บทที่ 165 - ชีวิตประจำวันยามบ่าย

บทที่ 165 - ชีวิตประจำวันยามบ่าย

พออารมณ์ดี คุณลุงก็ทำกับข้าวเพิ่มอีกหลายอย่าง ทั้งสามคนเลยทานมื้อเที่ยงกันที่ร้านเสียเลย

แปลกแต่จริง คุณลุงกับลี่เฉียงพ่อของเด็กสาวนักเปียโน คุยกันถูกคออย่างน่าประหลาด

อาศัยเหล้าที่เจ้าของร้านคนเก่าทิ้งไว้ไม่ได้เอาไปด้วย

ชายวัยกลางคนสองคนดื่มจนหน้าแดงก่ำ พอเหล้าเข้าปาก ทั้งคู่ก็เริ่มส่งเสียงดังคุยโวถึงความหลังครั้งเก่า

ซูหยางมองดูคุณลุงสองคนที่กำลังดวลเหล้ากัน ก็อดขำไม่ได้ แบบนี้ก็คงไม่เลวมั้ง

บ่ายสามโมง

ซูหยางนั่งอยู่ในห้องตรวจ กำลังคิดเรื่องเปิดร้าน ลู่เฉินซีลางานด้วยเหตุผลอะไรสักอย่าง ในห้องตรวจเลยเหลือแค่ต่งซิน

"หมอซูคะ เมื่อกลางวันทำไมไม่เห็นที่โรงอาหารเลยคะ"

ต่งซินมายืนข้าง ๆ ซูหยางแล้วถาม

"อ๋อ เพื่อนเปิดร้านน่ะ ผมเลยไปช่วยเขาเลือกทำเล"

ซูหยางกำลังคิดอยู่ว่า ควรจะคิดค้นเมนูใหม่ ๆ เพิ่มอีกสักหน่อยไหม แค่เนื้อวัวน้ำแดงอย่างเดียวคงไม่พอ

"เปิดร้าน? ร้านอะไรคะ"

ต่งซินถามด้วยความอยากรู้

"ก็ร้านอาหารจานเดียวธรรมดา เมนูหลักคือเนื้อวัวน้ำแดง"

ซูหยางตอบ ถือเป็นการโฆษณาไปในตัว

[โฮสต์ โปรดจดจ่ออยู่กับการเป็นสุดยอดแพทย์ อย่าสิ้นเปลืองพลังงานไปกับเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องมากเกินไป]

ตอนนั้นเอง เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัว

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ระบบเป็นฝ่ายทักขึ้นมาก่อนโดยที่ซูหยางไม่ได้ถาม

[โฮสต์ ยาตัวใหม่ที่ผ่านการปรับปรุงโดยระบบ มีมูลค่าหลายหมื่นล้านในโลกนี้ โปรดอย่าเห็นแก่ผลประโยชน์เล็กน้อย จนเบนความสนใจออกจากอาชีพแพทย์]

ระบบพูดขึ้นในหัวอีกครั้ง

[ระบบ นี่คือการเข้าสังคม มันมีส่วนช่วยให้สภาพจิตใจของฉันสมบูรณ์และแข็งแกร่งขึ้น การจะเป็นสุดยอดแพทย์ สภาพจิตใจที่เข้มแข็งก็เป็นสิ่งจำเป็นไม่ใช่เหรอ]

ซูหยางตอบโต้ในใจ

[ติ๊ง! เริ่มวิเคราะห์ทฤษฎีของโฮสต์]

[ติ๊ง! จากการตรวจสอบฐานข้อมูลระบบ ระบบเห็นชอบกับการกระทำของโฮสต์ในเบื้องต้น]

[ติ๊ง! ในรางวัลที่จะมอบให้ในอนาคต ระบบจะเน้นไปที่การยกระดับสภาพจิตใจให้มากขึ้น โปรดรับทราบ]

จากนั้นเสียงของระบบในหัวซูหยางก็เงียบหายไป

ระบบนี้ ดูเหมือนจะเงียบ แต่จริง ๆ แล้วจับตามองเขาอยู่ตลอดเวลาสินะ

ซูหยางคิดในใจ

"หมอซูคะ หมอซู?"

ต่งซินถามต่อจากประโยคเมื่อครู่ว่าร้านอยู่ที่ไหน แต่ซูหยางกลับเหมือนเหม่อลอย ไม่ได้ยินเสียงเธอ

"อื้ม ว่าไงนะ"

ซูหยางเพิ่งได้สติ จึงขานรับต่งซิน

"หมอซูคะ ฉันจะถามว่าร้านชื่ออะไรคะ เดี๋ยวฉันช่วยโปรโมตให้"

เรื่องของซูหยาง ต่งซินมักจะให้ความสนใจเป็นพิเศษเสมอ

"เพิ่งได้ทำเลเอง ยังไม่ได้เปิดร้านเลย เดี๋ยวเปิดแล้ว คุณชวนเพื่อน ๆ ไปอุดหนุนที่ร้านหน่อยนะ"

ซูหยางตอบ

"อื้ม ได้เลยค่ะ"

ต่งซินรับคำเสียงหวาน

ทันใดนั้น มีคุณป้าคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องตรวจ ด้านหลังมีหญิงสาวหน้าตาหมดจดอายุประมาณยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดเดินตามมาด้วย

พอเข้ามาถึง คุณป้าก็พูดกับซูหยางว่า "หมอซู ที่แท้คุณก็มีห้องตรวจอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วยเหรอเนี่ย"

"..."

ซูหยางหน้าชา ไม่รู้จะรับมุกนี้ยังไง

เขามองดู นี่มันคุณป้าที่เขาทำหัตถการจัดหินปูนในหูให้เมื่อวานไม่ใช่เหรอ

แต่คำพูดนี้ ฟังดูแปลก ๆ ชอบกล ผมเป็นหมอ ก็ต้องมีห้องตรวจของตัวเองสิ

หรือจะต้องให้ผมไปตั้งแผงลอยข้างถนน แล้วบอกว่าเป็นหมอเทวดาสูตรบรรพบุรุษ ยอมผิดกฎตระกูลเอาสูตรลับออกมาช่วยคนหรือไง

"หมอซู คือป้านึกว่าหมอเป็นลูกศิษย์ของยอดคนเร้นกายอะไรเทือกนั้น ที่ลงมาหาประสบการณ์ทางโลกน่ะ"

คุณป้าพูดเป็นตุเป็นตะ

"คุณป้าจะมาตรวจ หรือว่ายังไงครับ"

ซูหยางไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด จึงเปลี่ยนเรื่องถาม

คุณป้าคนนี้ สงสัยสมัยสาว ๆ จะอ่านนิยายกำลังภายในมากเกินไป

จะไปมียอดคนเร้นกายเยอะแยะขนาดนั้นได้ที่ไหน

"หมอซู ลูกสาวป้าจะมาตรวจน่ะ"

คุณป้าพูดต่อ แล้วดึงลูกสาวให้นั่งลงบนเก้าอี้

ลูกสาวของคุณป้าดูเหมือนจะไม่เต็มใจมาหาหมอเท่าไหร่

"คุณหมอ สวัสดีค่ะ ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไร แต่แม่คะยั้นคะยอให้มาดูค่ะ"

หญิงสาวพูดอย่างจนใจ

"เหวินเหวิน ไหน ๆ ก็มาแล้ว ให้หมอดูหน่อย แม่บอกแล้วไงว่าหมอซูเก่งมาก"

คุณป้าพูดด้วยน้ำเสียงเชิงขอร้อง

"ก็ได้ค่ะ"

หญิงสาวตอบแม่ของเธออย่างเสียไม่ได้

"คุณหมอ จริง ๆ ฉันไม่ได้มีปัญหาใหญ่อะไรหรอกค่ะ"

หญิงสาวมองซูหยางแล้วพูด เธอยังมีงานวิจัยกองโตต้องกลับไปทำ แต่นี่โดนแม่ลากตัวมา

"ในเมื่อมาถึงนี่แล้ว ก็เล่าอาการมาเถอะครับ"

ซูหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ว่าคนไข้จะเป็นอย่างไร ในเมื่อมาถึงห้องตรวจและนั่งอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เขาก็จำเป็นต้องทำหน้าที่หมอให้เต็มที่

"ก็ได้ค่ะ งั้นฉันจะเล่าให้ฟัง"

หญิงสาวเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "คุณหมอ คือช่วงนี้ฉันปวดกระเพาะนิดหน่อย แล้วก็ผมร่วง อาจจะเป็นเพราะอดนอนทำงานวิจัยดึก ๆ มั้งคะ ฉันยังเด็ก ไม่เป็นไรหรอก"

พอหญิงสาวพูดจบ คุณป้าก็รีบเสริมทันทีว่า "คุณหมอ ช่วงนี้เหวินเหวินผมร่วงเยอะมากเลยค่ะ"

ปวดกระเพาะ?

แล้วก็ผมร่วง?

สองอย่างนี้ ดูเหมือนจะไม่มีความเกี่ยวข้องกันเป็นพิเศษ

"ตรวจร่างกายมาหรือยังครับ"

ซูหยางถาม

"คุณหมอ เมื่ออาทิตย์ที่แล้วที่ทำงานเพิ่งจัดตรวจสุขภาพไปค่ะ ครั้งนี้ตรวจละเอียดมาก ไม่เห็นบอกว่าฉันมีปัญหาอะไรนะคะ"

หญิงสาวตอบ

มิน่าล่ะถึงไม่อยากมาหาหมอ เพราะเพิ่งตรวจสุขภาพไปนี่เอง

"คุณหมอ คุณดูสิ เหวินเหวินเพิ่งจะ 28 ทำไมผมถึงร่วงเยอะขนาดนี้ล่ะคะ"

คุณป้ายังคงกังวลใจ

"นอกจากสองอาการนี้แล้ว ยังมีตรงไหนที่ไม่สบายอีกไหมครับ ลองคิดดูดี ๆ นึกอะไรได้ก็บอกมาได้เลย"

ซูหยางถามต่อ สองอาการนี้ไม่ได้บ่งชี้โรคอะไรที่ชัดเจน

คนที่อดนอนทำงานหนักเป็นเวลานาน ร่างกายอยู่ในสภาวะกึ่งป่วย (Sub-health) ก็มักจะมีอาการแบบนี้ได้

"อืม..."

หญิงสาวครุ่นคิด แล้วพูดว่า "คุณหมอ ช่วงสองวันมานี้รู้สึกชาที่หน้านิดหน่อย อันนี้เกี่ยวไหมคะ"

"อะไรนะ เหวินเหวินทำไมไม่บอกแม่ล่ะลูก"

คุณป้าได้ยินลูกสาวบอกอาการที่ตัวเองไม่รู้ ก็บ่นอุบ

"แม่ ก็มันเป็น ๆ หาย ๆ น่าจะเพราะนอนกลางวันแล้วโดนลมเป่ามากกว่า"

หญิงสาวพูดอย่างไม่ใส่ใจ

ปวดกระเพาะ ผมร่วง หน้าชา?

ต่อให้ซูหยางมีแพ็กเกจประสบการณ์การวินิจฉัยและรักษาโรคยากระดับกลางแล้ว แต่ชั่วขณะหนึ่ง เขาก็ยังไม่สามารถเชื่อมโยงอาการที่ดูไม่เกี่ยวข้องกันสามอย่างนี้ เข้ากับโรคที่เป็นไปได้โรคใดโรคหนึ่ง

"มีอาการพวกนี้มานานแค่ไหนแล้วครับ"

ซูหยางถามต่อ

"ประมาณสองอาทิตย์แล้วค่ะ"

หญิงสาวตอบ

"อาทิตย์ที่แล้วคุณตรวจสุขภาพที่ไหนครับ"

ซูหยางถาม

"คุณหมอ ก็ที่ศูนย์ตรวจสุขภาพของโรงพยาบาลพวกคุณนี่แหละค่ะ แพ็กเกจ 2,688 น่ะค่ะ"

หญิงสาวตอบ

2,688?

รายการตรวจในแพ็กเกจนี้ ครอบคลุมการตรวจโรคทั่วไปเกือบหมดแล้ว สำหรับสามอาการที่หญิงสาวบอกมา

ปวดกระเพาะ - ระบบทางเดินอาหาร

ผมร่วง - แร่ธาตุ

หน้าชา - ระบบประสาท

การตรวจทั้งสามระบบนี้ รวมอยู่ในแพ็กเกจนั้นแล้ว

ไม่จำเป็นต้องตรวจซ้ำ

ซูหยางคิดในใจ

แต่ซูหยางยังรู้สึกตะหงิดใจว่ามีบางอย่างผิดปกติ

มันเป็นสัญชาตญาณ

"โดยพื้นฐานแล้ว แพ็กเกจที่คุณตรวจ ครอบคลุมการตรวจร่างกายส่วนใหญ่ไปแล้ว"

ถ้าจะให้สั่งตรวจซ้ำ ซูหยางคิดว่าไม่มีความจำเป็น

หญิงสาวพยักหน้า หมอหนุ่มคนนี้เห็นใจคนไข้ดี

"หมอซู เป็นไปได้ไหมคะว่ายังมีตรงไหนที่ยังไม่ได้ตรวจ"

คุณป้าถามอีก