บทที่ 16 - คนหายไปไหนหมด

บทที่ 16 - คนหายไปไหนหมด?

โดยไม่รู้ตัว เขาเดินตรงเข้าไปหาเย่ชิง คนรอบข้างยังตั้งตัวไม่ทัน ต่างพากันสงสัยว่าประธานหลิวจะทำอะไร?

ในขณะที่ซุนฮ่าวยังคงพล่ามไม่หยุด เร่งเร้าให้เย่ชิงลุกขึ้นขอขมาหลิวเทียนหนาน

แต่เย่ชิงกลับไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ทำเอาซุนฮ่าวโกรธจนกัดฟันกรอด

"ไม่พูดใช่ไหม? เป็นใบ้ไปแล้วเหรอ?"

"นายไม่ไว้หน้าฉันไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยต้องไว้หน้าประธานหลิวบ้าง รู้ไหมว่าประธานหลิวมีสถานะสูงส่งแค่ไหน เขาคือ..."

ซุนฮ่าวยังพูดไม่ทันจบ ทันใดนั้นฝ่ามือขนาดมหึมาก็ฟาดเปรี้ยงเข้าที่ใบหน้าของเขา

"เพียะ!"

เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหว

ซุนฮ่าวโดนตบจนมึน ใบหน้าซีกหนึ่งชาดิกไปทันที

"..."

ซุนฮ่าวหันขวับกลับมาอย่างเกรี้ยวกราด แต่วินาทีถัดมาเขาก็หงอลงทันตา

"ประธาน... ประธานหลิว..."

"ท่าน... ท่านตีผมทำไมครับ? มันต่างหากที่ลบหลู่ท่าน"

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมประธานหลิวถึงตบเขา เขาอุตส่าห์ช่วยกู้หน้าให้ประธานหลิวแท้ๆ!

ทว่าหลิวเทียนหนานไม่ได้มองเขาเลยแม้แต่น้อย ตรงเข้าเตะเขาอีกที "ไสหัวไป อย่าเกะกะขวางทาง"

ซุนฮ่าวโดนเตะจนล้มก้นจ้ำเบ้า อยากจะร้องไห้แต่ก็น้ำตาตกใน

จากนั้น หลิวเทียนหนานก็เดินตัวสั่นเทิ้มเข้าไปหาเย่ชิง ความน่าเกรงขามเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น

ราวกับนักเรียนที่เจอกับคุณครูฝ่ายปกครอง ร่างกายของเขาค้อมต่ำลง แสดงท่าทีนอบน้อมถ่อมตนอย่างที่สุด

หลิวเทียนหนานเอ่ยเรียกด้วยความเคารพ "คุณ... คุณชายเย่ ท่านกลับมาเมืองเจียงเฉิงแล้วหรือครับ?"

ตูม!

ประโยคเดียว ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางวง ทำเอาทุกคนในที่นั้นตะลึงงันไปตามๆ กัน นี่มัน?

คุณชายเย่? ท่าน?

นี่มันหมายความว่ายังไง?

ทำไมประธานหลิวถึงได้แสดงท่าทีเคารพชายหนุ่มคนนี้ขนาดนี้?

สิ้นเสียงพูด ทุกคนต่างตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

เหล่าผู้บริหารที่ติดตามหลิวเทียนหนานถึงกับขยี้ตาตัวเอง เพื่อให้แน่ใจว่าตาไม่ได้ฝาด

ให้ตายเถอะ หลิวเทียนหนานผู้ทรงอิทธิพลแห่งเจียงเฉิง กำลังยืนก้มหัวพินอบพิเทาต่อหน้าเด็กหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ เนี่ยนะ?

ซุนฮ่าวแทบจะช็อกตาตั้ง ประธานหลิวหมายความว่าไง!

เวลานี้พอมองไปที่เย่ชิง เขาถึงได้ตระหนักว่าสถานะของเย่ชิงต้องไม่ใช่แค่กุ๊ยทำอาหารธรรมดาแน่ๆ คนที่ทำให้หลิวเทียนหนานยอมก้มหัวให้ได้ ในเมืองเจียงเฉิงนี้คงเดินเบ่งได้ทั่วเมืองแน่ๆ?

แต่เขาไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของเย่ชิงมาก่อนเลย ใครจะไปคิดว่าไอ้หนุ่มที่ดูท่าทางไม่เอาถ่านคนนี้จะมีอิทธิพลล้นฟ้าขนาดนี้?

ซูชิงเฉิงเองก็อ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าได้

น้าเล็กไปรู้จักกับขาใหญ่ระดับนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แถมดูท่าทางแล้ว ขาใหญ่คนนี้จะกลัวน้าเล็กอยู่หน่อยๆ ด้วย เรื่องนี้ไม่เห็นน้าเล็กเคยเล่าให้ฟังเลย

เริ่นอวี้ลู่มองด้านข้างของเย่ชิง รู้สึกว่าน้าเล็กในตอนนี้หล่อทะลุพิกัดไปเลย!

ทว่าตัวต้นเรื่องอย่างเย่ชิง ท่ามกลางสายตาของทุกคน เขากลับยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น

จากนั้นก็หันไปมองหลิวเทียนหนาน คิดอยู่ครู่ใหญ่ ก็ยังนึกไม่ออกว่าเคยเจอคนคนนี้ที่ไหน

เย่ชิงมองหลิวเทียนหนานแล้วถามว่า:

"คุณรู้จักผม?"

เอาแล้วไง! เหล่าผู้บริหารสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ประธานหลิวอุตส่าห์เดินมาทักทายด้วยตัวเอง คุณท่านยังจะใจเย็นจิบชาก่อนค่อยพูดอีกเหรอ?

และที่สำคัญที่สุดคือ ดูเหมือนหมอนี่จะไม่รู้จักประธานหลิวด้วยซ้ำ?

ซุนฮ่าวค่อยๆ กระดึบหนีไปหลบที่มุมโต๊ะ ใครจะไปรู้ว่าเบื้องหลังของเย่ชิงจะยิ่งใหญ่ขนาดไหน ขนาดคนระดับท่านประธานหลิว ในสายตาเขายังเป็นแค่คนผ่านทางที่จำไม่ได้?

เหล่าผู้บริหารต่างจ้องมองเย่ชิง พยายามจดจำใบหน้าของเขาให้ขึ้นใจ

พร้อมกับเตือนตัวเองในใจว่า ถึงจะผูกมิตรไม่ได้ ก็ห้ามเป็นศัตรูกับคนคนนี้เด็ดขาด

ซูชิงเฉิงและเริ่นอวี้ลู่ได้ยินดังนั้น ดวงตาก็ยิ่งเป็นประกายวิบวับ

นี่มันน้าเล็กเทพเจ้าชัดๆ โคตรเท่เลย!

หลิวเทียนหนานกลืนน้ำลาย ตอบอย่างระมัดระวัง "คุณ... คุณชายเย่ ท่านเป็นคนใหญ่คนโตคงจำผู้น้อยไม่ได้ ผมเป็นลูกน้องของจางหู่ครับ ชื่อหลิวเทียนหนาน"

เย่ชิงพยักหน้า "อ้อ จางหู่น่ะเหรอ? พอคุ้นๆ อยู่บ้าง ที่แท้ตอนนี้คุณมานั่งเก้าอี้แทนเขาแล้วสินะ?"

หลิวเทียนหนานผงกหัวรัวๆ เหมือนไก่จิกข้าวสาร "ใช่ครับๆ ผมจดจำคำสั่งสอนของคุณชายเย่เสมอมา ตั้งใจทำงาน ถ่อมตัวในการใช้ชีวิต"

"เมื่อ... เมื่อสักครู่ ไอ้หมอนี่ที่ตะโกนใส่ท่าน ผมไม่รู้จักนะครับ แล้วท่านกำลังทานข้าวอยู่ ผมไม่ควรเข้ามารบกวน แต่เป็นเพราะผมแท้ๆ ที่ทำให้ท่านเสียบรรยากาศ"

"ผม... ผมขอขมาท่านอย่างเป็นทางการตรงนี้เลยครับ"

น้ำเสียงของหลิวเทียนหนานสั่นเครือด้วยความหวาดหวั่น

เหตุการณ์กลับตาลปัตรทำเอาทุกคนในที่นั้นยืนบื้อใบ้ไปหมด

นี่มันไม่ใช่แค่คำว่า 'สุดยอด' จะบรรยายได้แล้ว ต้องเรียกว่า 'สุดยอดของความระทึก'

เวลานี้ หลิวเทียนหนานยังคงยืนก้มหน้าสำรวม เพราะเย่ชิงยังไม่เอ่ยปาก เขาจึงไม่กล้าขยับ

หลิวเทียนหนานอดนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นจางหู่ยังรุ่งโรจน์และมีอำนาจล้นฟ้า

จนกระทั่งวันหนึ่ง จางหู่มีเรื่องขัดแย้งกับเย่ชิง จางหู่จึงยกพวกไปปิดล้อมเย่ชิง

ผลปรากฏว่าคนของจางหู่ยังไม่ทันถึงหน้าประตูบ้านเย่ชิง ขบวนรถหรูก็แห่กันมาจอด คนที่ลงมาจากรถล้วนเป็นระดับบิ๊กเบิ้มในสังคม ถนนทั้งสายถูกปิดตาย จางหู่และลูกน้องกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ

ลำพังแค่คนเยอะ จางหู่ไม่เคยกลัว แต่สถานะของคนกลุ่มนั้น ไม่มีใครเลยที่จางหู่จะตอแยได้ บางคนถึงขั้นชี้เป็นชี้ตายจางหู่ได้ด้วยซ้ำ

ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ คนเหล่านี้ไม่ใช่คนที่เย่ชิงเรียกมา แต่พวกเขาได้ข่าวว่ามีคนจะมาหาเรื่องเย่ชิง เลยรีบแจ้นมาคุมสถานการณ์ด้วยตัวเอง

พอเห็นท่าไม่ดี ลูกน้องของจางหู่ก็แตกฮือหนีตาย แต่สุดท้ายก็โดนจับกลับมาหมด จางหู่เองก็โดนลูกน้องของเหล่าขาใหญ่รุมซ้อมจนฟันร่วงหมดปาก

หลังจากนั้น จางหู่ก็ถูกขับไล่ออกจากเมืองเจียงเฉิง

ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ หลังจากเหตุการณ์นั้น หลิวเทียนหนานก็ติดต่อจางหู่ไม่ได้อีกเลย

สาเหตุนั้น ไม่ต้องบอกก็รู้

จางหู่เหมือนระเหยกลายเป็นไอหายไปจากโลกนี้ อดีตเจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่ หายสาบสูญไปดื้อๆ

ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นยังคงติดตาหลิวเทียนหนาน ดังนั้นพอเขาเห็นเย่ชิง ขาแข้งมันก็เลยอ่อนแรงไปเอง

เย่ชิงเห็นสภาพของเขาแล้วก็อดขำไม่ได้ "มีอะไรจะพูดอีกไหม? ถ้าไม่มีก็ไปทำงานของคุณเถอะ"

หลิวเทียนหนานรีบตอบ "มะ... ไม่มีแล้วครับ งั้นคุณชายเย่ครับ ผมไม่รบกวนแล้ว เชิญท่านทานให้อร่อยครับ"

พูดจบ หลิวเทียนหนานก็ทำท่าเหมือนได้รับอภัยโทษ รีบหันหลังเตรียมจะจากไป

"เดี๋ยว..." เย่ชิงเรียกไว้

หัวใจหลิวเทียนหนานกระตุกวูบ ลอยไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาค่อยๆ หันกลับมาอย่างยากลำบาก ปั้นหน้ายิ้มที่ดูน่าเกลียดกว่าร้องไห้ "คุณชายเย่ มีอะไรจะสั่งเพิ่มเติมไหมครับ"

เย่ชิงชี้ไปที่ซุนฮ่าว "เอาตัวมันไปที!"

ซุนฮ่าวได้ยินดังนั้น ก็เข่าทรุดลงไปกองกับพื้นทันที

จากนั้น หลิวเทียนหนานก็สั่งให้ลูกน้องลากซุนฮ่าวไปยังห้องวีไอพีที่อยู่ไกลออกไป

คนที่เหลือยังตั้งสติไม่ได้ เย่ชิงดีดนิ้วดังเปาะ "คนไปกันหมดแล้ว รีบกินสิ เดี๋ยวกับข้าวเย็นหมด"