอีก"

เย่เชี่ยนกัดเกี๊ยวกุ้งคำหนึ่ง เหลือบมองเย่ชิง ยิ้มเจ้าเล่ห์ "น้องเล็ก ต่อไปเรื่องกับข้าวในบ้าน นายเหมาหมดเลยนะ?"

เย่ชิงยิ้มแห้ง นั่นไง ว่าแล้วเชียว จะเอาฉันเป็นเครื่องมือผลิตอาหารสินะ?

"ไว้ชีวิตผมเถอะพี่!"

"ฮ่าๆ ล้อเล่นน่า เราก็สลับๆ กันทำ"

"แม่ หนูไม่อยากกินกับข้าวฝีมือแม่แล้วอะ" ซูเย่ว์ฉานกระซิบข้างๆ

เย่เชี่ยน: "..."